چگونه یک تیم از ۳-۵-۲ در زمان مالکیت به ۴-۴-۲ در زمان دفاع تبدیل میشود؟ — تئوری تاکتیکی
فیلیپ لرو/total football analysis:
این تحلیل در بخش «تئوری تاکتیکی» توضیح میدهد که تیمها چگونه میتوانند در زمان مالکیت با آرایش ۳-۵-۲ حمله کنند و هنگام از دست دادن توپ و در زمان دفاع به ۴-۴-۲ تبدیل شوند. تمرکز این تحلیل بر دفاع در حالت مالکیت (Rest Defence)، پرسینگ، وظایف پُستی بازیکنان، نشانههای آغاز انتقال و تمرینهای عملی مربیگری است؛ تمرینهایی که برای آموزش تغییر سیال و روان بین این دو آرایش طراحی شدهاند.
آیا عاشق حمله کردن با سیستمهای سهمدافع هستید؟
دفاع کردن با آرایش ۴-۴-۲ و آن خطوط چهار نفره منسجم و نفوذناپذیر چطور؟
اما اگر بتوانیم این دو رویکرد را با هم ترکیب کنیم چه؟ یعنی تیممان هنگام مالکیت توپ از امنیت یک سیستم سهمدافعه برخوردار باشد و در عین حال، هنگام از دست دادن توپ و دفاع، از ساختار سنتی و منظم ۴-۴-۲ استفاده کند؟
پیدا کردن این تعادل، موضوع این مقاله از مجموعه تئوری تاکتیکی است.
در شرایطی که بسیاری از تیمها در ساختار دفاع در حالت مالکیت (Rest Defence) به استفاده از آرایش ۳-۲ در عقب زمین روی آوردهاند، هدف ما این است که بررسی کنیم تیمها چگونه میتوانند هنگام مالکیت از ۳-۵-۲ به ۴-۴-۲ هنگام دفاع تغییر آرایش دهند.
نمیخواهیم بیش از حد درگیر اعداد و شکل آرایشها شویم؛ بنابراین، این تحلیل ابتدا به سراغ دلایل انتخاب این سیستمها و برخی اصول بازی میرود که قصد داریم در زمین به اجرا بگذاریم.
پس از اینکه مشخص کردیم چرا این سیستمها را انتخاب کردهایم و چگونه میخواهیم از نقاط قوت آنها برای حمله یا دفاع از فضاهای مشخص استفاده کنیم، به ترنزیشنهای هجومی و دفاعی میپردازیم؛ بهخصوص لحظاتی که تیم را وادار میکنند از یک آرایش به آرایش دیگر تغییر کند.
در ادامه، درباره وظایف پُستی بازیکنان صحبت خواهیم کرد و در نهایت نیز چند تمرین برای آموزش و تمرین این ایدههای تاکتیکی ارائه میدهیم.
چرا در حمله از ۳-۵-۲ و در دفاع از ۴-۴-۲ استفاده کنیم؟
در این بخش نخست، بیایید با بررسی برخی از مزایای استفاده از ۳-۵-۲ هنگام مالکیت توپ و ۴-۴-۲ هنگام دفاع شروع کنیم.
یکی از مزایای آشکار ۳-۵-۲ هنگام مالکیت، ساختاری است که برای دفاع در حالت مالکیت (Rest Defence) در اختیار تیم قرار میدهد.
نمونههای زیادی از تیمهایی داریم که هنگام مالکیت، در عقب زمین با ساختار ۳-۲ بازی میکنند که مشهورترین نمونه آن احتمالاً پپ گواردیولا و منچسترسیتی است.
با ساختار ۳-۲-۵ در Rest Defence، شکل تیم در بخش عقب زمین فشرده و کمعرض است، در حالی که تیم در بخشهای بالاتر زمین حداکثر عرض ممکن را ایجاد میکند.
این ساختار به تیم اجازه میدهد هم خط دفاعی حریف را از عرض باز کند و هم اغلب حریف را مجبور میکند برای مقابله با آن، بازیکنان بیشتری را در بخشهای عقب زمین به کار بگیرد.
و این دقیقاً جایی است که ۳-۵-۲ انعطافپذیری خود را نشان میدهد.
این سیستم میتواند در خط میانی به شکل مسطح یا به صورت لایهای سازماندهی شود؛ شکلی که از نظر جایگیری بازیکنان میتواند شبیه ۳-۴-۱-۲ باشد. در این حالت، هافبک هجومی مرکزی آزادی عمل دارد تا به بالاترین خط حمله اضافه شود و با ایجاد برتری عددی، منطقه مرکزی و بالای زمین را شلوغ کند.
او یا یکی از همتیمیهایش همچنین میتواند با ایجاد شدن فضا، بین خطوط حریف قرار بگیرد و برای دریافت توپ به آن منطقه بیاید.
این آرایش، ساختار دفاعی تیم مقابل را پیچیده میکند و هدف آن، کاهش موفقیت ترنزیشنهای هجومی حریف است.
مزیت دیگر این سیستم این است که به تیمِ صاحب توپ اجازه میدهد مرکز زمین را تحت سلطه خود درآورد و در عین حال، بازیکنان آزادی را در کنارهها داشته باشد.
