مایکل کریک در لبه پرتگاه؛ بحرانی فراتر از نیمکت یونایتد
لاوری ویتول/اتلتیک:
مایکل کریک هنوز پیش از سوت پایان بازی می‌دانست که بعد از مسابقه چه واکنشی نشان خواهد داد.
او پیروزی ۴ بر یک کومو را به سسک فابرگاس تبریک گفت، سپس از عرض زمین گذشت و در برابر چند ده هوادار منچستریونایتد که زیر باران و پس از تماشای نمایشی کاملاً بی‌روح همچنان در ورزشگاه مانده بودند، دستانش را به نشانه عذرخواهی بالا برد.
اوله گونار سولشر هم در نوامبر ۲۰۲۱، پس از شکست ۴ بر یک مقابل واتفورد، حرکتی مشابه انجام داده بود. در مورد سولشر، این حرکت بیش از هر چیز به مراسم خداحافظی شباهت داشت؛ او بعدها گفته بود که از همان بین دو نیمه می‌دانست دوران حضورش در یونایتد به پایان رسیده است. حالا اجتناب‌ناپذیر است که این سؤال مطرح شود: آیا کریک هم دارد با منچستریونایتد خداحافظی می‌کند؟
نمایش منچستریونایتد آن‌قدر آشفته و بی‌رمق بود و بازیکنان چنان فاقد انگیزه و واکنش لازم به نظر می‌رسیدند که تردیدها درباره آینده کریک حالا به بحرانی جدی تبدیل شده است. بعد از چنین شکست سنگینی، دیگر چه چیزی می‌توان گفت؟به‌ویژه آنکه برونو فرناندز، کاپیتان باشگاه، در مصاحبه پس از بازی عملاً تاکتیک‌های کریک را زیر سؤال برد.
نتیجه نهایی حتی به سود منچستریونایتد بود و شدت واقعی برتری کومو را نشان نمی‌داد. با به ثمر رسیدن گل‌ها، شرایط به مشت‌هایی شباهت پیدا می‌کرد که یک بوکسورِ گرفتار در گوشه رینگ دریافت می‌کند؛ درحالی‌که داور آماده است هر لحظه مبارزه را متوقف کند.
اظهارات فرناندز در شبکه تی‌ان‌تی اسپورت می‌تواند همان ضربه نهایی باشد. او تلویحاً گفت نمایش منفعلانه یونایتد، نتیجه تصمیم کادر فنی برای پرس نکردن نفر به نفر حریف و عقب‌نشینی به‌جای تحت فشار گذاشتن بازیکنان مقابل بوده است. اظهارنظری که می‌تواند ضربه‌ای سنگین و تعیین‌کننده به موقعیت کریک وارد کند.
برای دومین هفته متوالی، یکی از بازیکنان منچستریونایتد در مصاحبه‌ای صحبت‌هایی مطرح کرد که نشان می‌داد رختکن باشگاه با مدیران ارشد اختلاف‌نظر دارد. هفته گذشته، لیساندرو مارتینز در مادرید از سیاست نقل‌وانتقالاتی تابستانی باشگاه تحت هدایت جیسون ویلکاکس، مدیر فنی یونایتد، انتقاد کرده بود.
کریک وقتی حرف‌های فرناندز درباره بازی یونایتد مقابل کومو را شنید، نتوانست خشم و ناراحتی‌اش را پنهان کند. او گفت:
در واقع، در نیمه دوم تا حدی پرس نفر به نفر انجام دادیم و بعد از همین پرس هم گل خوردیم. اما فارغ از اینکه با چه سیستمی بازی می‌کنید یا چه تاکتیکی دارید، اگر ندوید، اگر به جلو ندوید و برای بازگشت به عقب هم ندوید، نمی‌توانید برنده شوید.
شنیدن جزئیات بیشتر درباره دستور تاکتیکی موردنظر کریک می‌توانست مفید باشد؛ حرف‌های او این برداشت را ایجاد می‌کرد که تیم در بین دو نیمه تغییراتی در شیوه بازی خود داشته است. اما تأکید او بر اینکه بازیکنان به‌اندازه کافی نمی‌دوند، مستقیماً به قلب یکی از نگران‌کننده‌ترین مشکلات یونایتد در این فصل می‌زند.
کریک پیش‌تر آمارهایی را که نشان می‌دادند یونایتد از نظر شاخص‌های دوندگی و فعالیت بدنی در رده‌های پایین جدول قرار دارد، چندان جدی نگرفته بود. اما این بار خودش موضوع را پیش کشید.
