بازخوانی یک فصل شگفت‌انگیز؛ چگونه رئال بار دیگر قهرمان لالیگا شد

آنچلوتی تابستان گذشته برای دومین دوره هدایت رئال به این تیم برگشت و تمام ایمانش را روی یک هسته کوچک گذاشت که شامل بازیکنان کهنه‌کاری چون بنزما، لوکا مودریچ و تیبو کورتوا و بازیکنان جدیدی مانند داوید آلابا و مثلث برزیلی جوان‌تر شامل وینیسیوس جونیور، ادر میلیتائو و رودریگو بود.

هفت‌یک- وقتی کریم بنزما گل آخر پیروزی 0-4 روز شنبه برابر اسپانیول را به ثمر رساند، ورزشگاه سانتیاگو برنابئو منفجر شد، چرا که تمامی زحمات سختی که رئال مادریدِ کارلو آنچلوتی در طول این فصل متحمل شده و یک سر و گردن از هر تیم دیگی در اسپانیا بالاتر بود، بالاخره نتیجه داد.

این ورزشگاه چند دقیقه بعد در حال برگزاری جشن سی و پنجمین قهرمانی رئال مادرید بود، بازیکنان قدیمی‌تر و یاران جوان‌تر همگی در کنار جام قهرمانی در زمین می‌رقصیدند و آنچلوتی درست در مرکز این پایکوبی قرار داشت.

این مربی کهنه‌کار ایتالیایی تابستان گذشته برای دومین دوره هدایت رئال به این تیم برگشت و تمام ایمانش را روی یک هسته کوچک گذاشت که شامل بازیکنان کهنه‌کاری چون بنزما، لوکا مودریچ و تیبو کورتوا و بازیکنان جدیدی مانند داوید آلابا و مثلث برزیلی جوان‌تر شامل وینیسیوس جونیور، ادر میلیتائو و رودریگو بود. او همچنین با قاطعیت بازیکنانی قدیمی‌ای که نتوانسته بودند باور و سطح فیزیکی خودشان را همچنان بالا نگه دارند کنار گذاشت- بنابراین گرت بیل، ادن هازارد و ایسکو به ندرت نقشی در این قهرمانی ایفا کردند.

همه چه در داخل و چه در بیرون رختکن و هئیت مدیره با تمامی تصمیمات آنچلوتی موافق نبودند. حتی پس از این که تیم او برتری غیر قابل جبرانی را در میانه فصل ایجاد کرد، همچنان انتقادهایی در درون و بیرون باشگاه و خصوصا پس از شکست شرم‌آور 0-4 در ال‌کلاسیکو برابر بارسلونا در خانه به گوش می‌رسید.

 

 

آنچلوتی تمام مسئولیت این شکست را پذیرفت و تیمش در هر پنج بازی بعدی لالیگا که شامل دیدار روز شنبه برابر اسپانیول و قهرمانی این تیم در فاصله چهار هفته تا پایان رقابت‌ها بود، به پیروزی رسید.

این بهترین تیم رئال نیست- اما آنها با هر چالشی که سر راهشان قرار گرفت به خوبی مقابله کردند. سویا نزدیک‌ترین دنبال کننده آنها بود و در هر دو بازی رفت و برگشت در برنابئو و سانچز پیسخوان با گل‌های دیرهنگام شکست خورد. بارسلونا و اتلتیکو مادرید نیز هر دو در بازی رفت سر جایشان نشانده شدند و از حوالی کریسمس کم و بیش قهرمانی رئال قطعی شده بود. آنها همچنان در زمین رئال سوسیه‌داد، اتلتیک بیلبائو و رئال بتیس پیروز شدند.

تیم آنچلوتی می‌توانست به سبک‌های مختلفی بازی کند- دفاع عمقی و ضد حمله، حفظ مالکیت توپ در بازه‌های زمانی طولانی یا هجوم همه جانبه به دروازه حریف و عموما عملکرد آنها به قدری خوب بود که کاملا شایسته کسب عنوان قهرمانی بودند.

یکی از منابع رختکن می‌گوید:” آنها همیشه فوتبال درخشانی ارائه نمی‌کردند. آنها بسیار منسجم بودند، تیمی باثبات به حساب می‌آمدند و کارشان را در هر بازی انجام می‌دادند. آنها بازی‌های خوبی ارائه کردند و درخشش انفرادی از بنزما و وینیسیوس نیز به آنها کمک کرد.”

بعضی افراد خارج از برنابئو شاید از این موضوع شکایت کنند که رقابت‌‎های این فصل لالیگا نیز مثل قبل نزدیک و قوی نبود. بارسلونا بدون لیونل مسی، اسطوره جدا شده‌اش، واقعا به مشکل خورد و تلاش اتلتیکو برای دفاع از عنوان قهرمانی به جایی نرسید.

هر ایده‌ای که این قهرمانی ارزش جشن گرفتن آنچنانی را نداشته به واسطه خوشحالی بازیکنان روی زمین و اشتیاق هواداران روی سکو در بازی روز شنبه رد شد. آنها هنوز بازی برگشت مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان برابر منچسترسیتی را در پیش دارند که چهارشنبه شب برگزار می‌شود اما 15 سال از آخرین باری که رئال جامی را در برنابئو بالای سر برد، می‌گذشت و بازیکنان و هواداران بدون شک دوست داشتند این اتفاق را جشن بگیرند.

 

با قهرمانی این فصل لالیگا، آنچلوتی به اولین مربی‌ای تبدیل شد که در هر پنج لیگ معتبر اروپایی به قهرمانی رسیده است.

 

آنچلوتی نیز از این اتفاق بسیار خوشحال بود که به اولین مربی تاریخ تبدیل شده که جام قهرمانی هر پنج لیگ معتبر اروپایی را بالای سر برده است- پس از قهرمانی در ایتالیا با میلان (04-2003)، در انگلیس با چلسی (10-2009)، در فرانسه با پاری سن ژرمن (13-2012) و در آلمان با بایرن مونیخ (17-2016).

این مربی 62 ساله زمانی به عنوان متخصص قهرمانی معرفی می‌شد اما قبول مسئولیت باشگاهی که در تابستان گذشته بسیار بد بسته شده بود و تبدیل سریع آن به تیمی با ساختار درست که به راحتی به قهرمانی می‌رسد، دستاورد قابل توجهی است.

