روبن آموریم در پی تبدیل رؤیای میلان به کابوسی واقعی برای اینترِ قهرمان

جیمز هورنکسل | اتلتیک

پیش از آغاز دربی میلان، طرح موزاییکی هواداران افراطی اینتر در کوروا نورد، تصویری از یک هوادار میلان را نشان می‌داد که روی مبل به خواب رفته است. رادیویی در پس‌زمینه اعلام می‌کرد: «اینتر قهرمان ایتالیاست.»

هواداری از اینتر بالای سر رقیب ایستاده بود و در گوشش زمزمه می‌کرد: «به رؤیاپردازی ادامه بده! دوران قصه‌های پریان تمام شده است.»

پایین‌تر، روی چمن سبز و درخشان سن‌سیرو، کاکا به سمت دیگر ورزشگاه می‌دوید. ستاره سابق میلان هنگام ورود به تالار مشاهیر باشگاه به‌شدت احساساتی شده بود؛ به‌ویژه وقتی تماشاگران در دیداری خانگی برای میلان، سرود قدیمی او را می‌خواندند: «ما اینجاییم تا گل زدن کاکا را ببینیم.»

کاکای ۴۴ ساله آخرین بازیکنی است که در دوران حضورش در یکی از تیم‌های سری آ، توپ طلا را به دست آورده است. او این جایزه را پس از آخرین قهرمانی میلان در لیگ قهرمانان اروپا، نزدیک به دو دهه پیش، دریافت کرد؛ همان روزگاری که می‌توان آن را دوران قصه‌های پریان میلان نامید.

از آن زمان، میلان تنها دو بار قهرمان لیگ شده است. در مقابل، اینتر سه‌گانه را فتح کرده و با کسب بیستمین قهرمانی لیگ، ستاره دوم را روی پیراهنش نشانده است؛ موفقیتی که با پیروزی مقابل میلان در دربی سال ۲۰۲۴ قطعی شد.

استفانو پیولی نیز روی سکوها حضور داشت. مربی‌ای که فعلاً بدون تیم است و چهار سال پیش، هنگام آخرین قهرمانی میلان در لیگ، هدایت این تیم را بر عهده داشت. جری کاردیناله و شرکت ردبرد کپیتال پس از آن موفقیت، باشگاه را خریدند؛ با این تصور که مالکیت تیمی برنده را در اختیار می‌گیرند.

اما پیولی شش دربی بعدی را باخت و هواداران اینتر فرصت را برای تمسخر او غنیمت شمردند. آن‌ها شعار معروف میلانی‌ها، «پیولی روی آتش است»، را تصاحب کردند و علیه خود او به کار بردند.

بااین‌حال، از آن زمان اینتر دیگر نتوانسته در دربی پیروز شود. اتفاقی عجیب، زیرا نراتزوری همچنان مسلط‌ترین تیم دهه جاری فوتبال ایتالیاست. حتی پیروزی در مسابقه شنبه می‌توانست فاصله اینتر با میلان را به ۱۰ امتیاز برساند.

اما درست مانند فصل گذشته که اینتر هر دو دیدار لیگ مقابل همشهری خود را واگذار کرد، روند ناکامی‌هایش در این رقابت ادامه یافت. میلان برای نخستین بار پس از سال ۱۹۷۳، چهار دربی متوالی دلامادونینا را در تمام رقابت‌ها با پیروزی پشت سر گذاشت.

کاردیناله پس از مسابقه گفت: «امشب دیدیم این تیم چه شخصیتی دارد. اگر متحد بمانیم و از یکدیگر حمایت کنیم، پیروز خواهیم شد.»

او در واقع ساعت دوران مالکیت خود را دوباره تنظیم کرده است. کاردیناله از هواداران می‌خواهد عملکردش را نه بر اساس چهار سال گذشته، بلکه از ۲۵ مه به بعد قضاوت کنند؛ روزی که میلان از رسیدن به لیگ قهرمانان بازماند. پس از پایان فصل گذشته، او مکس آلگری را اخراج کرد و تیم مدیریتی‌اش تصمیم گرفت فعال‌ترین و مداخله‌گرترین مالک در فوتبال ایتالیا باشد.