یک سؤال اساسی این است که علت این کم‌دوندگی چیست؟ آیا مشکل به تاکتیک‌ها مربوط می‌شود، همان‌طور که فرناندز تلویحاً اشاره کرد؟ آیا بازیکنان از آمادگی بدنی کافی برخوردار نیستند؛ مسئله‌ای که می‌تواند به تمرینات پیش‌فصل بازگردد؟ آیا آن‌ها از نظر فیزیکی توانایی اجرای چنین بازی‌ای را ندارند؛ موضوعی که به سیاست نقل‌وانتقالاتی باشگاه مربوط می‌شود؟ یا اینکه مشکل اصلی، سرخوردگی عمومی بازیکنان از فضای حاکم بر باشگاه و اهداف و جاه‌طلبی‌های آن است؟
شاید همه این عوامل در کنار هم دست به دست هم داده باشند و چنین وضعیتی را رقم زده باشند. به هر حال، در حالی که دریاچه کومو منظره‌ای چشم‌نواز پیش چشم می‌گذاشت، منچستریونایتد یکی از شب‌های تلخ و شرم‌آور خود را پشت سر گذاشت.
این بازی بار دیگر نشان داد که تغییر سرمربی به‌تنهایی مشکلات منچستریونایتد را حل نمی‌کند؛ چون ریشه این مشکلات در سطوح بالای مدیریتی باشگاه است.
خانواده گلیزر طی ۲۱ سال گذشته، از آمریکا و دور از باشگاه، بر منچستریونایتد حکومت کرده‌اند و نقش مهمی در شکل‌گیری وضعیت کنونی آن داشته‌اند؛ مالکانی که حضورشان بیش از یک میلیارد پوند برای باشگاه هزینه داشته است. آن‌ها از همان ابتدا پایه‌های مدیریتی سستی را بنا کردند که حالا کل باشگاه را در آستانه فروپاشی قرار داده است.
سر جیم رتکلیف نیز سهم بزرگی در این وضعیت دارد. رتکلیف هم در این وضعیت نقش پررنگی دارد. او با سبک مدیریتی خاص خود در بسیاری از تصمیم‌های کارینگتون دخالت می‌کند؛ تا جایی که پس از شرکت در ماراتن لندن، حتی به اتاق فیزیوتراپی رفت و درباره روش‌های کشش عضلات به کارکنان آنجا نظر داد.
رتکلیف که حالا به نظر می‌رسد تلاشش برای تقلید از موفقیت منچسترسیتی ــ باشگاهی که جام‌هایش اکنون زیر سایه‌ای سنگین از تردید و بی‌اعتباری قرار گرفته‌اند ــ چندان نتیجه‌بخش نبوده، عمر برادا را به‌عنوان مدیر اجرایی منصوب کرد. برادا نیز در ادامه جیسون ویلکاکس را به‌عنوان عالی‌ترین مدیر اجرایی حوزه فوتبال به باشگاه آورد.ویلکاکس پیش از این، مدیر آکادمی منچسترسیتی و مدیر ورزشی ساوتهمپتون بود. اما حالا این سؤال مطرح است که آیا او در منچستریونایتد واقعاً وظایفش را به‌عنوان مدیر ارشد فوتبال انجام می‌دهد و هدایت امور را در دست دارد؟
همچنین نمی‌توان از این واقعیت چشم‌پوشی کرد که دن اشورث، که با هزینه‌ای قابل‌توجه به‌عنوان مدیر ورزشی به منچستریونایتد پیوسته بود، تنها پس از شش ماه به تصمیم رتکلیف از سمتش برکنار شد.
از زمان سرمایه‌گذاری شرکت اینئوس به رهبری رتکلیف در منچستریونایتد، نتایج تیم به‌شدت افت کرده‌اند. تنها دوره امیدوارکننده زمانی رقم خورد که کریک فصل گذشته، در دوران حضور موقت خود روی نیمکت، نیرویی تازه به تیم تزریق کرد و آن را به حرکت درآورد.