یکی دیگر از منابع نزدیک به بازیکنان قدیمی می‌گوید:” آنچلوتی شایسته بخش زیادی از این تمجیدها است. این باشگاه فوق ستاره‌ای را به خدمت نگرفت اما او این تیم را بازسازی کرد و تجربه‌اش را نشان داد.”

***

وقتی زین الدین زیدان در پایان فصل گذشته از هدایت رئال مادرید انصراف داد، رئال آماده این اتفاق نبود، هرچند این مربی فرانسوی پیش از آن به صورت علنی درباره این اتفاق هشدار داده بود. آنچلوتی، سرمربی وقت اورتون، جزو گزینه‌های اولیه جانشینی او نبود- مائوریسیو پوچتینو، مکس آلگری، آنتونیو کونته و روبرتو مارتینز همگی در ابتدا در نظر گرفته شدند و حتی به انتخاب رائول گونزالس، بازیکن سابق و مربی فعلی تیم جوانان کاستیا، هم فکر شد اما هیچکدام از آنها به دلایل مختلف به سرانجام نرسید.

بیشتر از یک هفته طول کشید تا پرز به خوزه آنخل سانچز، مدیر کل باشگاه، گفت که تماسی با مرسی‌ساید بگیرد و از مربی‌ای که تنها 12 ماه پس از قهرمانی در لیگ قهرمانان 2014 از این باشگاه اخراج شده بود، دوباره دعوت به همکاری کند. دلیل این اقدام این نبود که آنها به نتیجه رسیده بودند که این مربی ایتالیایی بهترین گزینه برای تیم فعلی رئال مادرید است. یکی از منابع موثق می‌گوید:” آنچلوتی وصله‌ای برای پوشاندن جای خالی پس از زیدان بود.”

این مربی 62 ساله از این موضوع مطلع بود اما برایش اهمیتی نداشت. او به وضوح از بازگشت به شهری که در اولین دوره حضورش در آن عاشقش شده بود و جدا شدن از افتضاحی که می‌دانست برای اورتون رخ خواهد داد، خوشحال بود. در حالی که زیدان در هنگام ترک رئال علنا گفت که پرز تمایلی به ایجاد تغییر در این تیم پا به سن گذاشته ندارد، آنچلوتی در هنگام پیوستن به این تیم گفت که از کار با آنچه در اختیار دارد، خوشحال است.

آنچلوتی در مراسم معارفه‌اش گفت:” من این تیم را به خوبی می‌شناسم، با بسیاری از بازیکنان باتجربه و بازیکنان جوان آینده‌دار و البته بازیکنانی که از قراردادهای قرضی برگشته‌اند آشنا هستم. ما بازیکنانی داریم که می‌توانند جام‌هایی را به ارمغان بیاورند.”

این اتفاق در واقع مهر تاییدی بر این بود که این مربی در رئال قدرت چندانی روی نقل و انتقالات ندارد. آنچلوتی همچنین می‌دانست که باید با واقعیت مالی متفاوتی نسبت به دوران اول حضورش در این تیم در فاصله سال‌های 2013 تا 2015 روبرو شود. کریستیانو رونالدو مدت‎ها قبل رفته بود و سرخیو راموس به تازگی از این تیم جدا شده بود. رافائل واران و مارتین اودگارد در فاصله چند هفته به تیم‎های لیگ برتری فروخته شدند تا بودجه این باشگاه را تامین کنند و پرز تمام تلاشش را برای برآورده کردن آرزوی قدیمی جذب کیلیان امباپه از پی‌اس‌جی به کار گرفته بود. آنچلوتی از همکاری دوباره با داوید آلابا که او را از دوران حضورش در بایرن می‌شناخت، خوشحال بود. ادواردو کاماوینگا، هافبک جوان، بازیکن جدید و خوبی برای آینده بود اما می‌دانست که باید با بازیکنانی که در اختیار دارد، پیش برود.

مکالمات درباره کادر فنی آنچلوتی نیز خیلی طول نکشید. آنتونیو پینتوس، مربی بدنساز ایتالیایی، که در سه قهرمانی متوالی لیگ قهرمانان تحت هدایت زیدان با آنها همراه بود شخصا از سوی پرز بار دیگر به خدمت گرفته شد تا آمادگی بدنی تیم، قدرت و آمار مصدومیت آنها را بهبود ببخشد. لوییس یوپیس، مربی دروازه‌بان‌ها، که از سال 2015 تا 2018 در برنابئو کار کرده بود نیز برگشت. هیچکدام از این دو نفر انتخاب شخصی آنچلوتی نبودند اما او اطمینان حاصل کرد که داویده پسرش به عنوان دستیار او روی نیمکت حضور خواهد داشت.

فرانچسکو مائوری 32 ساله، پسر جیووانی مائوری که دستیار آنچلوتی در طول اولین دوران حضورش در رئال بود، نیز به عنوان دستیار ارشد انتخاب شد. کادر فنی این تیم ترکیبی از مربیان کهنه‌کار و استعدادهای نوظهور جوان بود، درست مانند شرایطی که در فهرست بازیکنان دیده می‌شد.

زمانی که آنچلوتی بار دیگر در جولای سال گذشته به مجموعه تمرینی والدیباس برگشت و در آنجا مستقر شد، آرام گرفت. او خیلی زود روابطش با بازیکنان، کارکنان و خبرنگارانی که از دوران اول می‌شناخت بازسازی کرد و به شوخی گفت که همه چیز کم و بیش مانند زمانی است که او هفت سال قبل این باشگاه را ترک کرده بود. به خاطر برگزاری جام ملت‌های اروپا، مسابقات المپیک و مصدومیت‌ها، زمان بسیار کمی برای آماده‌سازی پیش فصل وجود داشت. بسیاری از بازیکنان نیز می‌دانستند که به فروش می‌رسند چون پرز در حال جمع‌آوری پول کافی برای وسوسه کردن امباپه است. تمامی بازیکنان از جمله بیل، هازارد، لوکا یوویچ، دنی سبایوس و مارسلو در نهایت در این تیم ماندند و آنچلوتی سعی کرد ترکیب خوبی را در کنار هم قرار دهد- او به صورت خاص روی بالا بردن اعتماد به نفس تمام کسانی که قصد داشت در طول فصل روی آنها حساب کند، کار کرد.

