انتقادهای بی‌سابقه لیساندرو مارتینز، جیسون ویلکاکس را با پرسش‌های جدی روبه‌رو می‌کند
لوری ویتول/اتلتیک
پیامدهای تصمیم لیساندرو مارتینز برای بیان علنی احساسات و حرف‌هایی که پیش‌تر خصوصی نگه می‌داشت، بلافاصله پس از پایان صحبت‌هایش آشکار شد. چندین نفر از افراد مرتبط با منچستریونایتد، انتقادهای مارتینز از مدیران باشگاه و به‌ویژه جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال یونایتد، را اتفاقی بی‌سابقه توصیف کردند.
مارتینز قواعد معمول تعامل در چنین موقعیت‌هایی را کنار گذاشته است. او درِ رختکن را به‌طور کامل به روی افکار عمومی باز کرده و پرسش‌هایی جدی درباره عملکرد کسانی مطرح کرده که اداره باشگاه را بر عهده دارند.
اظهارات او با استقبال گسترده هوادارانی روبه‌رو خواهد شد که از مسیر حرکت منچستریونایتد به‌شدت ناراضی‌اند؛ اما پیامدهای این موضع‌گیری می‌تواند بسیار عمیق باشد.
او گفت: «برای رقابت کردن باید بازیکنان بیشتری جذب کنیم. راستش را بخواهید، از مدیر فنی‌مان انتظار بیشتری دارم.»
جیسون ویلکاکس در آوریل ۲۰۲۴ به‌عنوان مدیر فنی منچستریونایتد منصوب شد، اما در ژوئن ۲۰۲۵ و پس از جدایی ناگهانی دن اشورث، مدیر ورزشی وقت باشگاه، در دسامبر سال قبل، به سمت مدیر فوتبال ارتقا یافت.
مارتینز که در بخش‌های داخلی ورزشگاه با خبرنگاران صحبت می‌کرد، سرش را بالا گرفت و هم‌زمان با بالا بردن انگشت اشاره‌اش گفت: «مدام مربی را عوض می‌کنیم، عوض می‌کنیم و باز هم عوض می‌کنیم! پس بقیه بخش‌ها چه می‌شوند؟ نمی‌توانم بیشتر از این بگویم. مقصر دانستن مربی آسان است، مقصر دانستن بازیکنان هم آسان است؛ اما بقیه بخش‌ها چه؟»
این‌طور نبود که صحبت‌های مارتینز صرفاً نتیجه یک واکنش احساسی و لحظه‌ای باشد. او در گفت‌وگویی دیگر با شبکه آمریکایی سی‌بی‌اس نیز بر موضع خود پافشاری کرد. پیتر اشمایکل، دروازه‌بان سابق یونایتد و مجری این گفت‌وگو، تلاش کرد از شدت موضع‌گیری او بکاهد، اما مدافع آرژانتینی عقب‌نشینی نکرد.
او گفت: «هر فصل داریم همین حرف‌ها را تکرار می‌کنیم. اگر حقیقت را نگوییم، هیچ‌چیز تغییر نخواهد کرد.»
از نظر مقایسه با مصاحبه‌های جنجالی بازیکنان پس از مسابقات، شاید تنها اظهارات روی کین در فصل ۲۰۰۱-۲۰۰۰ بتواند با این اتفاق مقایسه شود.
کین در نوامبر ۲۰۰۰، پس از پیروزی منچستریونایتد مقابل دینامو کی‌یف در لیگ قهرمانان اروپا، از هوادارانی انتقاد کرد که در اولدترافورد ساندویچ میگو می‌خوردند و به‌زعم او، درک درستی از فوتبال نداشتند. او از فضای سرد ورزشگاه و بی‌تفاوتی بخشی از تماشاگران به‌شدت عصبانی بود.
پنج ماه بعد، پس از حذف یونایتد از لیگ قهرمانان به دست بایرن مونیخ، کین برخی از هم‌تیمی‌هایش را به «ازخودراضی بودن» متهم کرد و گفت آن‌ها با اندکی موفقیت، بیش از اندازه مغرور شده‌اند.
