آیا بنا بر ادعای لیساندرو مارتینز، ترکیب منچستریونایتد واقعاً این‌قدر کم‌عمق است؟
کانر اونیل/اتلتیک:
سقوط یک باشگاه به ورطه بحران معمولاً به‌تدریج اتفاق می‌افتد؛ نوعی بیماری که آرام‌آرام گسترش پیدا می‌کند و با هر نمایش ضعیف، عمیق‌تر می‌شود. اما لیساندرو مارتینز، مدافع منچستریونایتد، تصمیم گرفت این روند تدریجی و نزولی را سرعت ببخشد و علناً از مدیران ارشد باشگاه انتقاد کند.
مارتینز پس از شکست ۲ بر صفر منچستریونایتد مقابل اتلتیکو مادرید در لیگ قهرمانان گفت:
«از همه انتظار بیشتری دارم. سرمایه‌گذاری بیشتر؟ بله، صددرصد. راستش را بخواهید، از مدیر فنی‌مان هم انتظار بیشتری دارم.»
او روز چهارشنبه با انتشار بیانیه‌ای در اینستاگرام، توضیح داد که منظورش از این حرف‌ها «نشان دادن میزان اشتیاقش برای دیدن رقابت این باشگاه بر سر بزرگ‌ترین افتخارات» بوده است.
زمان‌بندی این اظهارات عجیب بود؛ به‌خصوص اینکه پس از نمایشی نه‌چندان متقاعدکننده، اما نه فاجعه‌بار در اروپا مطرح شد. هویت فردی که این حرف‌ها را بر زبان آورد نیز به همان اندازه قابل‌توجه بود. خود مارتینز هم در این مدت عملکرد درخشانی نداشته است. او در تساوی یک بر یک یونایتد مقابل تاتنهام در روز شنبه، در از دست رفتن دو امتیاز تیمش نقش داشت؛ جایی که در صحنه گل تساوی دیرهنگام میهمان، به‌سادگی در نبرد هوایی مقابل دومینیک سولانکه شکست خورد.
با این حال، پیام او عمیقاً با احساسات هواداران منچستریونایتد همخوانی داشت. سرانجام یکی از بازیکنان، حرفی را به زبان آورد که در تمام پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی در میان هواداران باشگاه وجود داشت و هر روز پررنگ‌تر می‌شد.
بر اساس آمار ترنسفرمارکت، هزینه‌های منچستریونایتد در بازار نقل‌وانتقالات به ۱۴۵ میلیون پوند رسید؛ رقمی که این باشگاه را در رتبه یازدهم لیگ برتر انگلیس قرار می‌دهد، پایین‌تر از رقبای سنتی‌اش در جمع شش قدرت بزرگ فوتبال انگلیس.
مالکان باشگاه ممکن است به این نکته اشاره کنند که منچستریونایتد طی یک دهه گذشته هزینه‌های هنگفتی انجام داده است. اما پاسخ منتقدان روشن است: بخش بزرگی از این هزینه‌ها هدر رفته و صرف انتخاب‌های اشتباه در جذب بازیکن شده، در حالی که بخش‌های دیگری از تیم که به‌شدت نیازمند تقویت بوده‌اند، نادیده گرفته شده‌اند.
این مشکل در نمودار عمق ترکیب تیم که در ادامه آمده، به‌روشنی دیده می‌شود. این نمودار ارزش بازار هر یک از بازیکنان منچستریونایتد را به تفکیک پست و بر اساس ارزیابی ترنسفرمارکت نشان می‌دهد.
البته باید این ارقام را با کمی احتیاط در نظر گرفت. ارزش‌گذاری‌های ترنسفرمارکت بر اساس نظر کاربران و مشارکت‌کنندگان این وب‌سایت تعیین می‌شود و عواملی مانند سن بازیکنان و مدت قرارداد باقی‌مانده آن‌ها تأثیر زیادی بر این ارزیابی‌ها دارند. برای مثال، ارزش‌گذاری ۲۹ میلیون پوندی برونو فرناندز به‌ویژه جای بحث دارد. با این حال، برآوردهای کلی همچنان تصویر نسبتاً دقیقی از بخش‌هایی از ترکیب تیم ارائه می‌کنند که بیش از همه به سرمایه‌گذاری نیاز دارند.
پست دفاع چپ، آشکارترین و فوری‌ترین نقطه‌ضعف منچستریونایتد است. تا پیش از فصل گذشته، لوک شاو، گزینه اصلی این پست، همواره با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کرد. او فصل گذشته در تمام مسابقات تیمش به میدان رفت، اما این مدافع ۳۱ ساله به دلیل بیماری، دیدار مقابل اتلتیکو مادرید را از دست داد.
گزینه جانشین او هری آمس، محصول آکادمی باشگاه است؛ بازیکنی ۱۹ ساله که تنها پنج بار در لیگ برتر به میدان رفته است. آیدن هیون نیز مقابل اتلتیکو در این پست بازی کرد، اما نمایش او چندان متقاعدکننده نبود.
در سمت مقابل خط دفاعی نیز خبری از کیفیتی در سطح نخبگان فوتبال نیست. ارزش‌گذاری ۲۵ میلیون پوندی برای دیوگو دالوت و ۱۵ میلیون پوندی برای نصیر مزراوی، منطقی به نظر می‌رسد.
در مرکز خط دفاعی، ترکیبی ناهمگون از هری مگوایر باتجربه و استعدادهای جوان و کم‌تجربه‌ای مانند لنی یورو و ایدن هیون دیده می‌شود. در همین حال، دو گزینه‌ای که در سن اوج دوران حرفه‌ای خود قرار دارند، یعنی مارتینز و ماتیس دلیخت، هر دو سابقه‌ای پرفرازونشیب از نظر آمادگی جسمانی و مصدومیت دارند.