 

مارسلو جزو بازیکنان اصلی آنچلوتی در این فصل نبود اما این قهرمانی او را به پرافتخارترین بازیکن تاریخ رئال تبدیل کرد.

 

در طول اولین دوره حضور او در برنابئو، آنچلوتی بیشتر از هر چیز در نشست‌های رسانه‌ای خود از کلمه “تعادل” استفاده می‌کرد، چرا که نیاز داشت سایر اعضای تیم بتوانند خودشان را به سطح مهاجمان کهکشانی‌اش برسانند. حالا او از واژه “شدت” استفاده می‎کرد- این تیم دیگر چند فوق ستاره در دوران اوج فوتبال‌شان را در اختیار نداشت، بنابراین همگی باید بیشتر تلاش و تمرکز می‌کردند.

این مربی ایتالیایی همچنین اهدافش برای این فصل را مشخص کرد. با توجه به چالش‌هایی که با آنها روبرو بود، قهرمانی در لیگ مهم‌ترین دستاورد به حساب می‌آمد. منبعی در آماه آگوست به اتلتیک گفت:” اولویت ساختن تیمی قوی و منسجم است که بتواند قهرمانی لالیگا را به دست آورد و سپس توانایی رقابت در لیگ قهرمانان را داشته باشد.”

***

هفته اول لالیگا در تاریخ 14 آگوست شروع شد و بسیاری را به آینده امیدوار کرد، چرا که هم بیل و هم هازارد در سفر به آلاوس در ترکیب اصلی قرار گرفتند. رئال در دیداری بسیار خوب با نتیجه 1-4 و با دو گل از بنزما و دو گل از وینیسیوس که به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد، به پیروزی رسید. آنها در هفته دوم با نتیجه 3-3 برابر لوانته که در تمام طول سال مشکل داشت، مساوی کردند. خیلی زود مشخص شد که این تیم رئال می‌تواند گل‌های بسیاری به ثمر برساند اما با معضلات جدی در خط دفاعی روبرو است.

کار بازسازی در برنابئو به این معنا بود که رئال تا هفته چهارم نمی‌توانست از حضور هوادارانش بهره ببرد. بازگشت به این ورزشگاه که داربست و جرثقیل زیادی بیرون از آن به چشم می‌خورد و بسیاری از سکوهای آن همچنان بسته بود، احساس متفاوتی داشت. این تیم همچنان ظاهری ناکامل داشت اما جرقه‌هایی از پتانسیل در آن دیده می‌شد. پس از این که خط دفاعی ضعیف اجازه گلزنی به سانتی مینا در بازی برابر سلتا را داد، بنزما توانست با یک هت‌تریک بازی را 2-5 به سود تیمش تغییر دهد.

با توجه به این که بارسلونا، رقیب سنتی، به همراه اتلتیکو مادرید، مدافع عنوان قهرمانی، از همان ابتدا به مشکل خوردند، رئال توانست خیلی زود فاصله بگیرد. با این حال آنچلوتی همچنان در حال یافتن بهترین ساختار در تیمش و استفاده از سیستم‌ها و ترکیب‌های متفاوت بود. شکست برابر شریف تیراسپول در لیگ قهرمانان و اسپانیول در لالیگا در عرض چهار روز در اواخر سپتامبر اولین انتقادهای جدی فصل جدید را به همراه داشت.

منبعی نزدیک به یکی از بازیکنان رئال روز پس از شکست 1-2 برابر اسپانیول گفت:” رئال چندان آماده به نظر نمی‌رسد، حفره‎هایی در سراسر خط دفاعی آنها وجود دارد. رئال صدرنشین لالیگاست اما خیلی خوب بازی نمی‌کند.”

آنچلوتی تایید کرد که از فکر این که چگونه بدون فدا کردن نظم در خط دفاعی به ترکیب مدنظرش برای حفظ شانس‌های گلزنی برسد، خواب درستی نداشته است. راه حل بازگشت به سیستم 3-3-4 با حضور کاسمیرو، تونی کروس و مودریچ در مرکز میدان بود که این تیم در چند فصل گذشته اکثرا از آن استفاده کرده بود. این یعنی دست کشیدن از برنامه هجومی همه جانبه با خط دفاعی جلو کشیده و پرسینگی که در نیمه زمین حریف انجام می‌شد. این تیم در عوض بیشتر عقب نشست، از هافبک‌های مسن خودش درخواست دوندگی بیش از حد نداشت و فضاهایی را برای استفاده وینیسیوس در نظر گرفت. این برای اولین بار در زندگی حرفه‌ای آنچلوتی نبود که او نشان می‌داد که می‌تواند به شرایط واکنش نشان داده و قدم‌های عملی بردارد، به جای این که به استفاده از یک ایدئولوژی اصرار داشته باشد.

این تغییرات تاکتیکی به این معنا بود که فضایی برای استفاده از هازارد، بیل، ایسکو، مارسلو و هرکسی که نمی‌توانست یا نمی‌خواست جدیت و تلاشی که مورد نیاز بود را فراهم کند، وجود نداشت. سبک جدید خیلی زود در اولین ال‌کلاسیکوی فصل لالیگا در اواخر اکتبر خودش را نشان داد و این در حالی بود که پیروزی 1-2 رئال به خوبی برتری مطلق آنها را نشان نمی‌داد. آنچلوتی آن بعدازظهر در نوکمپ گفت:” ما بازی هوشمندانه‌ای انجام دادیم. در دفاع بسیار خوب بودیم و در حمله خطرناک ظاهر شدیم. این چیزی بود که برای آن برنامه ریخته بودیم.”

این آغازگر هفت پیروزی متوالی لالیگا بود- شامل پیروزی برابر سویا، رئال سوسیه‌داد و اتلتیکو که رقیب آنها در مسیر قهرمانی به حساب می‌آمدند. سویای منظم و سازماندهی شده خولن لوپتگی بزرگترین آزمایش بود اما در اواخر نووامبر با نتیجه 1-2 و با گل تماشایی وینیسیوس جونیور مغلوب شدند.

