چرا منچستریونایتد نتوانست سیتی ِده نفره را شکست دهد؟
مایکل کاکس/اتلتیک:
معمولاً پیروزی با ۱۰ بازیکن دو روی متفاوت دارد: مقاومت و تابآوری از یک سو و فرصتسوزی از سوی دیگر.
نمایش دفاعی منچسترسیتی در دیدار یکشنبه مقابل منچستریونایتد، در پیروزی یک بر صفر در دربی منچستر، نمونهای از مورد اول بود؛ در حالی که ناتوانی منچستریونایتد در خلق موقعیت مقابل تیمی ۱۰ نفره، نماد روشنی از مورد دوم بود.
پس از اخراج فیل فودن در دقیقه ۲۳، یک سؤال اصلی مطرح بود: شاگردان مایکل کریک چطور میتوانند خط دفاعی سیتی را باز کنند؟
اولین تغییر در آرایش یونایتد هنگام مالکیت توپ (تصویر پایین)، قرار گرفتن پاتریک دورگو در موقعیتی تهاجمیتر در سمت چپ بود؛ بهجای اینکه در جریان بازیسازی از لیساندرو مارتینز و هری مگوایر حمایت کند.
در همین حال، ماتئوس کونیا همچنان از پست مهاجم نوک خود عقب میآمد تا فضا ایجاد کند و مارکوس رشفورد و برایان امبومو بتوانند مقابل آرایش ۴-۴-۱ منچسترسیتی حمله کنند.
تلاشهای منچستریونایتد برای حمله به فضای پشت سر مدافعان و همچنین فضایی که با عقب آمدن کونیا خالی میشد، از همان ابتدای بازی کاملاً مشخص بود. در دقیقه نهم، دیوگو دالوت به سمت داخل زمین دوید و پشت سر مدافعان میانی سیتی قرار گرفت، اما نتوانست پاس چیپ برونو فرناندس را کنترل کند.
اجرای این ایده، مشکل اصلی یونایتد در نیمه اول بود.
در این صحنه، فرناندس تلاش میکند رشفورد را پشت خط دفاعی سیتی صاحب توپ کند؛ در حالی که کونیا روبن دیاس و مارک گِهی را درگیر خود کرده است. با این حال، پاس هافبک بیش از حد قدرت دارد و وینگر چپ یونایتد نمیتواند توپ را کنترل کند.
به این نکته توجه کنید که امبومو چگونه حرکت خود را پشت خط دفاعی سیتی با حرکت رشفورد هماهنگ میکند تا یک گزینه پاس برای او فراهم کند.
در نمونهای دیگر، فرناندس دیاس را درگیر خود کرده، در حالی که امبومو عقب میآید و مگوایر توپ را به سمت جلو حمل میکند.
در ابتدا، انزو فرناندس امبومو را تحت نظر دارد، اما وقتی هافبک آرژانتینی مجبور میشود برای مقابله با مگوایر به سمت او برود، مهاجم کامرونی مسیر حرکتش را تغییر میدهد. همزمان، فرناندس با بیرون کشیدن دیاس از موقعیت خود، شرایط را برای امبومو فراهم میکند تا به فضای خالیشده حمله کند.
با این حال، مگوایر تصمیم میگیرد به سمت دروازه شوت بزند، بهجای اینکه توپ را به امبومو برساند.
بار دیگر، یونایتد تلاش میکند پیش از آنکه سیتی بلوک دفاعی خود را عقب بکشد، به فضای پشت خط دفاعی حمله کند، اما پاس لازم ارسال نمیشود.
در این صحنه، رشفورد به فضای پشت سر گِهی حمله میکند و کونیا نیز در فضای بین خطوط قرار میگیرد تا با این حرکت هماهنگ شود؛ حرکتی که باید خط دفاعی سیتی را کشیده و از هم باز کند. با این حال، مارتینس توپ را به هیچکدام از این دو بازیکن نمیرساند.
چند ثانیه بعد، امبومو تلاش میکند به فضای پشت سر یوشکو گواردیول و دیاس حمله کند؛ در حالی که فرناندس دیاس را درگیر خود کرده است.
