میلان در هفته دهم فصل ۲۷-۲۰۲۶ سری آ، در دیداری حساس و ویژه میزبان اینتر بود. این مسابقه در شرایطی برگزار شد که اینتر در هفته‌های اخیر عملکرد بسیار خوبی در لیگ داشت، اما نتایج میلان نوسان زیادی نشان می‌داد؛ به‌ویژه پس از شکست خانگی اخیر این تیم مقابل بولونیا.

بااین‌حال، میلان بار دیگر این باور قدیمی را تأیید کرد که «تیمی که پیش از دربی در شرایط ضعیف‌تری قرار دارد، برنده دربی می‌شود.»

این مسئله به‌ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که اینتر همچنان به دریافت گل‌های زودهنگام ادامه دهد؛ ضعفی که باید هرچه سریع‌تر برطرف شود.

از نظر جدول نیز از دست دادن این سه امتیاز باعث شد اینتر با ۲۵ امتیاز در رتبه دوم باقی بماند و رم فاصله خود را با این تیم به تنها یک امتیاز کاهش دهد.

در این تحلیل تاکتیکی، برنامه اولیه دو تیم، اشتباهات یارگیری در فاز دفاعی، به‌ویژه هنگام ضربات ایستگاهی، و ترفندهای تاکتیکی آموریم برای جلوگیری از بازگشت اینتر بررسی می‌شوند.

ترکیب و آرایش تاکتیکی میلان و اینتر

برنامه‌های تاکتیکی اولیه میلان و اینتر

آموریم برای این دربی ترکیبی هوشمندانه و تا حدی غافلگیرکننده انتخاب کرد.

او در ساختار دفاعی عمدتاً به مدافعان مرکزی تکیه داشت و هنگام دفاع، تیمش را با خط دفاعی پنج‌نفره سازمان‌دهی می‌کرد.

سرمربی میلان معتقد بود استفاده از پنج مدافع در برابر وینگ‌بک‌های اینتر کارآمدتر خواهد بود و به تیمش کمک می‌کند تا پیشروی‌های مداوم آن‌ها را کنترل کند؛ فارغ از اینکه اینتر با یک مهاجم بازی کند یا دو مهاجم.

نکته مهم‌تر این بود که آموریم عمداً بازیکنانی با ویژگی‌های دفاعی را برای این نقش‌ها انتخاب کرده بود تا خط پنج‌نفره تیمش در نبردهای یک‌به‌یک قدرت بیشتری داشته باشد.

به‌جز موریرا، سایر بازیکنان این ساختار عمدتاً ویژگی‌های یک مدافع مرکزی را داشتند.

همین مسئله توضیح می‌دهد که چرا آموریم با وجود ریسک چنین تصمیمی، دیاوارا را به داویده بارتزاگی و پرویس استوپینیان ترجیح داد.

از سوی دیگر، حضور سه بازیکن با ویژگی‌های هافبک در ترکیب اولیه به آموریم اجازه می‌داد تا در صورت نیاز، هنگام دفاع با سه هافبک اینتر مقابله کند.

در فاز هجومی نیز رابیو می‌توانست به‌عنوان بازی‌ساز متمایل به کناره‌ها، درست پشت سر راموس و در یک خط با پولیشیچ قرار بگیرد.

به عبارت دیگر، آموریم از آرایش ۳-۴-۲-۱ استفاده می‌کرد که به‌راحتی هنگام دفاع به سیستم ۵-۲-۲-۱ تغییر شکل می‌داد.

در سوی مقابل، کیوو تلاش کرد با کنار گذاشتن سیستم دو مهاجمه، میلان را غافلگیر کند.

او تصمیم گرفت تنها از تورام در نوک حمله استفاده کند و دیوف و سوچیچ را پشت سر او قرار دهد.

این ساختار ۳-۴-۲-۱ به اینتر اجازه می‌داد هنگام حمله به‌جای دو بازیکن، با سه بازیکن در خط آخر هجومی حضور داشته باشد.