این روند با گل‌های درخشانی که توسط این بازیکن 21 ساله برابر لوانته و الچه به ثمر رسید، همراه شد. بازیکنی که ضعفش در ضربات پایانی همه را ناامید کرده بود، حالا ناگهان به عنوان استعدادی در سطح جهانی ظاهر شده بود. یکی از منابع نزدیک به رختکن در ماه اکتبر به اتلتیک گفت:” نمی‌توانم تغییر در وینی را شرح دهم، این یک اتفاق اسرارآمیز است. حتی خود آنچلوتی هم شگفت‌زده شده است.” آمادگی این بازیکن جوان در طول این ماه‌ها فراز و نشیب‌هایی داشت اما ضربات پایانی او در کل این این فصل به یکی از ویژگی‌های درجه یک او تبدیل شد.

 

آمار شوتزنی وینیسیوس جونیور در رقابت‌های این فصل لالیگا

 

ستاره واقعی این نمایش کریم بنزما بود که در 16 بازی اول لالیگا موفق شد 13 گل زده و هفت پاس گل ارسال کند. او در آستانه تولد 34 سالگی‌اش به صورت مداوم در جریان بازی حضور داشت و ثبات بسیاری در لحظات تعیین کننده به نمایش گذاشت. یکی از منابع نزدیک به یکی از بازیکنان رئال  که عملکرد بنزما را تحسین می‎کند، گفت:” بنزما باعث می‌شد کل تیم در جریان بازی باشد.” دوران درخشان رئال در فصل پاییز که باعث شد آنها اختلاف قابل توجهی در کورس قهرمانی ایجاد کنند، شاید بهترین سطح او در کل دوران ورزشی‌اش بود.

 

مقایسه گل‌های زده بنزما با گل‌های مورد انتظار از فصل 20-2019

 

دیگر بازیکن کلیدی این تیم در سمت دیگر زمین قرار داشت.

تیبو کورتوا، دروازه‌بان این تیم، هم نمایشی خارق‌العاده داشت و مهارهای عالی و حیاتی‌ای در دو پیروزی برابر سویا و بیلبائو انجام داد. آلابا و میلیتائو همچنین خیلی زود زوج خوبی را در مرکز خط دفاعی شکل دادند. مدافع جوان‌تر برزیلی از توانایی جسمانی و قدرت خود برای حضور در خط حمله استفاده کرد، در حالی که بازیکن باتجربه اتریشی خیلی زود قدرت جسمی و ذهنی خود را برای محافظت از خط دفاعی به کار گرفت.

مشکلاتی در دفاع کناری وجود داشت، جایی که مصدومیت و دوری از آمادگی به این معنا بود که دنی کارواخال، فرلان مندی، لوکاس واسکز و مارسلو گزینه‌های قابل اعتمادی برای حضور در میدان نبودند. اما ساختار کلی این تیم و دوندگی آنها باعث شد که حریفانِ کمی بتوانند از این ضعف استفاده کنند.

آنچلوتی در اوایل دسامبر گفت:” من از عملکرد دفاعی‌مان راضی هستم. دفاع کردن از عقب با سیستم ما سازگار است، ما هافبک‎هایی که در فضاهای باز دفاع کنند، نداریم. این ساختار چندان زیبا نیست اما ما به خوبی آن را انجام می‌دهیم. در اختیار نداشتن مالکیت توپ برای من اهمیتی ندارد، شما با مالکیت برنده نمی‌شوید. شما با گلزنی برنده می‌شوید.”

در همین حال، رقبای آنها از میدان به در می‌شدند. بارسلونا در میانه جدول قرار داشت چون خوان لاپورتا، رییس این باشگاه، در اخراج رونالد کومان، مربی نه چندان کارآمد این تیم، تعلل کرد. اتلتیکو به شکل عجیبی بی‌ثبات بود، چرا که دیه‌گو سیمئونه مدام در حال تغییر تاکتیک و ترکیب اصلی تیمش بود. تنها سویای منسجم و با برنامه لوپتگی توانست خودش را به عنوان رقیب معرفی کند. اما رئال در وقفه زمستانی فاصله هشت امتیازی با آنها ایجاد کرده بود. رئال بتیس سوم بود و رایو وایکانو در رده چهارم قرار داشت. در واقع کورس قهرمانی‌ای وجود نداشت.

***

این احساس دست نیافتنی بودن زمانی مورد تهدید قرار گرفت که رئال مادرید از وقفه زمستانی برگشت و در بازی برابر ختافه، تیم همشهری، با نتیجه 0-1 شکست خورد. این اتفاق نباید باعث نگرانی زیاد و فوری آنها می‌شد چون این دومین شکست آنها در این فصل لالیگا بود و هنوز پنج امتیاز بیشتر از سویا به دست آورده بودند، در حالی که بارسا و اتلتیکو فاصله بسیاری با این تیم داشتند.

اما این اتفاق خاطرات ناگوار فصول قبل را زنده کرد که شامل فصل 14-2013 و 15-2014 تحت هدایت آنچلوتی هم می‌شد؛ زمانی که این تیم در نیم فصل دوم لالیگا قدرت کافی برای ادامه کار را نداشت. زنگ خطر اصلی چند هفته بعد به صدا در آمد، زمانی که رئال در فاصله چند دقیقه تا پایان بازی 0-2 از الچه در خطر سقوط عقب بود. پنالتی مودریچ و سپس ضربه سر میلیتائو در وقت اضافه باعث شد که این تیم یک امتیاز به دست آورده و اعصاب‌ها کمی آرام شود.