کاردیناله که از علاقه‌مندان مجموعه فیلم‌های «تاپ گان» است، روبن آموریم، سرمربی منصوب خودش را «کمک‌خلبان» نامیده است. آموریم هم از این تشبیه استقبال کرده، هرچند در گفت‌وگو با DAZN با شوخ‌طبعی یادآور شد: «کمک‌خلبان ماوریک، یعنی گوس، در همان فیلم اول می‌میرد!»

پیروزی در دربی بدون تردید بزرگ‌ترین لحظه آموریم از زمان قبول هدایت میلان بود. با وجود روند موفق اخیر روسونری مقابل اینتر، کمتر کسی انتظار چنین نتیجه‌ای را داشت.

میلان تا اواسط هفته در لیگ شکست نخورده بود، اما ناگهان در سن‌سیرو با نتیجه ۴ بر ۲ مغلوب بولونیا شد.

این شکست کاردیناله را به‌شدت خشمگین کرد. میلان ابتدا عقب افتاده بود، سپس با بازگشتی موفق ۲ بر یک پیش افتاد، اما در نیمه دوم کنترل مسابقه را کاملاً از دست داد.

از یک سو، تصمیم آموریم برای استراحت دادن به برخی بازیکنان پیش از دربی نتیجه معکوس داد. از سوی دیگر، تعویض‌های او در دقایق پایانی دیدار با بولونیا این تصور را ایجاد کرد که عملاً قید آن مسابقه را زده است.

در همان زمان، تیم‌هایی مانند کومو در دیگر نقاط ایتالیا تا آخرین لحظه برای پیروزی می‌جنگیدند؛ کومو مقابل تورینو در حالی که عقب بود، با سه گل در ۱۰ دقیقه پایانی به پیروزی رسید.

با وجود عصبانیت کاردیناله از شکست مقابل بولونیا، حمایت او از آموریم هیچ‌گاه متزلزل نشده است.

آموریم نیز مرتب به دوران حضورش در منچستریونایتد اشاره می‌کند، بی‌آنکه نام این باشگاه را به زبان بیاورد. او معمولاً از عبارت‌هایی مانند «باشگاه سابقم» یا «تیم قبلی‌ام» استفاده می‌کند.

میلان برای آموریم محیط مناسب‌تری است. این تیم فصل گذشته با سه مدافع مرکزی بازی می‌کرد و بنابراین ترکیب بازیکنانش، با وجود کمبودهایی در دفاع چپ، دفاع مرکزی و مهاجم ذخیره، تا حد زیادی با ایده‌های تاکتیکی آموریم سازگار است.

باشگاه در برنامه جذب بازیکن نیز با خواسته‌های او هماهنگ است.

آموریم همچنین نشان داده که تا حدودی دلایل ناکامی‌اش در منچستریونایتد را درک کرده است. او پذیرفته که گاهی باید انعطاف‌پذیر بود و به‌جای اصرار همیشگی بر سیستم ۳-۴-۳، آرایش‌های متفاوتی را به کار گرفت.

البته همه‌چیز هم به‌آسانی پیش نرفته است.

تغییر ذهنیت بازیکنان زمان برده، زیرا عادت‌های تاکتیکی دوران آلگری همچنان در رفتار تیم دیده می‌شد. در ابتدای فصل، میلان معمولاً دقایق پایانی مسابقات را با عقب‌نشینی سپری می‌کرد و به حریف اجازه می‌داد فشار بیشتری وارد کند.آموریم در استفاده از کریستین پولیشیچ، که دوران نقاهت شکستگی مویی پای راستش را پشت سر می‌گذاشت، نسبتاً محتاط عمل کرد. همین مسئله درباره دیه‌گو موریرا، خرید مهم تابستانی باشگاه، نیز صدق می‌کرد.

او تنها زمانی به این دو بازیکن متوسل شد که شرایط واقعاً اضطراری شده بود؛ زمانی که میلان مقابل لاتزیو در پایان نیمه اول ۲ بر صفر عقب افتاد. پولیشیچ و موریرا بازگشت تیم را رهبری کردند و یک امتیاز مقابل لاتزیویی گرفتند که در تمام مسابقات دیگرش پیروز شده بود.هر دو بازیکن در پیروزی ۳ بر یک شنبه مقابل اینتر نقشی تعیین‌کننده داشتند.

اما پیش از پرداختن به آن مسابقه، باید به انتقادهای دیگری هم اشاره کرد که آموریم در این فصل با آن‌ها روبه‌رو بوده است؛ از جمله عادت او به انجام تعویض در بین دو نیمه، که این تصور را ایجاد کرده بود که سرمربی پرتغالی مرتب ترکیب اولیه تیمش را اشتباه انتخاب می‌کند.