این اتفاق تنها دو سال پس از قهرمانی تاریخی منچستریونایتد در سه‌گانه رخ داد؛ تیمی که در مسیر کسب سومین قهرمانی متوالی‌اش در لیگ نیز قرار داشت. بااین‌حال، شرایط کنونی باشگاه با آن دوران تفاوتی اساسی دارد.
در اکتبر ۲۰۱۰ نیز وین رونی با انتشار بیانیه‌ای، به‌جای مطرح کردن انتقادهایش در یک مصاحبه تلویزیونی، سیاست نقل‌وانتقالاتی منچستریونایتد را زیر سؤال برد. اقدام او عملاً به درخواست جدایی از باشگاه شباهت داشت و باعث شد سر الکس فرگوسن در یک کنفرانس خبری احساسی به این موضوع واکنش نشان دهد. یک ماه بعد، رونی قرارداد جدیدی امضا کرد و از هواداران عذرخواهی کرد.
قرارداد مارتینز؛ عاملی تعیین‌کننده در آینده او
وضعیت قرارداد لیساندرو مارتینز نیز در این ماجرا اهمیت دارد. قرارداد فعلی او تابستان آینده به پایان می‌رسد، هرچند منچستریونایتد این اختیار را دارد که آن را برای یک سال دیگر، تا سال ۲۰۲۸، تمدید کند.
مارتینز در میان بازیکنان پردرآمد یونایتد قرار ندارد و از زمان قهرمانی در جام جهانی ۲۰۲۲، یعنی در نخستین فصل حضورش در این باشگاه، خواهان قراردادی جدید با دستمزد بالاتر بوده است. بااین‌حال، مصدومیت‌های او مانع از آن شده‌اند که مذاکرات به شکل جدی پیش بروند.
با توجه به مصاحبه‌های اخیرش، احتمال تمدید قرارداد مارتینز بسیار ناچیز به نظر می‌رسد.
نکته طعنه‌آمیز ماجرا این است که مارتینز یکی از بازیکنانی بود که منچستریونایتد می‌توانست در تابستان امسال با فروش او، منابع مالی موردنیازش را تأمین کند. هنوز مشخص نیست که موضع‌گیری علنی او در مادرید، احتمال جدایی‌اش به‌عنوان بازیکن آزاد را افزایش خواهد داد یا نه.
در سال ۲۰۲۲، کریستیانو رونالدو نیز در مصاحبه‌ای با پیرس مورگان، از امکانات باشگاه و سطح جاه‌طلبی مدیران منچستریونایتد انتقاد کرد. سرانجام، قرارداد او با توافق دوجانبه فسخ شد.
اظهارات مارتینز اکنون پرسشی جدی را پیش روی مدیران منچستریونایتد قرار داده است: آیا باشگاه می‌تواند انتقادهای صریح یکی از بازیکنانش را به فرصتی برای اصلاح ساختار خود تبدیل کند، یا این اتفاق به بحرانی تازه و جدایی یکی دیگر از مهره‌های تیم منجر خواهد شد؟
در کوتاه‌مدت، انتظار می‌رود منچستریونایتد در قبال مارتینز واکنش نشان دهد. روبن آموریم یک روز پس از آن‌که در کنفرانس خبری پس از بازی در ورزشگاه الند رود، نارضایتی‌هایش را از جیسون ویلکاکس علنی کرد، شغلش را از دست داد. با توجه به شدت اظهارات مارتینز، بعید به نظر می‌رسد که او یکشنبه در بازی بعدی یونایتد در همین ورزشگاه، در ترکیب اصلی قرار بگیرد. منابع باشگاه که برای حفظ موقعیت خود نخواستند نامشان فاش شود، می‌گویند جریمه شدن مارتینز به دلیل رفتارش اجتناب‌ناپذیر است.
مارتینز بدون تردید با گسترش دامنه انتقادها و متوجه کردن آن‌ها به بخش‌های دیگر باشگاه، قصد حمایت از مایکل کریک را داشت؛ چرا که خودش نیز از عملکرد سرمربی یونایتد فراتر از اختیارات او و در زمینه نقل‌وانتقالات انتقاد داشت. بااین‌حال، این موضع‌گیری کریک را در مصاحبه‌های خودش در موقعیتی بسیار دشوار قرار داد.