حاصل این وضعیت آن است که ارزش خط دفاعی منچستریونایتد در مجموع ۱۸۰ میلیون پوند برآورد می‌شود؛ رقمی که این تیم را در رتبه دهم لیگ برتر قرار می‌دهد، پایین‌تر از باشگاه‌هایی مانند برنتفورد و ناتینگهام فارست.
خط میانی از نظر عمق ترکیب شرایط بهتری دارد. جذب یوری تیلمانس، کارلوس بالبا و آندری سانتوس در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی نیز به تقویت گزینه‌های این بخش کمک کرده است.
در خط حمله، اتکای منچستریونایتد به بنجامین ششکو، مهاجم ۲۳ ساله، مدت‌هاست که یکی از گلایه‌های اصلی هواداران این تیم بوده است.
همان‌طور که نمودار زیر نشان می‌دهد، ششکو در هیچ مقطعی از فصل گذشته بیش از پنج بازی پیاپی لیگ برتر را به‌عنوان بازیکن اصلی آغاز نکرد. این مهاجم ملی‌پوش اسلوونیایی نیز در فصل جاری، بخش عمده مسابقات را به دلیل مصدومیت از دست داده است. جاشوا زیرکزی، تنها گزینه جانشین او در خط حمله، با سیستم مایکل کریک تناسب چندانی ندارد و در روز پایانی پنجره نقل‌وانتقالات تا آستانه انتقال به اورتون پیش رفت.
پشت سر مهاجم نوک نیز شرایط چندان امیدوارکننده نیست. باورنکردنی به نظر می‌رسد که مارکوس رشفورد، بازیکنی که فصل گذشته به‌صورت قرضی به بارسلونا فرستاده شد، تنها مهاجم تخصصی این تیم در سمت چپ باشد. از سوی دیگر، هنوز مشخص نیست پاتریک دورگو را باید بازیکنی هجومی دانست یا مدافعی که وظایف دفاعی اولویت اصلی‌اش است؛ بازیکنی که او نیز در فصل جاری ناچار شده در پست دفاع چپ به میدان برود.
در مجموع، منچستریونایتد تیمی است که به گروهی محدود از بازیکنان باتجربه متکی است؛ بازیکنانی که به دوران اوج آمادگی جسمانی خود نزدیک شده‌اند یا حتی از آن عبور کرده‌اند. نمودار زیر، توزیع دقایق بازی بازیکنان را بر اساس سن نشان می‌دهد.
یوری تیلمانس، خرید جدید ۲۹ ساله تیم، نیز در همین گروه قرار می‌گیرد. این بازیکن سابق استون ویلا، با وجود توانایی‌های فوق‌العاده‌اش در بازی‌سازی، به دلیل تحرک محدودش در سیستم کریک، در فاز دفاعی آسیب‌پذیر نشان داده است.
تیلمانس، در کنار کوبی ماینو، محصول آکادمی باشگاه، برای سبک بازی کم‌سرعت‌تر مناسب‌تر است و هنگامی که مسابقات از انسجام خارج می‌شوند و فضای بیشتری در زمین به وجود می‌آید، به مشکل می‌خورد. این ویژگی با خصوصیات مهاجمانی مانند برونو فرناندز، ماتئوس کونیا و برایان امبومو که ترجیح می‌دهند توپ را با سرعت به سمت جلو ببرند، در تضاد مستقیم قرار دارد. تفاوت آشکار ویژگی‌های این بازیکنان، پرسش‌هایی جدی درباره منطق شکل‌گیری ترکیب منچستریونایتد مطرح می‌کند.
تیلمانس پس از آن به خدمت گرفته شد که یونایتد با فعال کردن بند فسخ قراردادش با استون ویلا، او را با مبلغ نسبتاً ناچیز ۳۵ میلیون پوند به خدمت گرفت. این انتقال نمونه‌ای از رویکردی است که بیش از تناسب تاکتیکی، بر فرصت‌های موجود در بازار نقل‌وانتقالات تمرکز دارد؛ چیزی شبیه خرید یک پلیور پشمی کشمیر از قفسه حراج، برای تعطیلاتی در اواسط ماه ژوئیه در توسکانی ایتالیا!
به نظر می‌رسد منطق تصمیم‌گیری در اینجا وارونه شده است: ارزش اقتصادی بازیکن در اولویت قرار دارد و تناسب او با نیازهای تیم به موضوعی فرعی تبدیل شده است.
جیم راتکلیف، یکی از مالکان منچستریونایتد، جدا از اظهارنظرهای جنجالی سیاسی‌اش، به اصول سخت‌گیرانه صرفه‌جویی در هزینه‌ها پایبند است. او سال گذشته در گفت‌وگویی با گری نویل، مدافع سابق یونایتد، گفت: «مراقب پنی‌ها باش تا پوندها خودشان مراقب خودشان باشند.»
اما رویکرد خسیسانه یونایتد در ساختن ترکیب تیم، اعتبار این منطق را زیر سؤال می‌برد. چنین سیاستی ممکن است هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر برای باشگاه داشته باشد: از دست دادن درآمدهای هنگفت حضور در لیگ قهرمانان اروپا، در حالی که همچنان مبالغ زیادی صرف اخراج مربیان می‌شود و مشکلات عمیق‌تر و ساختاری باشگاه بدون پاسخ باقی می‌مانند.
شاید بهتر باشد راتکلیف به‌جای این طرز فکر، از یک کلیشه اقتصادی دیگر پیروی کند: برای پول درآوردن، باید پول خرج کرد. دست‌کم لیساندرو مارتینز چنین اعتقادی دارد.
کامنت‌ها