۹۰ دقیقه، صفر شوت در چارچوب؛ حقیقت تلخ لیورپول
ریچارد جولی/ایندپندنت:
اینکه ویرجیل فن‌دایک در دقایق پایانی شکست یک بر صفر لیورپول مقابل آرسنال، در نقش مهاجم نوک کمکی بازی می‌کرد، نشانه‌ای آشکار از درماندگی روزافزون لیورپول در پیدا کردن راهی برای گلزنی بود.
تا آن لحظه، تیم آندونی ایرائولا مدت‌ها بود که دیگر ایده‌ای برای حمله نداشت و قهرمان لیگ برتر انگلیس توانست برتری خود را حفظ کند و نخستین پیروزی‌اش در لیگ در ورزشگاه آنفیلد طی ۱۴ سال گذشته را جشن بگیرد.
پس از سوت پایان، فن‌دایک کنترل اعصابش را از دست داد و خشم خود را بر سر اندی مَدلی، داور مسابقه، خالی کرد؛ داوری که هنگام ترک زمین با سوت‌های اعتراضی کرکننده هواداران میزبان بدرقه شد. وقتی کارت زرد به دلیل اعتراض مقابل کاپیتان لیورپول قرار گرفت، خشم و سرخوردگی به احساس غالب در ورزشگاه تبدیل شده بود.
احساس بی‌عدالتی به‌شدت در میان لیورپولی‌ها موج می‌زد. مَدلی در نیمه نخست، کشیده شدن پیراهن الکساندر ایزاک توسط یورین تیمبر در محوطه جریمه را نادیده گرفته بود؛ صحنه‌ای که مهاجم سوئدی تلاش می‌کرد خودش را به ارسال خطرناک بردلی بارکولا برساند.
عجیب‌تر اینکه استوارت اتول، داور VAR، نیز به مدلی توصیه نکرد صحنه را دوباره بررسی کند.
فن‌دایک به اسکای اسپورتس گفت:
«صحنه را دوباره دیده‌ام و کاملاً مشخص است که پنالتی بود. مگر داور متوجه نشد؟ اینجا ۵۰ دوربین وجود دارد!»
به نظر می‌رسید ایزاک تاوان این را داده که تلاش کرده روی پاهایش بماند و خودش را به زمین نیندازد. ایرائولا نیز پس از مسابقه به همین موضوع اشاره کرد:
«واقعاً بله، باید به بازیکنانمان بگوییم خودشان را زمین بیندازند، چون ظاهراً در غیر این صورت داوران خطا نمی‌گیرند.»
«الکس بازیکن صادقی است. تلاش می‌کند خودش را به توپ برساند و همه می‌توانند همان لحظه ببینند که پیراهنش به‌وضوح کشیده شده است.»
با توجه به جریان مسابقه، لیورپول مستحق این نبود که دست‌خالی زمین را ترک کند.
میزبان مالکیت توپ بیشتری داشت (۵۶ درصد)، تعداد شوت‌هایش بیشتر بود (۱۷ در مقابل ۱۰) و آمار گل‌های مورد انتظارش نیز بالاتر از تیم میکل آرتتا قرار گرفت (۱.۱۵ در مقابل ۰.۹۶).
اما در عین حال، لیورپول برای نخستین بار از فصل ۰۴-۲۰۰۳، یعنی زمانی که ثبت این آمار آغاز شد، در یک مسابقه لیگ برتر در آنفیلد حتی یک شوت در چارچوب نداشت.
لیورپول بابت اینکه نتوانست دوره‌ای از فشار سنگین خود را پیش از پایان نیمه نخست به گل تبدیل کند،به شدت ضرر کرد.
در همان دقایق، ضربه آزاد فلوریان ویرتس به تیر دروازه برخورد کرد و سپس الکسیس مک‌آلیستر با ضربه سری بی‌دقت، فرصت مناسبی را هدر داد.
لیورپولی‌ها همچنین مسئول اشتباه بزرگی بودند که در همان ابتدای مسابقه مرتکب شدند؛ اشتباهی نابخشودنی که به آرسنال اجازه داد خیلی زود به گل برسد و سپس برای حفظ برتری‌اش بازی کند.
