درخشش ووت وخهورست در مورد هلند 2024 چه به ما می‌گوید

هفت‌یک- وقتی که هلندی‌ها ناامید شدند، به سراغ گزینه‌ای رفتند که چندان شباهتی با توتال فوتبال نداشت. نقشه A آن‌ها را به جایی نمی رساند. بنابراین آن‌ها به سراغ مرد بزرگ رفتند.

مرد بزرگ، ووت وخهورست بود؛ کسی که هواداران همیشگی فوتبال انگلیس ممکن است او را به عنوان یک مهاجم مرکزی بلندقامت (۱۹۷ سانتی متر) و باانگیزه اما با استعدادی محدود به خاطر بیاورند که برای برنلی گل‌های زیادی به ثمر نرساند و در دوران حضور قرضی نیم فصلی‌اش در منچستریونایتد، در ۱۷ بازی لیگ برتر هیچ گلی نزد.

شاید به نوعی، نقش وخهورست در شب رویایی هلند، تفاوت بین تصورات رایج از فوتبال هلند و واقعیت تیم فعلی رونالد کومان را به ما نشان داد.

در مقابل، شاید بازیکنان انگلیس هم نکاتی را درباره حریفانی که روز چهارشنبه در نیمه نهایی یورو ۲۰۲۴ در انتظارشان هستند، درک کنند. زیرا این تیم هلند، تیم کلاسیک همیشگی آن‌ها نیست.

شاید داستان را بدانید. در هر تورنمنت، ماجرا همین است: یادآوری حرکت‌های نمایشی یوهان کرویف، ضربه والی مارکو فان باستن در فینال قهرمانی اروپا ۱۹۸۸ و تمام نوستالژی‌های مغرورانه از روزهایی که این تیم با پیراهن‌های نارنجی‌اش به وضوح از دست دادن مالکیت توپ را گناه می‌دانست، مورد ستایش قرار می‌گرفتند.

با این حال، واقعیت این است که تیم مدرن آن‌ها در تلاش است تا با نوع متفاوتی از بازیکنان به افتخار برسد.

به نیمه‌نهایی مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۲۰۰۴، آخرین باری که هلند به این مرحله رسید، نگاهی بیندازیم. ترکیب آنها پر از بازیکنان نامدار بود. ادوین فن‌درسار درون دروازه، یاپ استام در دفاع، فیلیپ کوکو که بازوبند کاپیتانی را بر بازو داشت. و می‌توانیم به اسامی دیگری هم اشاره کنیم: آرین روبن در گوشه، کلارنس سیدورف در خط میانی، ادگار داویدز که با تکل‌های سفت و سخت توپ را می‌ربود و رود فن‌نیستلروی که به دنبال هر فرصتی برای گلزنی بود. وقتی تک تک اسامی را مرور می‌کنید، جای تعجبی ندارد که این‌قدر در مورد فوتبال هلند صحبت کرده‌ایم.

اما این ۲۰ سال پیش بود و لیست فعلی بازیکنان‌شان از آن درخشش برخوردار نیست. به عبارت دیگر، چند نفر از بازیکنان کومان می‌توانند در تیم منتخب مشترک انگلیس و هلند قرار بگیرند؟

فن‌دایک یکی از معدود بازیکنان فعلی تیم ملی هلند است که در بین بهترین‌های دنیا جای دارد.

ویرژیل فن‌دایک، بله. ژاوی سیمونز هم همین‌طور، با توجه به عملکرد عالی در طول این تورنمنت، می‌توان او را هم در نظر گرفت. با این حال، به نظر نمی‌رسد رأی مردم به نفع بازیکنان دیگری باشد. ممفیس دیپای، ستاره خط حمله هلند، نمی‌توانست در این تیم قرار بگیرد.

با این حال، شاید این گروه فعلی بازیکنان ویژگی‌های دیگری داشته باشند که از زمان یورو ۱۹۸۸، تنها باری که توانستند تمام آن توانایی باارزش را به قهرمانی در یک تورنمنت تبدیل کنند، در تیم‌های قبلی هلند چندان مشهود نبوده است.

پس از پیروزی ۲-۱ مقابل ترکیه در مرحله یک چهارم نهایی روز شنبه، کومان به این نکته اشاره کرد که او در مقایسه با سایر تیم‌های حاضر در جمع چهار تیم نهایی تورنمنت یعنی انگلیس، اسپانیا و فرانسه، یک «کشور کوچک» را هدایت می‌کند. این نکته اغلب اوقات نادیده گرفته می‌شود که ما در مورد کشوری صحبت می‌کنیم که جمعیت آن تقریباً یک پنجم میزبان این تورنمنت است.