بزرگترین درس این بازی این بود که هازارد که جز معدود دفعاتی بود که در ترکیب اصلی قرار داشت ثابت کرد دیگر از سطح رقابتی لازم برخوردار نیست. آنچلوتی به اعتمادش به هسته کوچکی از بازیکنان ادامه داد. همه 10 نفر از ترکیب اصلیِ مورد قبول او را می‌شناختند- تنها تردید درباره انتخاب رودریگو یا مارکو آسنسیو در بال راست بود. بعضی از منتقدان به این موضوع اعتراض داشتند که آنچلوتی به هیچ قیمتی حاضر نبود ریسک کنار گذاشتن بازیکنانی مانند مودریچ، بنزما و کروس را بپذیرد که تلاش زیادی در هر بازی داشتند و وقتی نوبت به بازی مهم و سرنوشت‌سازی می‌رسید، از انرژی کافی برخوردار نبودند. پس از این که گل دیرهنگام بنزما باعث پیروزی 0-1 رئال برابر رایو وایکانو در اواخر فوریه شد، بسیاری به این نکته اشاره کردند که با وجود داشتن چنین بازیکنان گرانقیمتی، تنها یک تیم در لالیگا دقایق کمتری به بازیکنان نیمکت نشینش فرصت بازی داده است.

این موضوع باعث شد که بازیکنانی که مورد استفاده قرار نگرفته بودند در مرکز توجه قرار بگیرند. بعضی از بازیکنان در طول فصل ناخشنودی خود را از انتخاب‌های آنچلوتی ابراز کرده بودند. دنی سبایوس ناراحتی‌اش از این که در بازی کوپا دل‌ری برابر تیم دسته سومی آلکویانو در ژانویه تنها چند دقیقه فرصت به او رسید را به صورت علنی نشان داد. وقتی که هازارد خودش را در جریان حذف از کوپا برابر بیلبائو خودش را گرم کرد اما به میدان نرفت، دوربین‌ها تصاویر بیل را ضبط کردند که درحال خندیدن بود. حتی کروس در هنگام تعویض برابر چلسی در دیدار برگشت مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان نیز ناراحتی‌اش را نشان داد.

آنچلوتی حتی یک بار هم جواب کسی را نداد یا سعی نکرد کسی را به خاطر انجام چنین رفتارهایی به درس عبرت برای دیگران تبدیل کند. بیل، هازارد، ایسکو، مارسلو، ماریانو دیاز، خسوس وایه‌خو و یوویچ، مهاجم نوک 60 میلیون یورویی، برای هیچ کاری مورد تنبیه قرار نگرفتند.

واقعیت از این ساده‌تر بود. این مربی صرفا فکر نمی‌کرد که آنها بتوانند کمکی به این تیم بکنند. هیچ خصومت شخصی‌ای در میان نبود، همه چیز درباره کسب نتیجه بود. آنچلوتی سعی کرد با اظهارنظرهای عمومی به هازارد انگیزه‌ای برای تلاش بیشتر بدهد و با استفاده از بیل در ترکیب اصلی در دیدار برابر ویارئال در ماه فوریه به او هم شانس داد اما هیچ یک از این دو بازیکن عملکرد مورد نیاز را ارائه نکردند. منبعی موثق در اواسط فصل به اتلتیک گفت:” کارلو هرگز کسی را کنار نمی‌گذارد، اگر بازیکنانی در تیم نیست به خودش مربوط است.”

شکست در بازی رفت لیگ قهرمانان برابر پاری‌سن‌ژرمن در میانه ماه فوریه بحث دیگری را در بین مفسران نزدیک به مدیران برنابئو باز کرد. سیستم تاکتیکی‌ای که آنچلوتی از اکتبر مورد استفاده قرار داده و شامل دفاع عمقی و ضدحملات سریع بود برای همه به اندازه کافی هیجان‌انگیز به نظر نمی‌رسید.

حتی زمزمه‌هایی هم به گوش می‌رسید که بعضی از اعضای تیم از تاکتیک مورد استفاده خشنود نیستند. مودریچ در ماه دسامبر در حالی که چندان مطمئن به نظر نمی‌رسید، گفت:” شاید ما دوست داشته باشیم توپ را بیشتر در اختیار بگیریم اما این برنامه مربی است و ما خوشحال هستیم.” با این حال، این اظهارات در برابر این بحث که آنچلوتی برنامه‌هایش را به شکلی درآورده که بهترین عملکرد را از بازیکنان باتجربه تیمش بگیرد، قرار داشت. منبعی در آن زمان گفت:” سبک طراحی ساختار تاکتیکی کارلو برای این تیم به این معناست که بازیکنان مسن‌تر نیازی به انجام تلاش فیزیکی زیادی ندارند.”

بحث دفاع عمقی/ دفاع از جلو ادامه داشت، حتی با این که تیم آنچلوتی اختلافی غیرقابل دسترسی را در صدر جدول لالیگا ایجاد کرده بود. این بحث هم وجود داشت که این تیم بیش از اندازه به درخشش انفرادی بازیکنانش و قدرت گلزنی عالی بنزما و مهارهای خارق العاده همیشگی کورتوا وابسته است. یکی از منابع نزدیک به رختکن در اوایل مارس گفت:” به نظر می‌رسد که رئال بد بازی می‌کند اما آنها 12 امتیاز اختلاف در صدر جدول لالیگا دارند.”

آنچلوتی که معمولا خونسرد است به اندازه‌ای عصبانی شد که در طول نشست خبری پیش از دیدار برگشت برابر پی‌اس‌جی در اوایل ماه مارس دفاعی احساساتی و بر خلاف شخصیت همیشگی‌اش از عملکرد این تیم بکند.

او در پاسخ به سوالی که به نظرش درباره او و تیمش چه انتقادی منصفانه نبود، گفت:” همه می‌توانند نظر خودشان را درباره این که فصل ما چطور پیش رفته داشته باشند. مردم می‌گویند ما می‌بریم اما مالکیت توپ کافی نداریم. اما ما از عمق دفاع می‌کنیم و تمرکز زیادی روی ضدحملات داریم. اما بدون مهارهای کورتوا چه اتفاقی رخ می‌دهد؟ اما بدون گل‌های بنزما الان کجا بودیم؟ اماهای زیادی وجود دارد. من اطمینان دارم که ما فصل خوبی داریم و امیدوارم که بتوانیم در این چند ماه آخر پیشرفت کنیم.”