آلیسون در مسابقات خانگی قبلی این فصل مقابل فولام و برایتون، با وجود اشتباهات ناشی از بی‌دقتی در پخش توپ، از ضربه زدن به تیمش قصر در رفت اما در دیدار یکشنبه مقابل آرسنال به بدترین شکل ممکن تیمش را به دردسر انداخت.
در حالی که آرسنال آماده استفاده از کوچک‌ترین اشتباه بود، پاس دروازه‌بان برزیلی پس از یک ضربه دروازه کوتاه به سمت ژرمی ژاکه، هم بی‌دقت بود و هم غیرقابل‌توجیه.
تنها ۱۴ ثانیه بعد، کای هاورتس با تبدیل کردن ارسال زمینی دکلان رایس به گل در تیر دوم، مشغول جشن گرفتن بود.
سبک بازی ایرائولا بر ریسک‌پذیری برای رسیدن به نتیجه استوار است، اما اشتباه آلیسون چیزی جز یک بی‌احتیاطی محض نبود؛ آن هم از دروازه‌بانی با این همه تجربه.
البته آلیسون در ادامه با واکنشی عالی مانع گلزنی کریستوس زولیس شد.
ایرائولا گفت: «بله، ما روی یک ضربه دروازه اشتباه کردیم و گل خوردیم، اما احساسی که پیش از آن صحنه داشتم این بود که آن‌ها بیشتر از ما به گلزنی نزدیک بودند.»
«باید بابت شروع مسابقه تا لحظه دریافت گل، خودمان را سرزنش کنیم. اما واکنش تیم پس از عقب افتادن یک بر صفر را واقعاً دوست داشتم. فشار زیادی به آرسنال وارد کردیم.»
«فکر می‌کنم برای گلزنی به‌اندازه کافی تلاش کردیم. موقعیت‌های مناسب زیادی در محوطه جریمه داشتیم که نتوانستیم آن‌ها را به نتیجه برسانیم.»
حرف ایرائولا بیراه نبود.
لیورپول پیش از پایان نیمه نخست، ۲۸ بار در محوطه جریمه حریف صاحب توپ شد؛ بیشترین تعداد لمس توپ در نیمه اول یک مسابقه لیگ برتر مقابل آرسنال از فصل ۰۹-۲۰۰۸ تاکنون.
اما لیورپول در یک‌سوم هجومی زمین فاقد کیفیت و خونسردی لازم بود و در نیمه دوم نیز به‌تدریج مسیرش را گم کرد.
تعویض‌های ایرائولا به‌جای اینکه انرژی و تحرک بیشتری به تیم بدهند، باعث شدند لیورپول ناهماهنگ‌تر و کم‌اثرتر شود.
بازی دقیقاً به همان شکلی درآمد که آرسنال می‌خواست: مسابقه‌ای پر از توقف، درگیری و آشفتگی که در آن لیورپول نمی‌توانست فشار مستمری ایجاد کند.
این مسابقه به‌جای آنکه نشان دهد لیورپول زیر نظر ایرائولا چقدر پیشرفت کرده، آشکار کرد که این تیم هنوز چه مسیر طولانی‌ای برای رسیدن به سطح مطلوب در پیش دارد.
پیروزی در این مسابقه می‌توانست فاصله لیورپول با آرسنال صدرنشین را به سه امتیاز کاهش دهد و بحث‌هایی را درباره تبدیل شدن این تیم به بزرگ‌ترین تهدید برای امیدهای آرتتا به دفاع از عنوان قهرمانی لیگ برتر به راه بیندازد؛ به‌ویژه با توجه به مجازات احتمالی‌ای که همچنان منچسترسیتی را تهدید می‌کند.
اما آن نمایش قدرتمند و تعیین‌کننده‌ای که انتظار می‌رفت، هرگز اتفاق نیفتاد.
شکست مقابل آرسنال باعث شد فاصله لیورپول با صدر جدول به ۹ امتیاز برسد و این تیم در رده پنجم باقی بماند.
مسابقه یکشنبه هشداری جدی برای کسانی بود که تحت تأثیر پنج پیروزی متوالی لیورپول در تمامی رقابت‌ها، بیش از اندازه هیجان‌زده شده بودند.
با توجه به دوران گذار لیورپول و تغییر نسلی که در باشگاه اتفاق افتاده، پیش از آغاز فصل افراد کمی در آنفیلد انتظار داشتند این تیم مدعی قهرمانی باشد.