این درست است که هلندی‌ها، مانند انگلیس، احساس می‌کنند به تیمی تبدیل شده‌اند که در تورنمنت‌های بزرگ عملکرد ضعیف‌تری نسبت به پتانسیل خود دارند. اما یکی از تیم‌های حاضر در نیمه‌نهایی که روز چهارشنبه در دورتموند به میدان می‌رود، کشوری با حدود ۱۷.۵ میلیون نفر جمعیت است. کشور دیگر که توسط گرت ساوت‌گیت هدایت می‌شود، حدود ۵۶ میلیون نفر جمعیت دارد.

با اين حال، کومان بيشتر در مورد اهميتِ داشتنِ «قلبی بزرگ» در اين ورزش صحبت کرد و اينکه چطور بازيکنانش دقيقا همين را مقابل ترکيه، تیمی که همه چيز، دقیقا همه چيز برای رسيدن به جایی خاص ارائه کرد، نشان داده‌اند.

همان طور که کومان توضيح داد، او اين حرف را به اين دليل گفت که زمان‌های ديگری هم وجود داشت که هلند به دليل نشان ندادن همین نوع اشتیاق – يعنی ميل، روحيه، همبستگی، هر اسمی که روی آن می‌گذاريد – که تيم‌های ملی ديگر از خود نشان می‌دهند، مورد انتقاد قرار گرفته بود.

با اين حال، در اين بازی که هلند در اواخرش تحت فشار شديدی قرار گرفت و ترکيه در حالتی نزديک به جنون برای به تساوی کشاندن بازی حمله می‌کرد، به سختی ممکن بود همه بلاک‌ها و تکل‌های نجات‌بخش را شمرد.

هلند با جمعیتی کمتر از 20 میلیون نفر، همیشه با مشکل پرورش استعدادهای جدید روبرو بوده است.

چطور کسی می‌تواند بعد از آن حرکت قهرمانانه دنزل دامفریس در دقايق پايانی بازی، که باعث شد این مدافع راست به دليل تلاش فيزيکی شدید به زحمت بتواند خودش را از زمين بلند کند، در مورد نگرش تيم هلند ترديد داشته باشد؟

استفان دی‌فرای، زننده گل تساوی‌بخش هلند، بعد از بازی به خوبی اين موضوع را خلاصه کرد:«اين تيم می‌داند که چطور در کنار همدیگر زجر بکشد.»

و سپس وخهورست بود: با آغوشی باز، شروع به دويدنی پيروزمندانه از نيمه زمین خودی کرد که در مقابل هواداران کشورش در انتهای ديگر زمين به اوج رسيد.

تعویض وخهورست در وقت استراحت بین دو نیمه به وارونه شدن روند بازی کمک کرد. ورود او بلافاصله قدرت بيشتری به هلند در خط حمله داد و اگرچه آن‌ها در برابر هر فرصتی برای فرستادن توپ به سمت او مقاومت کردند، اما بازی را به نفع‌شان تغيير داد.

علاوه بر آن، او با يک تکل نجات‌دهنده در محوطه جريمه خودی، از گل دوم تقريبا قطعی ترکيه جلوگيری کرد.

وخهورست که همچنان بازیکن برنلی است، فصل گذشته را به صورت قرضی در هوفنهايم گذراند، جايی که ۲۸ بار در بوندسليگای آلمان بازی کرد و هفت گل به ثمر رساند. با گذشت يک ماه از ۳۲ سالگی، سابقه او همچنین نشان می‌دهد که نسبت به عملکردی که در دو باشگاه انگليسی از خود نشان داده، جایی که در ۳۷ بازی در فصول ۲۲-۲۰۲۱ و ۲۳-۲۰۲۲ تنها دو گل در ليگ برتر به ثمر رسانده، بازيکن بهتری است.

او شايد يکی از بازيکنان کلاسيک با پيراهن نارنجی معروف نباشد. اما در اين لحظات چه اهميتی داشت؟

غرور فوتبالی را کنار بگذاريد، در حقیقت چيزی زيبا در ديدن نمايش مرد بزرگ وجود داشت که نشان می‌دهد اين تيم هلند چگونه تکامل يافته است.

می‌توانيد تصور کنيد که او دوست دارد همين کار را در روزهای آينده مقابل انگليس هم انجام دهد.