آیا کرنرهای برایتون به تیر دوم، خطرناک‌ترین تاکتیک ضربات ایستگاهی لیگ برتر هستند؟
مایکل کاکس/اتلتیک
ضربات ایستگاهی بخش موردعلاقه همه مربیان نیستند، اما اهمیت آن‌ها در چند سال گذشته، به‌ویژه در لیگ برتر انگلیس، افزایش یافته است.
فابیان هورتسلر، سرمربی برایتون، پیش از آغاز فصل در ماه اوت به اتلتیک گفت:
«انتظار دارم بار دیگر شاهد لیگی غیرقابل پیش‌بینی و بسیار رقابتی باشیم؛ لیگی که در آن، هرچند امیدوارم اهمیت ضربات ایستگاهی کمتر شود، این ضربات همچنان نقش بسیار مهمی خواهند داشت.
به‌عنوان مربی، بر اساس نتایج قضاوت می‌شوم. بنابراین می‌دانم ضربات ایستگاهی چقدر برای پیروزی در مسابقات اهمیت دارند. اما از طرف دیگر، می‌خواهیم بازیکنان جوان را پرورش دهیم و سبک بازی مشخصی داشته باشیم. ضربات ایستگاهی مهم‌ترین بخش هویت ما نیستند.»
بااین‌حال، این به معنای نادیده گرفتن ضربات ایستگاهی از سوی برایتون نیست. کاملاً برعکس؛ تیم هورتسلر در فصل جاری لیگ برتر با هشت گل، بیش از هر تیم دیگری از ضربات ایستگاهی گلزنی کرده است.
خطرناک‌ترین سلاح برایتون در ضربات ایستگاهی، کرنرهای چرخشی به داخل به سمت تیر دوم بوده است؛ تاکتیکی که با استفاده از آن مقابل لیدز یونایتد، آرسنال و کریستال پالاس گل زده‌اند.
البته باید در نظر داشت که این آمار تنها هفت مسابقه لیگ برتر و ۴۰ ضربه کرنر را شامل می‌شود. بااین‌حال، داده‌ها نشان می‌دهند که برایتون در این فصل به‌طور مداوم منطقه تیر دوم را هدف قرار داده است.
طراحی هوشمندانه کرنرهای برایتون با ارسال‌های فوق‌العاده پاسکال گروس و ماکسیم دکویپر تکمیل می‌شود. در همین حال، جذب لوکا ووشکوویچ و چما آندرس در تابستان، قدرت هوایی تیم را افزایش داده است.
در تساوی یک بر یک مقابل لیدز در ماه سپتامبر، ووشکوویچ به ارسال دکویپر به تیر دوم رسید و گل تساوی را به ثمر رساند تا برایتون از دومین شکست متوالی فرار کند.
آرایش دفاعی لیدز هنگام دفاع از کرنرها عمدتاً منطقه‌ای بود و تنها اتان آمپادو و گابریل گودموندسون وظیفه یارگیری نفر به نفر با لوئیس دانک و ووشکوویچ را بر عهده داشتند.
در کرنری که به گل منجر شد، برایتون شش بازیکن در محوطه جریمه داشت: یاسین عیاری و اولیویه بوسکالی مقابل جیمز ترافورد قرار گرفته بودند، خارالامپوس کوستولاس و دانک در لبه دورتر محوطه شش‌قدم مستقر بودند و ووشکوویچ و دیه‌گو گومز پشت سر آن‌ها قرار داشتند.
با آغاز حرکت دکویپر برای ارسال کرنر، ووشکوویچ به سمت تیر اول حرکت می‌کند، بوسکالی چند قدم به سمت ترافورد برمی‌دارد و دانک به سمت تاریک موهارموویچ می‌رود. در همین حال، کوستولاس موقعیت خود را حفظ می‌کند.
وقتی توپ در هوا قرار می‌گیرد، بوسکالی برای ترافورد مزاحمت ایجاد می‌کند، دانک مسیر موهارموویچ را می‌بندد و کوستولاس در جای خود باقی می‌ماند تا آنتون اشتاخ را درگیر کند.
به این ترتیب، برایتون با حرکات بازیکنانش دو مدافع منطقه‌ای مستقر در تیر دوم را تحت تأثیر قرار می‌دهد و فضایی برای حمله ووشکوویچ ایجاد می‌کند. هم‌زمان، مانع از آن می‌شود که دروازه‌بان حریف بتواند مقابل ارسال واکنش مناسبی نشان دهد.
حرکت اولیه مدافع میانی به سمت تیر اول، یک حرکت فریبنده است. او در لحظه مناسب جهت حرکتش را تغییر می‌دهد تا از یار مستقیم خود جدا شود و به فضای تیر دوم حمله کند.
سپس ووشکوویچ از فضای ایجادشده میان موهارموویچ و اشتاخ استفاده می‌کند و با ضربه سر توپ را به تور دروازه می‌رساند.
در پیروزی سه بر صفر مقابل آرسنال در همان ماه، تیم میکل آرتتا برای مهار ووشکوویچ و پاسکال استرویک از مارتین اودگارد و دکلان رایس در یارگیری نفر به نفر استفاده کرد.