گونزالو راموس، مهاجم میلان که با انتقالی رکوردشکن از پاری‌سن‌ژرمن به این تیم پیوست، اغلب در خط حمله منزوی به نظر رسیده است.

تنها دو گل لیگ، از جمله یک پنالتی در پیروزی ۳ بر ۲ مقابل آتالانتا، برای بازیکنی که ۷۳ میلیون یورو هزینه داشته، بازده ناچیزی محسوب می‌شود.

کمبود موقعیت‌سازی و تهدید در جریان بازی باعث شده ضربات ایستگاهی اهمیت بیشتری پیدا کنند. بااین‌حال، میلان تا پیش از این آخر هفته در استفاده از آن‌ها عمدتاً ضعیف بود.

این تیم همچنین نمی‌توانست هم‌پای رقبای خود گلزنی کند؛ آن هم در فصلی که میانگین گل‌های هر مسابقه در فوتبال ایتالیا به ۳.۲ رسیده است. تنها بوندسلیگا میانگین گل بیشتری دارد.

در سوی مقابل، اینتر در نگاه اول تیمی مهارنشدنی به نظر می‌رسید.

نراتزوری تا پیش از دربی در لیگ شکست نخورده بود؛ پنج گل به اودینزه زده، چهار بار دروازه مونتزا را باز کرده و سه گل به بولونیا تحمیل کرده بود.حتی اگر مسابقه‌ای را با دو گل عقب‌افتادگی شروع می‌کرد، باز هم راهی برای پیروزی پیدا می‌کرد؛ درست مانند اتفاقی که مقابل ناپولی رخ داد.غیبت سه بازیکن انگلیسی اینتر، جد اسپنس، کرتیس جونز و جان استونز، به دلیل مصدومیت نیز باعث شده بود برخی تصور کنند این تیم هنوز تمام ظرفیت واقعی خود را نشان نداده است.

اما اینتر در کنار تمام این قدرت هجومی، نشانه‌های نگران‌کننده‌ای از شکنندگی نیز داشت.تغییرات مداوم دروازه‌بان، ابتدا یان زومر، سپس خوزپ مارتینس، بعد ایوان پروودل و در نهایت بازگشت مارتینس به دلیل ابتلای پروودل به آنفلوانزا، چندان اطمینان‌بخش نبود.

فرانچسکو آچربی و استفان دفرای، دو مدافع باتجربه و متخصص یارگیری نفر به نفر، دیگر در باشگاه حضور نداشتند. کریستیان کیوو نیز دیگر نمی‌توانست از توانایی دنزل دامفریس در ایفای هم‌زمان نقش هجومی و دفاعی استفاده کند.

خط میانی اینتر هم همچنان درگیر نوعی گذار نسلی بود.تیمی در سطح اینتر نباید در یک فصل هشت بار از حریفان عقب بیفتد. بازگشت‌های پیاپی، وقتی هر سه روز یک‌بار مسابقه دارید، نمی‌تواند راهکاری پایدار باشد.

شکست شنبه بار دیگر عملکرد کیوو در دربی و همچنین کارنامه اروپایی او را زیر سؤال برد.

احتمالاً به یاد دارید که اینتر فصل گذشته به دست بودو/گلیمت حذف شد و فصل جدید لیگ قهرمانان را نیز، دست‌کم در خانه، با شکستی غافلگیرکننده مقابل کلوب بروژ آغاز کرد.

ترکیب اولیه اینتر مقابل میلان، به اعتراف خود کیوو، تا حد زیادی اضطراری و با عجله بود.

اینتر برای نخستین بار پس از چند سال سیستم بازی‌اش را تغییر داد و استفاده از دو مهاجم را کنار گذاشت؛ تا حدی به این دلیل ساده که دو مهاجم آماده در اختیار نداشت.

لائوتارو مارتینس، کاپیتان تیم، مصدوم بود. پیو اسپوزیتو نیز به گفته کیوو به دلیل مسئله‌ای خانوادگی نتوانسته بود به‌خوبی برای مسابقه آماده شود و روی نیمکت نشست.کنار او آنژ-یوان بونی قرار داشت که به دلیل ابتلا به ویروس آنفلوانزا تا ساعت چهار و نیم بعدازظهر مرتب استفراغ کرده بود.آموریم پیش از مسابقه اذعان کرده بود که اینتر در شرایط فعلی تیمی بسیار جاافتاده‌تر از میلان است.