با این حال، مارتینس تلاشی برای ارسال این پاس نمیکند؛ صحنهای که واکنش امبومو به بهترین شکل گویای آن است.
با این حال، نادیده گرفتن سازمان دفاعی سیتی که در بخش دوم نیمه اول تهدید هجومی یونایتد را به حداقل رساند، منصفانه نیست.
بهخصوص الیوت اندرسون نقش مهمی در این ساختار داشت. هر زمان که گِهی یا دیاس برای مقابله با برتری عددی یونایتد در کنارهها از مرکز خط دفاعی خارج میشدند، اندرسون عقب میآمد تا فضای پشت سر آنها را پوشش دهد.
در این صحنه، اندرسون عقب میآید و گِهی برای مقابله با کونیا جلو میکشد؛ بازیکنی که توپ را به رشفورد میرساند.
وقتی مهاجم انگلیسی تلاش میکند توپ را پشت سر گِهی به کونیا برساند، مدافع سیتی برای لحظهای درگیر فکر کردن به پوشش دورگو در جناح میشود. در همین لحظه، اندرسون در موقعیتی قرار دارد که توپ را قطع کند.
تغییر دیگر، ورود ایلیمان اندیایه به جای رایان شرقی بود؛ تغییری که هم توان دفاعی بهتری در سمت راست سیتی ایجاد کرد و هم تهدیدی برای ضدحملات به وجود آورد.
در نیمه دوم، سیتی با همان آرایش دفاعی به کارش ادامه داد، اما تمرکز بیشتری روی بستن فضای مرکزی و هدایت حملات یونایتد به سمت کنارهها داشت؛ جایی که آنتوان سمنیو و اندیایه به گواردیول و ماتئوس نونیز در کارهای دفاعی کمک میکردند.
در این صحنه، اندیایه در موقعیت مناسبی قرار دارد و مارتینس به دنبال گزینهای برای پاس دادن است.
حرکت اولیه نونیز به سمت دورگو به مارتینس اجازه میدهد رشفورد را در فضای بین خطوط پیدا کند، اما مدافع راست سیتی متوجه میشود که اندیایه برای پوشش مدافع چپ یونایتد عقب آمده و به همین دلیل موقعیت خود را حفظ میکند.
این موضوع به نونیز اجازه میدهد زمانی که رشفورد تلاش میکند با امبومو ترکیب شود و به فضای پشت خط دفاعی سیتی حمله کند، توپ را قطع کند.
اندیایه و سمنیو همچنین وظیفه دیگری داشتند و زمانی که اندرسون عقبتر میآمد، از فضای مرکزی مقابل محوطه جریمه سیتی محافظت میکردند؛ اما ناتوانی یونایتد در بهرهبرداری از این نقشهای چندگانه وینگرهای سیتی، کار را برای تیم مارسکا آسانتر کرد.
«فکر میکنم وقتی ۱۰ نفره میشویم، بازی برای ما سختتر میشود، اما برای آنها هم همینطور است.» مائرسکا در نشست خبری پس از بازی گفت.
«آنها تیمی هستند که عاشق انتقالهای سریع (ترنزیشن) و فضای پشت سر مدافعاناند. وقتی ۱۰ نفره شدیم، عقب کشیدیم و منتظر ماندیم تا آنها جلو بیایند؛ بنابراین اجازه ندادیم از ترنزیشن یا فضای پشت سر خط دفاعی ما استفاده کنند.»
پس از شروع نیمه دوم، تیم کاریک رویکرد هجومی خود را تغییر داد و تلاش کرد با ترکیبهای مرکزی از میان ساختار دفاعی سیتی عبور کند یا در کنارهها فضا ایجاد کند؛ یا اینکه از جناحین حمله کند و سپس بازیکنان بین خطوط را پیدا کند یا توپ را به محوطه جریمه ارسال کند.
با این حال، اجرای این برنامه بار دیگر به ضرر یونایتد تمام شد؛ اما ناتوانی آنها در پیدا کردن راهحلهای متفاوت برای باز کردن یک دفاع عمیق نیز مشکل دیگری بود؛ مسئلهای که در دوران کاریک به روندی نگرانکننده تبدیل شده است.