این موقعیت بسیار عجیبی بود. در حالی که سویا هم به مشکل خورده بود، برای همه مشهود بود که رئال مادرید قهرمانی را از آن خودش کرده است. تیم آنچلوتی همچنان امتیازات را جمع‌آوری می‌کرد تا اختلاف را حفظ کند اما می‌دانست که از دست دادن قهرمانی در این شرایط یک تحقیر و شرمساری تاریخی خواهد بود. منبعی نزدیک به یکی از بازیکنان قدیمی رئال در اواسط فوریه گفت:” اگر آنها این لالیگا را از دست بدهند، مقصر شمرده خواهند شد و از این موضوع خبردار هستند.”

بین دو بازی رفت و برگشت برابر پی‌اس‌جی، آنچلوتی بار دیگر تاکتیک‌ها را تغییر داد، از بازیکنانش خواست تا از مناطق جلوتری پرس کنند، در زمین پیش برود و حریفان را عقب بنشانند. خلوت شدن تقویم بازی‌ها نیز به این تیم کمک کرد.

رئال مادرید پیش از سفر به پاریس 11 بازی را در 44 روز در چهار رقابت انجام داد که شامل سفر خسته‌کننده به عربستان سعودی برای قهرمانی در سوپرکاپ اسپانیا بود. در فاصله 22 روز بین بازی رفت و برگشت مرحله یک هشتم لیگ قهرمانان، آنها تنها سه بازی انجام دادند که همگی در لالیگا بود. این تیم در هر سه بازی برنده شد، هشت گل زد و تنها یک گل دریافت کرد که شامل پیروزی درخشان 1-4 در خانه برابر رئال سوسیه‌داد هم بود. آنها توانستند بار دیگر خودشان را پیدا کنند و تمام توان‌شان را در دیداری حساس به کار بگیرند. آنچلوتی در آن زمان گفت:” تیم از نظر فیزیکی بسیار پیشرفت کرده است. ما این چند هفته به شدت روی این موضوع کار کردیم.”

تحلیل‌های انجام شده توسط اتلتیک نشان می‌دهد که هر ادعایی در این زمینه که رئال صرفا بر ضدحملات تکیه دارد غلط است- آنها بیشتر از هر تیم دیگری در لالیگا در هر توالی به یکدیگر پاس داده‌اند و در زمینه حمله مستقیم در رده هجدهم از بین 20 تیم هستند. مسئله بیشتر این است که آنچلوتی و تیمش خودشان را با لحظات متفاوت این فصل و حریفان مختلف سازگار کردند و بهترین عملکرد برای هر بازی را ارائه دادند.

 

میزان علاقه تیم‌های لالیگا به حفظ توپ در رقابت‌های این فصل

 

پیروزی و بازگشت به بازی برابر پی‌اس‌جی باعث شد که انرژی و امیدواری در برنابئو در آستانه ال‌کلاسیکوی برگشت لالیگا برابر بارسلونا در اواسط مارس افزایش یابد اما آن بازی یک فاجعه واقعی بود. رئال در دفاع افتضاح بود و ژاوی، سرمربی جدید بارسا، برنامه تاکتیکی‌اش برای این بازی را به خوبی پیش برد اما تغییرات آنچلوتی در بین دو نیمه فقط کار را بدتر کرد. این بازی با نتیجه 0-4 به پایان رسید.

سپس به مهم‎ترین نشست خبری فصل 22-2021 لالیگا رسیدیم و آنچلوتی بار دیگر غرور خودش را کنار گذاشته و پیامی که این تیم به آن نیاز داشت را مخابره کرد.

او به خبرنگاران گفت:” من سبک خوبی را در این بازی انتخاب نکردم. گاهی کار درستی انجام می‌دهید و گاهی نه. نتیجه امروز اشتباه من بود اما داستان بزرگی نیست. این شکست برای ما بسیار دردناک است اما باید به مسیرمان ادامه دهیم و برای هفته‌های پیش‌رو آماده شویم. ما هنوز 9 امتیاز با تیم دوم فاصله داریم.”

منابع نزدیک به بازیکنان ارشد تیم پس از این بازی گفتند که این تیم جرقه لازم و انگیزه کافی را نداشته چون ترسی از این که اتفاق بدی رخ دهد، حس نمی‌کرد. بعضی دیگر نیز این سوال را مطرح کردند که واکنش پرز به چنین شکستی برابر رقبای کاتالان چه خواهد بود. همه موافق بودند که واکنش آنچلوتی به این شکست در رسانه‌ها و به صورت خصوصی به آنها این اطمینان خاطر را داده که شکست برابر بارسلونا قرار نیست تمامی فصل آنها را زیر پا بگذارد.

منبعی نزدیک به یکی از بازیکنان قدیمی گفت:” در رختکنی مانند رختکن رئال مادرید، نمی‌توانید بازیکنان یا هواداران را مقصر بشمارید. در لحظات سخت باید به اندازه کافی قوی باشید که تقصیر را برعهده بگیرید. فقط باید از این لحظات گذر کرد.”

***

وقفه دیدارهای ملی پس از ال‌کلاسیکو بود و آنچلوتی در این مدت به کرونا مبتلا شد. این یعنی داویده، پسر او، باید در دیدار برابر سلتاویگو هدایت این تیم را برعهده می‌گرفت. رئال در بالائیدوس خوش شانس بود. کورتوا بهترین بازیکن زمین شد، در حالی که بنزما یک پنالتی را وقتی بازی 1-1 بود از دست داد و پس از آن شانس دیگری برای گل زدن از روی نقطه پنالتی به دست آورد. پیروزی نزدیک ارزش زیادی برای آرام کردن همه و کسب این سه امتیاز داشت.

تنها امید واقعی برای به چالش کشیدن آنها در جریان دیدار رئال برابر سویا در اواسط آوریل بود و در نزدیکی دیدار مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان برابر چلسی بود. لغزشی از سوی تیم آنچلوتی بسیار محتمل به نظر می‌رسید، چرا که آنها در فاصله 25 دقیقه پس از شروع بازی 0-2 عقب بودند. اما یک بازگشت درخشان دیگر با گل دقیقه 91 بنزما کامل شد و آنها با نتیجه 2-3 به پیروزی رسیدند. این گل باعث شد که این مهاجم فرانسوی به 25 گل زده در لالیگا برسد که بیشتر آنها با ضربات پایانی ماهرانه از نزدیکی دروازه به ثمر رسیده بودند.

