ماموریت دفاع از تاج؛ آیا کسی توان متوقف کردن آرسنال را دارد؟
رقبا معمولاً پس از ناکامی در فصل قبل، با انرژی، انگیزه و عزم بیشتری برای جبران وارد رقابت می‌شوند. اما برای مدافع عنوان قهرمانی، علاوه بر اینکه همه تیم‌ها انگیزه بیشتری برای شکست دادن آن‌ها دارند، یک نگرانی بزرگ‌تر هم وجود دارد: آیا این قهرمانی هنوز همان اهمیت و ارزش را برای بازیکنان و حتی مربی دارد؟ به عبارت دیگر، آیا عطش قهرمانی همچنان باقی مانده است؟
پیروزی قاطع ۳-۰ آرسنال مقابل منچسترسیتی در کامیونیتی شیلد در ولز، نشانه‌هایی امیدوارکننده درباره همین موضوع ارائه کرد؛ نه فقط به دلیل گل‌هایی که به ثمر رساندند و نتیجه پرقدرتی که رقم زدند.
نشانه‌ها را می‌شد در عملکرد بدون توپ بازیکنان آرسنال، زبان بدن آن‌ها و شدت رقابتشان در تک‌تک دوئل‌ها دید؛ گویی هر برخورد و هر نبرد برایشان اهمیت زیادی داشت، حتی در مسابقه‌ای که هنوز بسیاری از هواداران فوتبال درباره اینکه آیا قهرمانی در آن واقعاً یک جام محسوب می‌شود یا نه، بحث دارند.
میکل آرتتا پس از بازی لبخند زد؛ زمانی که یکی از خبرنگاران به چند نمونه از واکنش‌های سه بازیکن آرسنال اشاره کرد: گابریل، هم‌تیمی ملی‌اش و خرید جدید برونو گیمارش، و بن وایت که از انجام یک تکل یا دفع توپ مقابل حریف لذت می‌بردند.
سرمربی آرسنال گفت:
«وقتی تمام وجود و قلبت را در یک واکنش می‌گذاری، چنین چیزی اتفاق می‌افتد.»
در واقع، پیام اصلی آرسنال در ورزشگاه پرینسیپالیتی کاملاً روشن به نظر می‌رسید: هواداران آرسنال شاید هنوز در حال لذت بردن از نخستین قهرمانی لیگ این تیم پس از ۲۲ سال باشند، اما آرتتا و بازیکنانش همچنان همان انگیزه و جاه‌طلبی گذشته را دارند؛ یعنی مصمم هستند از جامی که باشگاه سال‌ها برای بازپس‌گیری آن انتظار کشید، دفاع کنند.
آرتتا توضیح داد:
«چون می‌خواهی دوباره آن لحظه را تجربه کنی. وقتی این میل و اشتیاق در وجودت شکل می‌گیرد، می‌خواهم دوباره آن لحظات را زندگی کنم؛ می‌خواهم همه آن تجربه‌ها را حتی بزرگ‌تر از قبل تکرار کنم. ما می‌دانیم چه چیزی لازم است، می‌دانیم این مسیر چقدر دشوار خواهد بود. به همین دلیل است که در دوران لیگ برتر هنوز هیچ‌وقت نتوانسته‌ایم این کار را انجام دهیم. پس می‌دانیم که به چیزی خاص نیاز داریم و برای آن آماده‌ایم.»
اما آیا دیگر تیم‌های لیگ برتر آماده‌اند؟ آیا در میان تیم‌های همیشگی مدعی، با توجه به تغییرات گسترده و جابه‌جایی‌های فراوان در تابستان، کسی می‌تواند یک چالش واقعی برای قهرمانی ایجاد کند؟
منچسترسیتی، لیورپول و چلسی همگی با مربیان جدید وارد فصل می‌شوند، در حالی که مایکل کریک قرار است نخستین فصل کامل خود را به‌عنوان سرمربی منچستریونایتد تجربه کند.
تفاوت شرایط با آرسنال کاملاً آشکار است؛ جایی که میکل آرتتا اکنون باسابقه‌ترین سرمربی در چهار سطح اول فوتبال انگلیس محسوب می‌شود.
آرسنال مقابل سیتی دقیقاً همان چیزی را نشان داد که هست: یک ماشین کاملاً هماهنگ که در آن نقش تک‌تک بازیکنان مشخص است، الگوهای حرکتی تیم به‌خوبی جا افتاده و روش پیروزی در مسابقات طی سال‌ها ساخته شده است.