اگر یونایتد میتوانست ساختار دفاعی حریف را به شکل درست از عرض باز کند، نحوه قرارگیری هافبکهای سیتی فضاهایی را مقابل محوطه جریمه این تیم ایجاد میکرد؛ همانطور که در دقیقه ۵۱ و روی شوت کوبی ماینو که به تیر دروازه برخورد کرد، شاهدش بودیم.
در این صحنه، اندرسون عقبتر قرار گرفته تا از مدافعان میانی خود حمایت کند، اندیایه دالوت را پوشش میدهد و سمنیو و فرناندز نیز توپ را تحت فشار قرار دادهاند.
وقتی دالوت به داخل میزند و فرناندز را در قوس محوطه پیدا میکند، اندرسون به سمت جلو میدود، اما اندیایه نمیتواند خودش را به ماینو برساند.
فرناندز سپس توپ را با یک ضربه به سمت همتیمیاش منحرف میکند و ماینو با شوتی محکم تیر دروازه را میلرزاند؛ در حالی که اندرسون نتوانست مانع از ضربه او شود.
یونایتد باید بیشتر به فضای مقابل محوطه جریمه حمله میکرد؛ چه برای ایجاد موقعیت شوتزنی و چه برای اینکه با وانمود کردن به شوت، خط دفاعی حریف را فریب دهد و جابهجا کند.
در این صحنه، مارتینز و دورگو با یکدیگر ترکیب میشوند تا ماینو را در فضای خالی پیدا کنند.
هافبک انگلیسی سپس با دریبل از سد اندرسون عبور میکند و همین باعث میشود فرناندز عقبتر برود و وظیفه همتیمیاش را بر عهده بگیرد.
اما در نتیجه این جابهجایی، فضای پشت قوس محوطه جریمه خالی میشود؛ چرا که سمنیو به دلیل موقعیت دالوت و فرناندز نمیتواند آن منطقه را پوشش دهد.
با این حال، ماینو گزینه اشتباهی را انتخاب میکند و به جای یوری تیلمانس، تلاش میکند فرناندز را پیدا کند. هافبک بلژیکی برای کنترل توپ اقدام میکند، اما در نهایت توپ را از دسترس فرناندز دور میکند.
در نمونهای دیگر، رشفورد در جناح چپ صاحب توپ است و حرکت دورگو به سمت جلو باعث میشود اندیایه عقبتر برود؛ در حالی که اندرسون نیز با پیشبینی ارسال توپ، در حال عقبنشینی است.
حتی اگر اندرسون نزدیک کونیا باشد، فضای کافی برای مهاجم برزیلی در لبه محوطه جریمه وجود دارد تا با جابهجایی خود، موقعیت هافبک انگلیسی را تغییر دهد؛ اما رشفورد توپ را به کونیا نمیرساند و در نتیجه خط هافبک سیتی کشیده نمیشود.
وینگر چپ یونایتد در نهایت توپ را ارسال میکند، اما ارسال او توسط نونس بلوکه میشود.
«ما از فضاهای درست استفاده نکردیم. در پاسها اشتباه داشتیم و شاید کمی بیش از حد عجله کردیم. در یکسوم پایانی زمین، پاسهای آخر درستی ندادیم و نتوانستیم به اندازه کافی موقعیت ایجاد کنیم.» تیلمانس پس از بازی به رسانههای رسمی یونایتد گفت.
در دیداری که تصمیمات داور تأثیر زیادی روی روند آن داشت، برای سیتی و یونایتد جنبههای مهمتری از ماجرا وجود دارد.
شاگردان مارسکا اگر میخواهند در کورس قهرمانی لیگ برتر با آرسنال رقابت کنند، باید روی این نمایش مقاومانه بنا کنند و از آن فراتر بروند.
در سوی دیگر، کریک، کادر فنیاش و بازیکنان یونایتد همچنان باید برای مقابله با دفاعهای عمیق، راهحلهای بیشتری پیدا کنند.
کامنتها