کریک از اظهارنظر مفصل درباره این ماجرا خودداری کرد و گفت مصاحبه‌های کامل مارتینز را ندیده است. او همچنین اشاره کرد که «احساسات» در شکل‌گیری واکنش مدافع آرژانتینی نقش داشته‌اند.
اگر این اتفاق در نهایت آغاز مسیر جدایی مارتینز از منچستریونایتد باشد، او باشگاه را در حالی ترک خواهد کرد که با صراحت و قدرت از مواضعش دفاع کرده است؛ موضعی که تحسین هواداران خشمگین از فعالیت‌های نقل‌وانتقالاتی باشگاه را به دنبال خواهد داشت.
با حضور کریک، یونایتد به رتبه سوم رسید، اما در مجموع تنها سه بازیکن بزرگسال برای پست‌های غیر دروازه‌بانی به خدمت گرفت: یوری تیلمانس، آندری سانتوس و کارلوس بالبا. هزینه مجموع این سه خرید ۱۵۵ میلیون پوند بود. تیلمانس نیز وقتی سه‌شنبه در گفت‌وگو با آمازون پرایم درباره اظهارات مارتینز مورد سؤال قرار گرفت، از بیان نظرش خودداری کرد.
منچسترسیتی، چلسی، لیورپول و آرسنال همگی بیشتر از یونایتد هزینه کردند؛ بعضی از آن‌ها با اختلافی چشمگیر. ایپسویچ تاون و هال‌سیتی نیز از نظر میزان هزینه‌کرد در محدوده‌ای مشابه قرار داشتند.
یونایتد در جذب الیوت اندرسون، ساندرو تونالی، ماتئوس فرناندس، ادرسون، الکس اسکات و اورلین شوامنی ناکام ماند. تلاش این باشگاه برای جذب لوئیس هال نیز به نتیجه نرسید. در نهایت، مدیران تصمیم گرفتند مهاجم دیگری برای حمایت از بنجامین ششکو جذب نکنند؛ بازیکنی که بار دیگر به دلیل مصدومیت از میادین دور شده است.
به همین دلیل، فشارها بر جیسون ویلکاکس افزایش یافته است؛ آن هم در مقطعی که او باید در تصمیم‌گیری درباره آینده کریک و انتخاب جانشین احتمالی‌اش نقش داشته باشد. برخی افرادی که پیش‌تر با ویلکاکس همکاری کرده‌اند، معتقدند او حتی پیش از این اتفاق نیز در داخل باشگاه تحت فشار بوده است.
بااین‌حال، ویلکاکس فردی است که به قضاوت و توانایی‌های خودش اعتماد دارد و تاکنون توانسته اعتماد راتکلیف را در زمینه تصمیم‌های فوتبالی به دست آورد. او همچنین رابطه نزدیکی با عمر برادا، مدیر اجرایی باشگاه، دارد؛ رابطه‌ای که ریشه در سال‌های همکاری آن‌ها در منچسترسیتی دارد.
این شرایط فرصتی در اختیار ویلکاکس قرار می‌دهد تا خودش نیز به‌صورت علنی درباره وضعیت باشگاه صحبت کند. هواداران از توضیحاتی روشن درباره سیاست نقل‌وانتقالاتی و چشم‌انداز کلی منچستریونایتد استقبال خواهند کرد.
آن‌ها همچنین خواهان شفاف‌سازی درباره تصمیم تمدید قرارداد اریک تن‌هاخ و اخراج او تنها چهار ماه بعد هستند؛ درباره ماجرای آموریم، زمانی که ویلکاکس یکی از موافقان تغییر سیستم بازی بود؛ و البته درباره وضعیت کریک و آینده او روی نیمکت یونایتد.
آموریم به دلیل فروپاشی رابطه‌اش با ویلکاکس اخراج شد؛ موضوعی که برونو فرناندز نیز در مصاحبه‌اش با برنامه «خاطرات یک مدیرعامل» به آن اشاره کرد. فرناندز هنوز قرارداد جدیدی امضا نکرده و مذاکرات برای تمدید قراردادش ادامه دارد.