او گفته بود: «آن‌ها حتی با چشم‌های بسته هم می‌توانند بازی کنند.»

شاید همین اتفاق افتاد که کریستین پولیشیچ، یکی از کوتاه‌قدترین بازیکنان زمین، با ضربه سر گل نخست میلان را به ثمر رساند.همین را می‌توان درباره رها کردن آدرین رابیو در ضربه کرنر گفت؛ اشتباهی که زمینه‌ساز گل دوم میلان شد.چطور مدافعان اینتر متوجه این خطرها نشدند؟

آرایش جدید اینتر در ابتدای مسابقه باعث آشفتگی شدید ساختار تیم شده بود.فاصله خطوط بیش از حد معمول بود و فضاهای بزرگی در اختیار بازیکنان میلان قرار می‌گرفت.

اینتر به‌شدت جای خالی توانایی لائوتارو در برقراری ارتباط میان خطوط و قابلیت اسپوزیتو برای کمک به پیشروی تیم در زمین را احساس می‌کرد.

بااین‌حال، شاگردان کیوو همچنان از نظر آماری برتری داشتند.اینتر ۱۹ شوت زد و میلان تنها هفت شوت. همچنین مجموع امید گل اینتر ۱.۶۸ بود، درحالی‌که این شاخص برای میلان فقط ۰.۶۲ ثبت شد.اگر مایک مانیان نبود، اینتر احتمالاً نیمه نخست را با تساوی به پایان می‌رساند. واکنش تماشایی او مقابل ضربه اسپنس یکی از بهترین مهارهای فصل بود.

در ادامه، میلان مسابقه را با همان پختگی‌ای مدیریت کرد که یک هفته پیش در اودینه نشان داده بود؛ با این تفاوت که این بار حریف بسیار قدرتمندتری روبه‌رویش قرار داشت.

میلان در کناره‌های زمین عالی دفاع کرد و با متوقف کردن حملات در مبدأ، اجازه ارسال‌های خطرناک را به بازیکنان اینتر نداد.

تصمیم آموریم برای استفاده از کونی دی‌وینتر در مرکز خط دفاع سه‌نفره، به‌جای ماریو خیلا که در سمت راست قرار گرفت، نیز بر اساس داده‌های آماری بود.

آموریم توضیح داد که داده‌ها نشان می‌دادند مدافع بلژیکی در نبردهای هوایی عملکرد بهتری دارد.

لوکا مودریچ هم نمایشی استادانه در کنترل ریتم مسابقه ارائه کرد؛ بازیکنی که برخی پس از تعویضش در بین دو نیمه دیدار مقابل لاتزیو، شتاب‌زده او را تمام‌شده توصیف کرده بودند.

ضربه آزاد دیه‌گو موریرا، در کنار پاس گل‌هایش، نشان داد که او چه استعداد ویژه‌ای است؛ بازیکنی که شاید واقعاً ارزش همان ۵۰ میلیون یورویی را داشته باشد که کاردیناله مدعی است شخصاً برای جذبش از استراسبورگ پرداخت کرده است.

پیروزی ۳ بر یک مقابل اینتر، میلان را دوباره به جمع مدعیان قهرمانی بازگرداند. روسونری اکنون چهار امتیاز با لاتزیوی صدرنشین فاصله دارد؛ تیمی که البته یک مسابقه کمتر انجام داده است.

بااین‌حال، باید منطقی بود.

البته حال‌وهوای کنونی متفاوت است. به نظر می‌رسد میلان در مسیر بسیار بهتری قرار گرفته و پیروزی در دربی، پایانی رؤیایی برای هفته‌ای بود که طی آن پولیشیچ قراردادش را تمدید کرد، پروژه ورزشگاه جدید رونمایی شد، شماری از اسطوره‌های باشگاه به چشم‌انداز کاردیناله پیوستند و آموریم نخستین دربی خود را برد.

نباید فراموش کرد که اینتر فصل گذشته اگرچه نبردهای رودررو مقابل میلان را باخت، در نهایت برنده جنگ اصلی شد.

بااین‌حال، در شب هالووین، دربی میلان برای اینتر به یک داستان ترسناک تبدیل شد.