حرکت‌های بازیکنان کاملاً آشنا بود؛ ریکاردو کالافیوری بارها از سمت چپ به فضاهای داخلی نفوذ می‌کرد، در حالی که بن وایت به محض ورود بازیکن کناری به مرکز، از بیرون اضافه می‌شد. حتی در یک صحنه، این دو مدافع کناری نزدیک بود با همکاری یکدیگر گلزنی کنند.
و البته، اگر برایتان سؤال است، این بار آرسنال مقابل سیتی با یک گل از روی ضربه ایستگاهی به پیروزی نرسید. (اشاره‌ای به انتقادهای گذشته درباره وابستگی آرسنال به گل‌های شروع مجدد.)
درست است که کامیونیتی شیلد معمولاً معیار قابل اعتمادی برای پیش‌بینی اتفاقات فصل پیش رو نیست؛ تنها هشت تیم از ۳۴ قهرمان این رقابت پیش از دیدار یکشنبه توانسته‌اند در همان فصل قهرمان لیگ برتر شوند.
دیدار افتتاحیه این فصل همچنین شاهد حضور چند بازیکن بود که به دلیل حضور در جام جهانی، برای نخستین بار در تابستان با پیراهن باشگاه خود به میدان می‌رفتند. می‌توان با اطمینان گفت که ارلینگ هالند، که یکی از همین بازیکنان بود، اگر مصدوم نشود، بعید است در طول فصل دوباره در دقیقه ۵۳ تعویض شود.
با این حال، برخی مشکلات گسترده‌تر منچسترسیتی در کاردیف کاملاً قابل چشم‌پوشی نبود؛ به‌خصوص تفاوت بزرگ خط میانی این تیم بدون برناردو سیلوای پرانرژی و تأثیرگذاری رودری.
«متفاوت» شاید توصیف ملایمی باشد؛ ضعیف‌تر و فاقد رهبری شاید توصیف دقیق‌تری باشد.
تصورش دشوار است که سیتی اجازه دهد رودری در این تابستان جدا شود، بدون اینکه جانشینی برای او جذب کند؛ چه انزو فرناندز از چلسی باشد یا بازیکن دیگری. نبود یک هافبک با توانایی کنترل ریتم بازی و رهبری خط میانی می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های انزو مارسکا در فصل جدید باشد.
آرسنال؛ آماده برای دفاع از تاج؟
آرسنال در حالی فصل جدید لیگ برتر را آغاز می‌کند که برخلاف بسیاری از رقبای اصلی، ساختار و هویت خود را حفظ کرده است. پیروزی قاطع مقابل منچسترسیتی در کامیونیتی شیلد نشان داد تیم میکل آرتتا هنوز همان عطش و انگیزه فصل قبل را دارد؛ بازیکنان در هر دوئل، هر توپ‌گیری و هر واکنش دفاعی با تمام وجود می‌جنگند.
در شرایطی که منچسترسیتی، لیورپول و چلسی با تغییر روی نیمکت وارد فصل جدید می‌شوند و منچستریونایتد نیز با مایکل کریک وارد دوره‌ای تازه شده، آرسنال از مزیت ثبات برخوردار است. آرتتا که اکنون باسابقه‌ترین مربی در چهار سطح اول فوتبال انگلیس محسوب می‌شود، تیمی ساخته که نقش هر بازیکن در آن کاملاً مشخص است.
البته هنوز برای پیش‌بینی قهرمان زود است؛ تاریخ نشان می‌دهد دفاع از عنوان قهرمانی در لیگ برتر کار ساده‌ای نیست. اما آرسنال با حفظ اسکلت اصلی، تقویت خط میانی با جذب برونو گیمارش و ادامه مسیر چندساله آرتتا، یکی از آماده‌ترین مدعیان تکرار قهرمانی به نظر می‌رسد.
به همان اندازه که برونو گیمارش خیلی زود در پیراهن آرسنال راحت و هماهنگ به نظر می‌رسد ــ و مقابل سیتی ترکیبی از هوش، قدرت بدنی و جنگندگی همیشگی‌اش را نشان داد ــ این دو بازیکن کنار او بودند که نقش تعیین‌کننده‌ای در گل‌ها داشتند:
مایلز لوئیس-اسکلی با یک پاس فریبنده و هوشمندانه، تنها پس از ۲۴ ثانیه زمینه‌ساز گل اول شد و مارتین اودگارد فوق‌العاده، در گل دوم نقش داشت و با ظرافت گل سوم را به ثمر رساند.