 

آمار شوتزنی بنزما در رقابت‌های این فصل لالیگا

 

آنچلوتی پس از بازی در اتاق کنفرانس و در حالی که بازیکنان در همان نزدیکی در این ورزشگاه در حال خوشحالی بودند، گفت:” همه منتظر لغزش رئال هستند اما این تیم نمی‌لغزد چون شجاعت، کاراکتر و شخصیت دارد.”

چنین ضربات پایانی قدرتمند و گل‌های دیرهنگامی که عامل مهمی در لالیگا و اروپا به حساب می‌آمد رضایت خاطر کسانی را در برنابئو به همراه داشت که به طور خاص درباره آمادگی جسمانی این تیم نگران بودند. اهمیت این موضوع زمانی برای مدیران این باشگاه مشخص شد که پینتوس، مربی بدنسازی، برای انجام یکی از معدود مصاحبه‌‌هایش با تلویزیون رئال مادرید در اواسط آوریل دعوت شد.

پینتوس گفت:” این بازیکنان شایسته تقدیر هستند چون ذهنیت بسیار خوب، قلب‌های قوی و انگیزه بالایی دارند تا هرگز دست از باور به پیروزی تا پایان دیدارها برندارند. ذهنیت آنها نقطه تمایز این تیم است- این بازیکنان ظرفیت خودشان را برای استفاده از تلاش‌هایی که آنها را وادار به انجام‌شان می‌کنیم و انگیزه‌ای که به آنها می‎دهیم تا بتوانند تا لحظه آخر در اوج باشند، دارند.”

جای تردیدی وجود ندارد که کار پینتوس باعث شده این تیم در ماه‌های پایانی با قدرت پیش رفته و دوندگی زیادی داشته باشد. اما این موضوع نیز حقیقت دارد که بازیکنان کلیدی مانند بنزما، مودریچ، آلابا و کاسمیرو همگی دیدارهایی را به دلیل مصدومیت از ناحیه ماهیچه از دست دادند و آنچلوتی مجبور شده با احتیاط از آنها استفاده کند. منبعی می‌گوید:” رئال فصل را بسیار خوب به پایان می‌برد اما آنها با محدودیت‌های روبرو هستند و مصدومانی دارند. شانس هم در این بین نقش دارد.”

این غیبت‌ها فرصت‌هایی را برای بازیکنان دیگر به وجود آورد تا نقش‌های مهمی در قهرمانی داشته باشند. فده والورده در  فاصله بین اوایل اکتبر و اوایل فوریه تنها دو بار در ترکیب اصلی رئال قرار گرفت اما این بازیکن اروگوئه‌ای درست به موقع به اوج آمادگی برگشت. کاماوینگا در 9 بازی اولی که در ترکیب اصلی این تیم در لالیگا قرار گرفت، چهار بار بین دو نیمه تعویض شد اما آنچلوتی اشتیاق جوانی او را تحت کنترل گرفت و این تیم از این اتفاق سود برد. اولین حضور سبایوس در ترکیب ثابت رئال در لالیگا در هفته سی و سوم بود، زمانی که او توانست نمایش درخشانی در تیمی تغییر یافته ارائه دهد تا آنها با پیروزی 1-3 برابر اوساسونا قدم بزرگ دیگری به سوی قهرمانی برداشته باشند.

تیمی که بازیکنان آماده زیاد یا تعادل کافی به اندازه پنج یا شش سال پیش نداشت همچنان توانست روی پیروزی‌های متوالی و هفتگی در طول فصل متمرکز بماند. آنچلوتی و رهبران بزرگ رختکن تیمش به هیچکس اجازه ندادند که در باد اختلاف امتیاز در صدر جدول بخوابد یا حواسش به درخشش‌های قابل توجه وسط هفته پرت شود. منبعی نزدیک به یکی از بازیکنان کلیدی تیم اول می‎گوید:” بازیکنان فراز و نشیب و هیجانی مشابه هواداران یا رسانه‎‎ها را تجربه نمی‌کردند.” منبعی دیگر از رختکن می‌گوید:” آنها خطی بسیار باثبات را در طول این فصل در پیش گرفتند.”

از دست ندادن تمرکز در طول چند شکست به دست آمده در این مسیر نیز اهمیت بسیاری داشت. آنچلوتی چند هفته پس از آن بازی گفت:” ما پس از تحقیر برابر بارسلونا خودمان را نباختیم. ما توانستیم این موقعیت را به خوبی مدیریت کنیم.”

عامل مهم دیگر نبود رقابت واقعی بود. پس از ال‌کلاسیکوی ماه آوریل، بسیاری از افراد حاضر از جمله خوان لاپورتا درباره شانس این تیم برای رسیدن به رئال صحبت می‌کردند. شکست خانگی برابر کادیز و رایو وایِکانو خط بطلانی بر تمامی این بحث‌ها بود. اتلتیکو، مدافع عنوان قهرمانی، هرگز در این کورس حضور نداشت. سویا تنها تیمی بود که کمی چالش برای آنها ایجاد کرد تا این که کسب دو پیروزی در 10 بازی لالیگا باعث شد که آنها بار دیگر به رقابت برای حضور در بین چهار تیم صدر جدول برگردند.

منبعی می‌گوید:” لالیگای این فصل بسیار متوسط بود و کمترین رقابت را در چند سال اخیر داشت. اما ناتوانی بارسا و اتلتیکو در رقابت چیزی از ارزش‌های دستاورد رئال کم نمی‎کند.”

***

بسیاری از هواداران رئال و مفسران در طول چند ماه و هفته اخیر به تقویم بازی‌ها نگاه کرده و در حال انتخاب بازی مدنظرشان برای برپایی جشن قهرمانی بوده‌اند. بسیاری فکر می‌کردند که رخ دادن این اتفاق در هفته اول ماه می و تقارن آن با دیدار برابر اتلتیکو در واندا متروپولیتانو تاریخ و مکانی ایده‌آل خواهد بود.

