چرا منچستریونایتد از خرج بیشتر در تابستان خودداری کرد؟

آدام کرافتون/نیویورک تایمز:

آیا منچستریونایتد می‌توانست در بازار نقل‌وانتقالات تابستانی امسال بیشتر هزینه کند؟ این سؤالی بود که بعد از تصمیم باشگاه برای جذب نکردن یک مدافع چپ یا مهاجم، برای بسیاری از هواداران مطرح شد؛ تصمیمی که باعث شد هزینه خالص یونایتد روی چهار بازیکن، یعنی کارلوس بالبا، آندری سانتوس، یوری تیلمانس و کارل دارلو، در مجموع به ۱۵۵ میلیون پوند (۲۰۵ میلیون دلار) محدود شود؛ سه هافبک و یک دروازه‌بان ذخیره.

نتایج مالی سه‌ماهه چهارم یونایتد که فصل ۲۰۲۵-۲۶ را به پایان می‌رساند، تصویر روشنی از دلیل احتیاط مدیران باشگاه ارائه می‌دهد.

یونایتد با وجود ثبت درآمدی رکوردشکن به ارزش ۶۷۷.۶ میلیون پوند ــ در مقایسه با رکورد قبلی ۶۶۶.۵ میلیون پوندی در فصل ۲۰۲۴-۲۵ ــ در نهایت ۴۳ میلیون پوند زیان به ثبت رساند. این رقم ۱۰ میلیون پوند بیشتر از زیان فصل قبل است و به این معناست که باشگاه برای هفتمین سال متوالی با ضرر مالی روبه‌رو شده؛ روندی که در ابتدا با همه‌گیری کرونا آغاز شد.

یکی از عوامل اصلی تبدیل شدن وضعیت ترازنامه یونایتد از مثبت به منفی، هزینه سالانه بهره بدهی‌هایی است که خانواده گلیزر در جریان خرید اهرمی باشگاه در سال ۲۰۰۵ بر منچستریونایتد تحمیل کردند.

هزینه خالص تأمین مالی باشگاه در این سال به ۶۹.۶ میلیون پوند رسید؛ در حالی که این رقم در فصل ۲۰۲۴-۲۵ تنها ۲۱.۲ میلیون پوند بود. افزایش شدید این هزینه عمدتاً ناشی از نوسانات نرخ ارز بود.

رقم دقیق بدهی باید با انتشار گزارش کامل منچستریونایتد برای کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) طی روزهای آینده مشخص شود، اما رقم سال گذشته ۳۷ میلیون پوند بود که بخش عمده آن به وام‌های بلندمدت خانواده گلیزر مربوط می‌شد. انتظار می‌رود این هزینه پس از بازتأمین مالی بخشی از بدهی بلندمدت گلیزرها، سالانه حدود ۱۰ میلیون پوند افزایش پیدا کند؛ چرا که نرخ بهره از ۳.۷۹ درصد ــ نرخی که ۱۲ سال قبل با وام‌دهندگان توافق شده بود ــ به ۵.۳۶ درصد افزایش یافته است. این وام قرار بود در سال ۲۰۲۷ بازپرداخت شود و به همین دلیل، قرارداد آن باید مورد مذاکره مجدد قرار می‌گرفت.

همزمان، یونایتد مبلغ این وام را از ۴۲۵ میلیون دلار به ۵۵۰ میلیون دلار افزایش داد؛ رقمی که با نرخ فعلی معادل ۴۱۵ میلیون پوند است. پس از محاسبه هزینه‌های انتشار وام، باشگاه ۸۹.۵ میلیون پوند نقدینگی اضافه در اختیار داشت. طبق صورت‌های مالی، ۵۰ میلیون پوند از این مبلغ صرف بازپرداخت تسهیلات اعتباری گردشی شد؛ همان چیزی که عملاً نقش کارت اعتباری شرکت را دارد و یونایتد در سال‌های زیان‌ده از آن برای تأمین هزینه نقل‌وانتقالات استفاده کرده است.

وضعیت مالی پایه‌ای یونایتد در حال بهبود است.

با این حال، اینکه چه میزان پول از باشگاه خارج می‌شود تا خانواده گلیزر همچنان مالک بخش عمده‌ای از سهام آن باشند، ۲۱ سال پس از خرید باشگاه همچنان باعث تعجب و تأسف است.

ائتلاف خانواده آمریکایی با سر جیم رتکلیف، میلیاردر بریتانیایی، به شکل‌گیری نوعی همزیستی عجیب منجر شده است؛ شرایطی که در آن مالک اقلیت باشگاه، چه به‌صورت مستقیم و چه غیرمستقیم، ناچار است درباره تصمیمات مربوط به هزینه‌کرد باشگاه توضیح بدهد و هنگام بررسی این تصمیمات، به آثار مخرب اقدامات مالکان اکثریت در گذشته اشاره کند.