هری مگوایر و لوک شاو نیز تابستان امسال علناً از لزوم تقویت ترکیب تیم صحبت کرده بودند. مارتینز همین خواسته را به شکلی تندتر و تقابلی‌تر مطرح کرده است؛ هرچند برای کسانی که او را می‌شناسند، چنین رفتاری کاملاً غیرمنتظره نیست.
تابستان گذشته، مارتینز تلاش کرد راتکلیف را برای جذب امیلیانو مارتینز، هم‌تیمی آرژانتینی‌اش، متقاعد کند؛ اما منچستریونایتد در نهایت سنه لامنس را به خدمت گرفت.
منابع می‌گویند تعدادی از بازیکنان حاضر در رختکن نیز درباره ویلکاکس و رویکرد مدیریتی باشگاه، احساساتی مشابه مارتینز دارند. ویلکاکس به‌طور مرتب در مجموعه تمرینی کرینگتون حضور پیدا می‌کند، تمرین‌ها را زیر نظر می‌گیرد و با اعضای کادر فنی و بازیکنان در ارتباط است.
مارتینز نیز در کرینگتون چهره‌ای صریح و پرسروصداست. هرگاه احساس کند بخشی از کارها درست پیش نمی‌رود، نارضایتی خود را آشکارا بیان می‌کند. او دسامبر گذشته، زمانی که تصور می‌کرد آمادگی حضور در ترکیب اصلی را دارد، در تمرین با آموریم درگیری لفظی پیدا کرد.
بااین‌حال، مارتینز تا روز باکسینگ‌دی و دیدار مقابل نیوکاسل در ترکیب اصلی قرار نگرفت. آموریم در آن مسابقه بازوبند کاپیتانی را به او سپرد و مارتینز در دو بازی پایانی دوران حضور این مربی روی نیمکت یونایتد نیز کاپیتان تیم باقی ماند.
مارتینز پیش از این نیز با مدیران باشگاه‌ها درگیر شده بود. طبق گزارشی از روزنامه «د تلگراف» در سال ۲۰۲۲، او ظاهراً جری همسترا، مدیر فنی جدید آژاکس، را به دلیل جلوگیری از انتقالش به منچستریونایتد، «هیچ‌کاره لعنتی» خطاب کرده بود. او تنها دو روز بعد راهی یونایتد شد.
این نخستین بار نیست که مارتینز از سیاست نقل‌وانتقالاتی باشگاه ناراضی است. در سال ۲۰۲۳، پس از آن‌که تن‌هاخ منچستریونایتد را به رتبه سوم رساند، باشگاه راسموس هویلوند، میسون مانت و آندره اونانا را جذب کرد؛ نه هری کین و دکلان رایس را.
کاسمیرو از میزان سرمایه‌گذاری باشگاه رضایت نداشت، زیرا معتقد بود یونایتد با جذب چند بازیکن بزرگ می‌تواند برای قهرمانی در لیگ برتر رقابت کند.
آن زمان ساختار مدیریتی فوتبال باشگاه متفاوت بود، اما یک وجه مشترک همچنان پابرجاست: خانواده گلیزر. آن‌ها هنوز مالک اکثریت سهام منچستریونایتد هستند و همچنان در تصمیم‌گیری درباره هزینه‌های نقل‌وانتقالاتی نقش دارند؛ همان‌طور که راتکلیف نیز در این زمینه صاحب نفوذ است.
البته مارتینز خودش هم باید بهتر بازی کند. او در دیدار یک‌ـ‌یک مقابل تاتنهام هاتسپر، در صحنه گل دیرهنگام دومینیک سولانکه، به‌شدت مغلوب این مهاجم شد.
بااین‌حال، مارتینز حق دارد دیدگاه‌هایش را بیان کند. انتخاب او برای مطرح کردن این انتقادها با چنین صراحت و شدتی، بدون پیامد نخواهد بود؛ پیامدهایی که در روزها، هفته‌ها و ماه‌های آینده خود را نشان خواهند داد.
کامنت‌ها