اگر کریک برکنار شود، او سومین سرمربی‌ای خواهد بود که طی سه سال، در میانه فصل از هدایت تیم کنار می‌رود. از اریک تن‌هاخ تا روبن آموریم و حالا کریک؛ آیا اصلاً مدل بازی‌ای که رتکلیف ادعا می‌کرد قرار است فلسفه باشگاه را شکل دهد، تاکنون به‌طور مکتوب تدوین شده است؟ آیا مدیرانی که قرار است درباره آینده کریک تصمیم بگیرند، تاکنون عملکردی داشته‌اند که نشان دهد می‌توان به تصمیم‌گیری و قضاوت آن‌ها اعتماد کرد؟
اریک تن‌هاخ این هفته در گفت‌وگو با «اتلتیک» از «فرهنگ مسموم» حاکم بر منچستریونایتد در دوران سرمربیگری‌اش صحبت کرد؛ فضایی که به باور او، مدیران فعلی باشگاه آن‌طور که باید با آن برخورد نکردند. کریک گفت از زمان بازگشتش چنین فضایی را تجربه نکرده است، اما بار دیگر نشانه‌های آن در حال آشکار شدن هستند.
برونو فرناندز در دقیقه ۶۷ تعویض شد و سومین بازیکن از مجموع پنج بازیکنی بود که سرانجام از زمین بیرون رفتند. اینکه او تصمیم گرفت مسئولیت نمایش یونایتد را متوجه کریک و اعضای کادر فنی‌اش کند، اقدامی آشکار و جدی در سرپیچی از سرمربی بود. ماتئوس کونیا نیز که در نیمه نخست با کریک درباره مسائل مختلف بحث و تبادل نظر کرده بود، پس از نمایشی کم‌اثر و بی‌رمق، در بین دو نیمه تعویض شد.
از طرفی، دوباره شاهد همان مشکل همیشگی منچستریونایتد هستیم: فهرست بلندبالای مصدومان. در حال حاضر، هشت بازیکن به دلیل مصدومیت یا بیماری نمی‌توانند تیم را همراهی کنند؛ مشکلی که در هفته‌های پایانی حضور آموریم، اواخر فصل ۲۴-۲۰۲۳ با هدایت تن‌هاخ و دوران سرمربیگری موقت رالف رانگنیک هم گریبان‌گیر یونایتد بود.
این یکی از دلایلی است که کریک، پس از ثبت بهترین عملکرد در لیگ برتر طی ۱۷ بازی و کسب ۳۹ امتیاز، حالا به شرایطی رسیده که تیمش در ۱۱ مسابقه اخیر تنها دو پیروزی به دست آورده است؛ دو بردی که مقابل ایپسویچ تاون، تیم تازه‌صعودکرده، و اف‌سی صباح جمهوری آذربایجان حاصل شدند.
آخرین ضربه تحقیرآمیز به منچستریونایتد در کومو را سسک فابرگاس وارد کرد؛ آن هم با حرف‌هایش. سرمربی کومو گفت از اینکه به بازیکنانش دستور داده بود برای حفظ انرژی‌شان جهت بازی بعدی، دویدن را متوقف کنند، پشیمان است؛ تصمیمی که به جاشوا زیرکزی اجازه داد در وقت‌های تلف‌شده گل بزند.
منچستریونایتد زمانی با تکیه بر شدت بازی و نبوغ فوتبالی بر اروپا حکمرانی می‌کرد. شنیدن چنین حرفی برای کریک، که خودش عضوی از یکی از تیم‌های بزرگ دوران سر الکس فرگوسن بود، باید به‌خصوص دردناک بوده باشد.
علاقه عمیق او به یونایتد و ناراحتی‌اش از شرایط کنونی، در پاسخ به این پرسش کاملاً آشکار بود که آیا بازیکنان هنوز برای او بازی می‌کنند یا نه.
او گفت:
نباید بحث درباره من باشد. مسئله این نیست که بازیکنان برای من بازی کنند؛ مسئله این است که برای این باشگاه فوتبال بازی کنند. این مسئولیتی است که با حضور در این جایگاه همراه می‌شود. من در قبال باشگاه و هواداران مسئولم. همیشه تمام تلاشم را می‌کنم و این باشگاه برایم اهمیت دارد. تمام زندگی‌ام با آن گره خورده است. ببینید، ممکن است اوضاع خوب پیش برود یا آن‌طور که باید پیش نرود، اما من واقعاً هر کاری از دستم برمی‌آید انجام می‌دهم و تمام وجودم را می‌گذارم.
بله، کریک اکنون زیر فشار سنگینی قرار دارد. اما مشکلات منچستریونایتد بسیار گسترده‌ترند و ریشه‌هایی به‌مراتب عمیق‌تر دارند.
کامنت‌ها