چیوو همچنین ترجیح داد از کارلوس آگوستو در پست وینگ‌بک چپ استفاده کند تا از فرم مطلوب اخیر او بهره ببرد و فدریکو دی‌مارکو باتجربه‌تر را روی نیمکت بنشاند.

بااین‌حال، برنامه تاکتیکی آموریم چنین سناریوهایی را پیش‌بینی کرده بود.

او ترجیح داد هنگام دفاع، به‌جای اتکا به چهار مدافع، خط دفاعی تیمش را با پنج بازیکن مستحکم کند.

برای اجرای این برنامه، موریرا موظف بود در فاز دفاعی مرتباً عقب‌نشینی کند.

این جابه‌جایی به خیلا اجازه می‌داد در کنار دی وینتر و پاولوویچ، سه مدافع مرکزی تیم را تشکیل دهد و دیاوارا نیز در جناح چپ به پنجمین مدافع تبدیل شود.

شدت بازی میلان و بهره‌برداری از برتری در نبردهای فردی

میلان به‌خوبی توانست از برتری و انرژی ایجادشده در دقایق ابتدایی مسابقه استفاده کند.

بازیکنان این تیم بلافاصله اینتر را در مناطق کلیدی زمین وارد نبردهای یک‌به‌یک کردند.

این رویکرد باعث شد میلان در بسیاری از این دوئل‌ها برنده شود و موقعیت‌های خطرناکی را که به دنبالشان بود، ایجاد کند.

حرکت منجر به گل میلان زمانی آغاز شد که روسونری در نیمه زمین اینتر صاحب توپ بود.

بازیکنان میلان با گردش تدریجی توپ، جهت حمله را از سمت چپ به راست تغییر دادند تا در نهایت توپ به دیه‌گو موریرا رسید.

موریرا با فرصت‌طلبی و شتاب انفجاری خود تصمیم گرفت مستقیماً کارلوس آگوستو را به چالش بکشد.

او می‌توانست از درگیری مستقیم اجتناب کند و گزینه ساده‌تری را برای ادامه حمله انتخاب کند، اما ترجیح داد وارد نبرد یک‌به‌یک شود.

موریرا ابتدا آگوستو را در مقابل خود ثابت نگه داشت و سپس با شتاب‌گیری ناگهانی، از مدافع مستقیمش عبور کرد.

او می‌دانست که چابکی بیشتری نسبت به آگوستو دارد و می‌تواند از این برتری استفاده کند.

موریرا با یک فریب بدنی، شرایط را برای ارسال توپ با پای چپ فراهم کرد.

در این صحنه، دفاع منفعلانه و ضعیف آگوستو نیز به او کمک کرد تا بدون فشار جدی، ارسال خود را انجام دهد.

ارسال موریرا به محوطه جریمه دقیق و تعیین‌کننده بود؛ به‌ویژه اینکه پولیشیچ و دیاوارا هر دو در موقعیت‌های مناسبی قرار داشتند.

اما آنچه بیش از همه جلب توجه کرد، عملکرد بسیار ضعیف یان بیسک در یارگیری پولیشیچ بود.

بیسک هنگام ارسال توپ متوجه شد که پولیشیچ با او فاصله دارد.

بااین‌حال، به‌جای نزدیک شدن به مهاجم میلان و محدود کردن فضای حرکتی او، تقریباً ثابت ماند.

او زمانی به سمت توپ حرکت کرد که دیگر خیلی دیر شده بود و پولیشیچ پیش‌تر خود را پشت سر مدافع اینتر قرار داده بود.

در نهایت، میلان با اتکا به شدت بالای حملات و نفوذ انفجاری از جناح راست موفق به گلزنی شد.

در مقابل، اینتر در این صحنه دو ضعف مهم نشان داد: نخست، دفاع بسیار منفعلانه در سمت چپ و دوم، یارگیری هوایی ضعیف و غیرقابل‌قبول در محوطه جریمه؛ اشتباهی که در این سطح از فوتبال به‌سختی می‌توان آن را توجیه کرد.