شکست‎‌های بارسلونا این تاریخ را جلو انداخت- و آن را به شرایط عجیب بین دیدار رفت و برگشت رئال در نیمه نهایی لیگ قهرمانان برابر منچسترسیتی موکول کرد. تمرکز این هفته روی آن بازی بود، خصوصا پس از بازی نفس‌گیر رفت در ورزشگاه اتحاد که باعث شد همه چیز به بازی برگشت چهارشنبه شب بستگی داشته باشد.

همه این اتفاقات باعث شد که بازی خانگی روز شنبه برابر اسپانیول موقعیت عجیبی باشد. منبعی نزدیک به رختکن در طول این هفته به شوخی گفت که بهتر است در این بازی شکست بخورند چون بازیکنان نمی‌توانند با توجه به این شرایط به درستی خوشحالی کنند و جشن بگیرند. آنچلوتی چنین نظری نداشت. این مربی ایتالیایی روز جمعه گفت:” اگر مجبور به جشن گرفتن باشیم، مانند هر کس دیگری جشن خواهیم گرفت.”

به نظر می‌رسید که این مهمانی چند ساعت پیش از شروع این بازی در خیابان‌های اطراف برنابئو شروع شده و هواداران با خوشحالی از تابش خورشید لذت می‌بردند. آنچلوتی با ترکیبی که انتخاب کرد و استفاده از کورتوا، کاسمیرو و مودریچ از بین تمام بازیکنان مورد اعتمادش نشان داد که بازی با سیتی را در ذهن دارد. وایِخو، بازیکن قرضی سابق وولوز، برای اولین بار در این فصل در پست دفاع میانی در ترکیب اصلی قرار گرفت و ماریانو برای دومین بار- اولین بار در ماه اکتبر- از ابتدا در خط حمله به میدان رفت. با این حال، خبری از بیل نبود، چرا که این بازیکن ولزی شب بازی به دلیل مصدومیت جزئی از ناحیه پشت از فهرست تیم خط خورده بود.

 

بنزما یکی از ارکان اصلی رئال در این فصل بود و نقش مهمی در فتح لالیگا و رسیدن آنها به نیمه نهایی چمپیونزلیگ داشت.

 

مودریچ دوست داشت همه چیز زودتر مشخص شود و دو شانس ساده برای ماریانو فراهم کرد که این بازیکن موفق به استفاده از آنها نشد. اما رودریگو در ضربات پایانی ماهرتر بود و توانست یک کار تیمی خوب را در حالی که کمی بیشتر از نیم ساعت از آغاز بازی گذشته بود به گل تبدیل کند. فریاد “کامپئونس، کامپئونس” در برنابئو به گوش می‌رسید و پرچمی‎های سفید در هوا به حرکت درآمده بود. این بازیکن جوان برزیلی خیلی زود با یک شوت خوب دیگر بازی را 0-2 کرد تا هر تردیدی از بین برود.

رئال در نیمه دوم با خیال راحت‌تری بازی را ادامه داد و کاماوینگا پاسی برای آسنسیو فرستاد تا پس از 10 دقیقه گل سوم را وارد دروازه حریف کند. وقتی مودریچ پس از یک ساعت برای استراحت از زمین بیرون آمد و زمانی که بنزما همزمان با او وارد زمین شد، تماشاگران ایستاده آنها را تشویق کردند. سپس تشویقی گرم نصیب کورتوا شد که چند مهار عادی و همیشگی‌اش را انجام داد- و سه بازیکن برتر تیم پاداش خودشان را در این روز دریافت کردند. گل آخر این بازی نیز تناسب بسیاری با جشن قهرمانی داشت، چرا که وینیسیوس و بنزما بار دیگر در کاری ترکیبی مانند اکثر هفته‌‎های این فصل موفق به باز کردن دروازه حریف شدند.

هواداران خوشحال می‌خواندند:” ما به سیبِلِس می‌رویم!” و مقامات این شهر در حال آماده‎سازی این مجسمه در مرکز شهر بودند تا اولین جشن قهرمانی پس از سال 2017 را به راه بیاندازند، چرا که کرونا باعث شد که آنها نتوانند پس از قهرمانی آخر رئال در سال 2020 جشن بگیرند. جمعیت همچنین از این فرصت برای حمله به جرارد پیکه از بارسا استفاده کرده و شعاری را سر دادند که ما در اینجا ذکر نمی‌کنیم.

لوییس روبیالس، رییس فدراسیون فوتبال اسپانیا و دوست خوب پیکه، جام قهرمانی را به مارسلو و بنزما به عنوان کاپیتان‌های رئال داد. این اتفاق در حالی رخ داد که مارسلو در این تابستان و پس از کسب 24 جام قهرمانی که بیشتر از هر بازیکن دیگری در تاریخ این باشگاه است، برنابئو را ترک خواهد کرد. پس از خوشحالی و آتش‌بازی بیشتر در زمین، این بازیکنان سوار اتوبوسی شده و برای جشن گرفتن با هواداران راهی سیبلس شدند.

هرچند این بار خبری از نوشیدنی‌های آخر شب نبود چون آنها باید روز یکشنبه به والدیباس می‌رفتند تا برای بازی مهم و حساس برابر سیتی آماده شوند.

مارسلو به تلویزیون مووی استار گفت:” این لذتی بی‌پایان است. کسب زودهنگام جام قهرمانی ثمره تلاش و فداکاری‌های همه است. ما حالا باید این قهرمانی را با هواداران جشن بگیریم چون آخرین بار نتوانستیم این کار را انجام دهیم. ما بازی بزرگی در پیش داریم اما این که اول کمی خوشگذرانی داشته باشیم، هیچ ایرادی ندارد.”

همیشه چالش‌های دیگری در نزدیکی رئال، مربی آنها و این هسته بازیکنان باتجربه وجود دارد. اما چنین چیزی به این معنا نیست که این قهرمانی لالیگا با سختی‌ای کمتر از قهرمانی‌های قبلی به دست آمده یا شیرینی‌اش از آنها کمتر است.

 

عنوان اصلی مقاله: Real Madrid’s La Liga title: Ancelotti easing Zidane shock, new ‘intensity’, Benzema and ‘world class’ Vinicius نویسنده: Dermot Corrigan نشریه / وبسایت: The Athletic زمان انتشار: 30 آوریل 2022
کلمات کلیدی:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.