پس از اینکه هافبک نروژی با یک حرکت تماشایی جان‌لوئیجی دوناروما را فریب داد، دروازه‌بان سیتی را روی زمین نشاند و توپ را با آرامش وارد دروازه خالی کرد، هواداران آرسنال شروع به خواندن این شعار کردند:
«می‌شود هر هفته مقابل شما بازی کنیم؟»
چند لحظه بعد هم شعار دیگری در ورزشگاه شنیده شد:
«شما تاتنهام هستید؟ با لباس مبدل!»
(طعنه‌ای از سوی هواداران آرسنال به رقیب سنتی‌شان؛ یعنی اینکه سیتی در آن لحظه آن‌قدر ضعیف ظاهر شده بود که شبیه تاتنهام به نظر می‌رسید.)
آن روز دقیقاً از همان روزهایی بود که همه چیز برای آرسنال پیش می‌رفت؛ هواداران این تیم پیش از رسیدن ساعت بازی به دقیقه ۶۰، پاس‌های بازیکنانشان را با فریاد «اوله» همراه می‌کردند، سرمربی جدید سیتی انزو مارسکا را درباره آینده کوتاه‌مدتش روی نیمکت این تیم به شوخی می‌گرفتند و از درخشش کریستوس تزولیس، خرید ۳۴ میلیون پوندی از کلوب بروژ، لذت می‌بردند؛ بازیکنی که در نخستین بازی رسمی خود دو پاس گل ثبت کرد.
اگر قرار نبود داور فرانسوی کلمنت تورپن را مجبور کنند در سمت چپ خط حمله بازی کند، سخت می‌شد تصور کرد آرسنال بتواند جایگزینی مناسب‌تر از تزولیس برای لئاندرو تروسار پیدا کند.
در همین حال، داوید رایا بار دیگر با عملکردش با پا و دست یادآوری کرد چرا بسیاری او را بهترین دروازه‌بان لیگ برتر می‌دانند؛ از پاس‌های دقیق ۴۰ یاردی به مقصد تزولیس گرفته تا خروج‌های مطمئن روی ارسال‌ها و واکنش فوق‌العاده‌ای که مانع گلزنی دیرهنگام آنتوان سمنیو شد.
با از دست رفتن کنترل بازی توسط سیتی ــ که بعضی‌ها معتقد بودند این اتفاق از همان دقیقه اول رخ داده بود ــ و زمانی که آرتتا شروع به انجام تغییرات گسترده کرد، یک نکته دیگر هم مشخص شد: عمق ترکیب آرسنال.
بوکایو ساکا، دکلان رایس، مارتین زوبیمندی، پیرو هینکاپیه، ویکتور یوکرش و ابریچی ایزه همگی از روی نیمکت وارد زمین شدند. میکل مرینو، بازیکنی که قهرمانی جام جهانی را در کارنامه دارد، حتی فرصت حضور پیدا نکرد و در کنار او، استعداد جوان و درخشان مکس داومن نیز یک بازیکن ذخیره باقی ماند. درباره گابریل مارتینلی، اتان نوانری و گابریل ژسوس هم باید گفت که حتی در فهرست نهایی حضور نداشتند.
با وجود این، آرسنال همچنان در این پنجره نقل‌وانتقالاتی کارهایی برای انجام دادن دارد؛ هم در خط دفاع و هم در بخش هجومی.
در خط دفاع، کریستیان موسکرا در کنار گابریل ماگالایش عملکرد خوبی داشت، اما آرتتا به دنبال یک مدافع میانی باتجربه‌تر است تا در غیاب مصدوم ویلیام سالیبا بتواند جای او را پر کند.
در خط حمله نیز هنوز جذب یک ستاره بزرگ محقق نشده؛ بازیکنی در سطح بالا که تقریباً برای برداشتن گام بعدی در لیگ قهرمانان، آرسنال به آن نیاز خواهد داشت.
اما در رقابت‌های لیگ برتر، فرار از این احساس دشوار است که آرسنال بار دیگر تیمی خواهد بود که همه برای شکست دادنش وارد میدان می‌شوند.
استوارت جیمز/اتلتیک
کامنت‌ها