این مسئله را می‌توان در میزان نقدینگی باشگاه نیز مشاهده کرد. در سال ۲۰۲۶، موجودی نقدی یونایتد ۶۷.۲ میلیون پوند بود؛ رقمی که نسبت به ۸۶.۱ میلیون پوند سال گذشته کاهش یافته و فاصله زیادی با ۳۰۸ میلیون پوند موجود در پایان فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ دارد؛ یعنی آخرین فصل پیش از آغاز بحران کرونا. خریدهای ناموفق بازیکنان نیز یکی دیگر از عوامل مهم کاهش نقدینگی باشگاه بوده است.

وضعیت نقدینگی یونایتد در حال بهبود است، اما همچنان تحت فشار قرار دارد.

با این حال، هواداران می‌توانند این سؤال را مطرح کنند که آیا بخشی از پول باقی‌مانده نمی‌توانست صرف خرید بازیکنان شود؛ به‌خصوص با توجه به اینکه یونایتد ۶۳.۵ میلیون پوند برای خرید زمینی در نزدیکی ورزشگاه اولدترافورد هزینه کرد تا مسیر توسعه ورزشگاه جدید پیشنهادی را هموار کند. این مبلغ از محل همان بازتأمین مالی بدهی تأمین شد و محدودیتی برای اختصاص آن به این هدف وجود نداشت.

با این حال، یونایتد تصمیم گرفت این پول را صرف خرید زمینی به مساحت ۲۵ هکتار کند تا بتواند پروژه موردنظر رتکلیف برای ساخت «ومبلی شمال» را پیش ببرد. هنوز مشخص نشده که این پروژه که هزینه آن حدود ۲ میلیارد پوند برآورد شده، دقیقاً چگونه تأمین مالی خواهد شد؛ موضوعی که همچنان برای بسیاری از ناظران جذاب و محل پرسش است. بدون تردید، احتیاط و صرفه‌جویی در تمام بخش‌های باشگاه می‌تواند کمک‌کننده باشد و به همین دلیل به نظر می‌رسد سیاست جذب بازیکن نیز از این شرایط تأثیر گرفته است.

محاسبه شرکت رتکلیف، اینیوس، ظاهراً این است: زمین همیشه ارزش خود را حفظ می‌کند؛ اما بازیکن، همان‌طور که یونایتد به‌خوبی می‌داند، ممکن است چنین ارزشی نداشته باشد.

یونایتد از این بابت خوشحال خواهد بود که توانسته این ملک را با قیمتی بسیار پایین‌تر از ۴۰۰ میلیون پوندی خریداری کند که شرکت فریت‌لاینر برای آن درخواست کرده بود؛ ملکی که طرح‌های اولیه پروژه در مارس سال گذشته بخش‌هایی از آن را دربر می‌گرفت.

همان‌طور که اتلتیک پیش‌تر گزارش داده بود، خرید این زمین می‌تواند در صورت فروش باشگاه در آینده، ارزش منچستریونایتد را افزایش دهد. در ماه فوریه، بندی از توافق گلیزرها با رتکلیف فعال می‌شود که به آنها اجازه می‌دهد سهام خود را با قیمتی کمتر از ۳۳ دلار به ازای هر سهم ــ قیمتی که رتکلیف هنگام خرید پرداخت کرده بود ــ به فروش برسانند.

یونایتد علاوه بر موجودی نقدی، در صورت تمایل برای انجام خریدهای بیشتر، می‌توانست از تسهیلات اعتباری گردشی خود نیز استفاده کند.

در تاریخ ۳۰ ژوئن، مانده بدهی این تسهیلات ۱۱۰ میلیون پوند بود؛ بنابراین پیش از رسیدن به سقف ۴۰۰ میلیون پوندی، باشگاه همچنان ۲۹۰ میلیون پوند ظرفیت استفاده‌نشده داشت. گزارش آتی SEC مشخص خواهد کرد که یونایتد در ماه‌های ژوئیه و اوت چه میزان اعتبار اضافی استفاده کرده است؛ چرا که تمام خریدهای تابستانی باشگاه در همین دو ماه انجام شد. البته استفاده بیشتر از این اعتبار به معنای بدهی بیشتر است؛ بدهی‌ای که باشگاه باید در آینده، به‌علاوه بهره آن، بازپرداخت کند.

عامل دیگری که باید در توضیح چرایی عدم هزینه بیشتر یونایتد در نظر گرفت، قوانین مالی است که باشگاه باید از آنها پیروی کند؛ قوانینی که از سوی لیگ برتر و یوفا، نهاد حاکم بر فوتبال اروپا، تعیین شده‌اند.

نسبت ۸۵ درصدی هزینه‌های تیم ــ که اساساً مشخص می‌کند چه میزان از درآمدهای مرتبط با فوتبال می‌تواند صرف دستمزدها و نقل‌وانتقالات شود ــ از این فصل در لیگ برتر اجرایی شده و با توجه به شرایط فعلی، یونایتد ظاهراً فاصله قابل‌توجهی با سقف مجاز دارد. دستمزد سالانه ۳۰۲ میلیون پوندی باشگاه معادل تنها ۴۴ درصد درآمد آن است. بنابراین یونایتد برای اینکه از نظر داخلی به محدوده این قوانین نزدیک شود، باید هزینه بسیار زیادی در بازار نقل‌وانتقالات انجام دهد.