حفظ سهمیه لیگ قهرمانان همچنان مهم‌ترین اولویت لیورپول است.
بااین‌حال، به‌ویژه در مسابقات بزرگ، روان بودن حرکات هجومی همچنان یکی از مشکلات اصلی تیم محسوب می‌شود.لیورپول مقابل آرسنال در گلزنی ناکام ماند؛ درست همان اتفاقی که ماه گذشته برابر منچسترسیتی رخ داده بود.
ایرائولا در هر دو مسابقه می‌تواند به تصمیم‌های بحث‌برانگیز داوری اشاره کند که علیه تیمش گرفته شدند. اخراج رایان گراونبرخ در شکست سه بر صفر مقابل سیتی، نقشی تعیین‌کننده داشت.اما واقعیت آماری نگران‌کننده‌تر است.
لیورپول در پنج مسابقه خانگی خود در لیگ برتر این فصل تنها چهار گل به ثمر رسانده است؛ ضعیف‌ترین عملکرد مشترک این باشگاه در این مقطع از یک فصل لیگ دسته اول انگلیس، برابر با رکوردهای فصل‌های ۱۴-۱۹۱۳ و ۱۳-۲۰۱۲.
سه مهاجم اصلی لیورپول، یعنی بردلی بارکولا، الکساندر ایزاک و کودی خاکپو، مقابل آرسنال به‌اندازه کافی مؤثر نبودند.
ورود ویکتور مونیوز، ریو انگوموها و لوئیس کوماس از روی نیمکت نیز نتوانست راهی برای عبور از دیوار دفاعی زردرنگی پیدا کند که مقابل آن‌ها قرار گرفته بود.
البته این مسابقه نکات مثبتی هم برای لیورپول داشت.
یکی از مهم‌ترین آن‌ها عملکرد تری نیونی بود؛ بازیکنی که اعتماد ایرائولا را پس از دریافت نخستین فرصت حضور در ترکیب اصلی در لیگ برتر، به‌خوبی پاسخ داد.
این هافبک ۱۹ساله که به رایان گراونبرخ ترجیح داده شده بود، ۵۳ پاس از ۵۵ پاس خود را با موفقیت به مقصد رساند؛ دقت پاس ۹۶ درصدی.
او همچنین در ۵۹ دقیقه حضورش در زمین، ۱۴ پاس خط‌شکن ثبت کرد؛ آماری که از تمام بازیکنان دو تیم بیشتر بود.
نیونی در ادامه از نظر بدنی افت کرد و طبیعی بود که جای خود را به دومینیک سوبوسلای بدهد، اما پس از خروج او، تعادل خط میانی لیورپول کاهش یافت.
این شکست نباید آسیب ماندگاری به لیورپول وارد کند؛ تیمی که حالا تمرکزش را روی حفظ رکورد صددرصد پیروزی‌هایش در لیگ قهرمانان اروپا گذاشته است.
آن‌ها چهارشنبه برای رویارویی با فنرباغچه تحت هدایت دیرک کویت راهی استانبول خواهند شد.
ایرائولا گفت:
«در چنین مسابقاتی جزئیات کوچک اهمیت زیادی دارند و این فصل این جزئیات به سود ما رقم نخورده‌اند. اما فصل طولانی است.»
«نمی‌توانیم زمان زیادی را صرف بحث درباره تصمیم‌های داوری کنیم. باید روی چیزهایی تمرکز داشته باشیم که خودمان قادر به کنترل و بهبودشان هستیم تا مطمئن شویم در مسابقات نزدیک، این بار نتیجه به سود ما رقم می‌خورد.»
ایرائولا پیش‌تر موفق شده ارتباط میان تیم و هواداران را که فصل گذشته از بین رفته بود، دوباره برقرار کند.
هیچ‌کس نمی‌تواند از نگرش، تعهد و میزان تلاش بازیکنان لیورپول در این مسابقه ایراد بگیرد.
اما مسابقه یکشنبه ماهیت واقعی لیورپولِ ایرائولا را آشکار کرد: تیمی که هنوز در حال ساخته شدن است و ضعف‌هایی دارد که باید برطرف شوند.
کامنت‌ها