در همین حال، بوکایو ساکا و کریستوس تزولیس (سفید) مسئول دفاع مقابل گزینه کرنر کوتاه و منطقه نزدیک نقطه پنالتی بودند. یورین تیمبر دیه‌گو گومز را یارگیری می‌کرد و سایر بازیکنان آرسنال در سیستم دفاع منطقه‌ای قرار داشتند.
در دو کرنر نخست برایتون، عیاری مقابل داوید رایا مستقر بود و ارسال‌ها به‌ترتیب گومز و ووشکوویچ را هدف قرار دادند.
بااین‌حال، برایتون در بین دو نیمه تغییر کوچکی در آرایش هجومی خود ایجاد کرد و عیاری را به سمت تیر دوم فرستاد.
در سومین کرنر مسابقه، آرسنال همان آرایش دفاعی قبلی را حفظ کرده بود، اما تیمبر نمی‌دانست باید چما، عیاری یا گومز را مهار کند.
قرارگیری عیاری، گومز و چما در یک منطقه باعث ایجاد برتری عددی مقابل تیمبر می‌شود. او ابتدا هافبک اسپانیایی، یعنی چما، را یارگیری می‌کند، اما سپس او را رها می‌کند و توجهش به عیاری معطوف می‌شود.
با آغاز حرکت گروس برای ارسال کرنر، گومز با سرعت به سمت منطقه مرکزی حرکت می‌کند و کوستولاس موقعیت خود را در تیر دوم حفظ می‌کند. این موضوع ریکاردو کالافیوری، مدافع منطقه‌ای آرسنال در آن بخش، را درگیر نگه می‌دارد.
این حرکات برای چما (زرد) در تیر دوم فضای خالی ایجاد می‌کنند.
او زودتر از گابریل، دیگر مدافع منطقه‌ای آرسنال، به توپ می‌رسد و گل سوم برایتون را به ثمر می‌رساند.
جدیدترین نمونه این تاکتیک، گل جک هینشلوود در پیروزی پنج بر صفر مقابل کریستال پالاس در روز یکشنبه است.
در این صحنه، پالاس دوایت مک‌نیل را برای دفاع مقابل کرنر کوتاه قرار داده و ادی انکتیا مراقب بازیکنانی است که با تأخیر وارد محوطه می‌شوند. همچنین سه بازیکن مسئول یارگیری نفر به نفر هستند و پنج مدافع منطقه‌ای در عرض محوطه شش‌قدم مستقر شده‌اند.
ویل هیوز، آدام وارتون و ژان‌فیلیپ ماتتا (قرمز) به‌ترتیب ووشکوویچ، دانک و چما را مهار می‌کنند، در حالی که آنان خلایلی مدافع منطقه‌ای مستقر در تیر دوم است.
در آرایش برایتون، هینشلوود در تیر دوم قرار دارد و جورجینیو روتر در کنار والتر بنیتس، دروازه‌بان پالاس، مستقر می‌شود.
هنگامی که دکویپر در حال ارسال توپ است، ووشکوویچ با چرخش بدن به سمت تیر دوم حرکت می‌کند تا از یار مستقیم خود جدا شود. دانک نیز با بستن مسیر هیوز به این حرکت کمک می‌کند.
در تیر دوم، هینشلوود به خلایلی نزدیک می‌شود تا مانع دفاع او از منطقه تحت پوششش شود.
ارسال دکویپر به تیر دوم با حرکت روتر مؤثرتر می‌شود؛ بازیکنی که مانع پرش بنیتس به سمت توپ می‌شود.
پشت سر او، هینشلوود مسیر خلایلی را مسدود می‌کند تا فضای لازم برای ووشکوویچ، که به منطقه هدف حمله می‌کند، ایجاد شود.
بنیتس ضربه سر ووشکوویچ را مهار می‌کند، اما وظایف اولیه روتر و هینشلوود باعث شده است هر دو در موقعیت مناسبی برای استفاده از توپ برگشتی قرار داشته باشند.
توپ مقابل هینشلوود می‌افتد و او از موقعیتی با امید گل ۰.۹۵ (xG)، دروازه خالی را باز می‌کند.
هرچه برایتون گل‌های بیشتری از کرنرهای ارسالی به تیر دوم به ثمر برساند، حریفان بیشتر به دنبال راه‌هایی برای مقابله با این تاکتیک خواهند بود.
بااین‌حال، تیم هورتسلر از بازیکنانی با ویژگی‌های مناسب برخوردار است: ارسال‌کنندگان دقیق، بازیکنانی با حرکات هوشمندانه و نفراتی قدرتمند در نبردهای هوایی. همین ترکیب به برایتون اجازه می‌دهد تنوع بیشتری به کرنرهای خود بدهد، بدون آنکه از میزان خطرناک بودن آن‌ها کاسته شود.
شاید ضربات ایستگاهی مهم‌ترین بخش هویت برایتون تحت هدایت هورتسلر نباشند، اما این تیم به‌خوبی از اهمیت آن‌ها آگاه است.
کامنت‌ها