اما شرایط در فوتبال اروپا متفاوت است. در وهله نخست، نسبت مجاز میان درآمد و هزینه‌های فوتبالی طبق قوانین یوفا به ۷۰ درصد کاهش پیدا می‌کند و علاوه بر آن، سقف ۶۰ میلیون یورو (۵۲ میلیون پوند، ۶۸ میلیون دلار) زیان طی یک دوره سه‌ساله نیز وجود دارد.

مجموع زیان‌های منچستریونایتد طی سه سال گذشته به ۱۸۹ میلیون پوند رسیده است؛ هرچند سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها از محاسبات این قانون مستثنی است. باشگاه نیز متعهد شده قوانین را رعایت کند. مجازات عدم رعایت این مقررات می‌تواند محرومیت از حضور در رقابت‌های اروپایی باشد.

با این حال، برای هواداران همچنان قابل هضم نیست که یونایتد در تابستان از نظر هزینه نقل‌وانتقالات حتی از ایپسویچ‌تاون با ۱۸۵ میلیون پوند کمتر هزینه کرده و از نظر مخارج تقریباً در سطح هال‌سیتی با ۱۵۰ میلیون پوند قرار داشته است؛ آن هم در شرایطی که این دو تیم از سه تیمی بودند که این فصل به لیگ برتر صعود کردند و یونایتد به‌شدت به بازسازی ترکیب تحت هدایت مایکل کریک نیاز داشت.

اگر قرار است یونایتد واقعاً در سال ۲۰۲۸ برای قهرمانی لیگ برتر رقابت کند ــ هدفی که باشگاه پیش‌تر به‌طور رسمی اعلام کرده ــ جذب بازیکن با چنین سطحی از هزینه باید تقریباً بدون خطا انجام شود؛ کاری که به‌شدت دشوار است.

نتایج مالی همچنین نشان می‌دهد که کریک فصل گذشته عملکردی فراتر از انتظار داشت که توانست یونایتد را به رتبه سوم برساند. مجموع دستمزدهای پرداختی باشگاه در فصل ۲۰۲۵-۲۶ همین حالا از ارقامی که آرسنال، منچسترسیتی، لیورپول و چلسی در فصل قبل ثبت کرده بودند، پایین‌تر است. دستمزدهای منچسترسیتی در فصل ۲۰۲۴-۲۵، ۱۶۸ میلیون پوند بیشتر از دستمزدهای یونایتد در فصل بعد بوده است.

این باشگاه‌ها اکنون حتی از نظر درآمد نیز یا از یونایتد جلو زده‌اند یا در رقابت مستقیم با آن قرار دارند؛ وضعیتی که یک دهه قبل تقریباً غیرقابل تصور بود. در سال ۲۰۲۵، درآمد منچسترسیتی به ۶۹۴ میلیون پوند رسید و آرسنال نیز ۶۹۱ میلیون پوند درآمد ثبت کرد.

اینکه کریک توانست یونایتد را به رتبه سوم برساند ــ آن هم پس از اینکه تیم ۱۲ ماه قبل تحت هدایت روبن آموریم در جایگاه پانزدهم قرار گرفته بود ــ دلیل اصلی ثبت رکورد درآمد کلی باشگاه بود؛ چرا که درآمد حاصل از حق پخش تلویزیونی ۳۳.۹ میلیون پوند افزایش یافت.

در مقابل، درآمدهای تجاری و روز مسابقه یونایتد کاهش پیدا کرد؛ دلیل اصلی آن نیز غیبت در رقابت‌های اروپایی و همچنین نداشتن اسپانسر روی لباس تمرینی بود.

درآمدهای اولدترافورد به رکورد رسید، اما رقبای یونایتد فاصله‌ای را که زمانی بسیار زیاد بود، از بین برده‌اند.

کریک با توجه به عملکردش در پنج ماه حضور به‌عنوان سرمربی موقت، فرصت دریافت بخش بیشتری از این درآمد و سرمایه‌گذاری مجدد آن روی بازیکنان را به دست آورده بود؛ اما بدون شک وضعیت مالی یونایتد همچنان شکننده است.

باشگاه برای تغییر این شرایط، راه جدیدی هم پیدا کرده است: پس از تعویض چمن اولدترافورد در تابستان، یونایتد شروع به فروش قطعاتی از چمن قدیمی ورزشگاه به قیمت ۱۲۵ پوند کرده است. بارسلونا نیز در سال ۲۰۲۳ اقدامی مشابه انجام داده بود و هر قطعه را ۷۹.۹۹ یورو (معادل ۶۸.۷۶ پوند با نرخ فعلی) می‌فروخت.

برای یونایتد، اما مسئله اصلی این است که این پول دوباره به زمین مسابقه برگردد و صرف تقویت تیم شود.