در این مقاله از مجموعه «تئوری تاکتیکی»، تمرکز ما روی تیم زردرنگ است.
در تصویر زیر، حضور بازیکنان زرد در کانال مرکزی و فشردگی کلی هشت بازیکن این تیم در فضای بین دو کناره، حریف را مجبور میکند در مرکز زمین از تعادل خارج شود و در نتیجه، مسیرهای کناری برای استفاده در دسترس باقی میمانند.
البته این تحلیل با این فرض انجام میشود که حریف با نوعی از آرایش چهارمدافعه و سه هافبک مرکزی بازی میکند.
فضاهای در دسترس بسته به آرایش و ساختار حریف تغییر میکنند، اما برای ادامه این تحلیل، همین ساختار را به عنوان آرایش تیم مقابل در نظر میگیریم.
در سیستم ۳-۵-۲، هافبک هجومی مرکزی میتواند به خط حمله اضافه شود تا تیمِ صاحب توپ به ساختار ۳-۴-۳ برسد.
این تغییر به تیم مهاجم اجازه میدهد عرض خط دفاعی حریف را فشردهتر کند و هافبک دفاعی حریف را بدون یک وظیفه مشخص باقی بگذارد.
هافبک دفاعی حریف معمولاً مسئول پوشش فضایی بین خط دفاعی خودش و هافبکهای هجومی حریف است؛ اما جایگیری سه بازیکن زرد در بالاترین بخش زمین، دید او را محدود میکند و به این سه بازیکن اجازه میدهد در فضاهای بین خطوط عقب بیایند و توپ دریافت کنند.
این انعطافپذیری شماره ۱۰ در ارتباط و هماهنگی او با هافبکها نیز دیده میشود.
اگر دو هافبک محوری (Double Pivot) از سوی حریف به صورت نفربهنفر یارگیری شوند، میتوانند در زمین جلوتر بروند و مدافعان حریف را نیز با خود به سمت بالا بکشند.
این کار فضا را برای هافبک هجومی یا حتی یکی از دو مهاجم ایجاد میکند تا با جابهجایی با هافبکهای محوری، به پیشروی حمله و انتقال توپ به مناطق بالاتر زمین کمک کند.
این توضیح، صرفاً یک مقدمه بسیار ابتدایی درباره مزایای ۳-۵-۲ هنگام مالکیت توپ بود؛ حتی هنوز به نقش مدافعان میانی کناری در پیشروی به خط هافبک هم نپرداختهایم. اما فعلاً همین مقدار کافی است.
حالا اگر به ۴-۴-۲ هنگام دفاع بپردازیم، فرض ما بر این است که چهار هافبک میانی در یک آرایش فشرده و متمایل به مرکز قرار میگیرند.
این ساختار، توانایی حریف برای بازیسازی از مرکز زمین را دشوار میکند.
طبیعتاً کنارهها در اختیار حریف قرار میگیرند، اما حضور هافبکهای کناری به تیم زرد ما اجازه میدهد به محض کشیده شدن جریان بازی به جناحین، خیلی سریع به کنارهها منتقل شود.
از همان ابتدا، دو مهاجم ما روی مدافعان میانی و دروازهبان فشار میآورند و تیم صورتی را ترغیب میکنند که بازی را به سمت کنارهها ببرد؛ جایی که تیم ما از پرس اولیه به اعمال فشار تغییر وضعیت میدهد.
میدانیم که هافبکهای کناری ما میتوانند خیلی سریع خودشان را به جناحین برسانند؛ بنابراین، مهمترین موضوعی که در تمرینات روی آن کار میکنیم، این است که سایر هافبکها بتوانند بهسرعت سه بازیکن مرکزی حریف را پوشش دهند؛ بهخصوص هافبک هجومیای که در سمت نزدیک به توپ قرار دارد.
تصویر قبلی برخی از اهداف ۴-۴-۲ در پرس از بالا را نشان میداد.
تصویر زیر روی بلوک میانی (Mid-block) تمرکز دارد.
وقتی حریف در نزدیکی خط میانی صاحب توپ است، بار دیگر تلاش میکنیم او را به سمت فضاهای مشخصی از زمین هدایت کنیم و سپس شدت فعالیت دفاعی خود را افزایش دهیم.
مشابه پرس از بالا، میخواهیم بازی کردن از مرکز زمین را برای حریف دشوار کنیم.
بازیکنان زرد، هم از نظر افقی و هم از نظر عمودی، فشردگی بسیار بالایی دارند.
از نظر فشردگی عمودی، فاصله کمی بین خطوط وجود دارد؛ بنابراین، فضاهای قابل دسترس عمدتاً پشت خط دفاعی و در کنارهها قرار دارند.
تیم زرد باید مراقب پاسهایی باشد که پشت سر خط دفاعی فرستاده میشوند، اما هدف اصلی این است که حریف را به سمت جناحین هدایت کنیم و سپس همین ساختار پرس فشرده را که از قبل شکل گرفته، به سمت کنارهها منتقل کنیم.
کاهش فضای عمودی بین خطوط، این فرصت را به حریف میدهد که با پاسهای بلند توپ را پشت سر خط دفاعی بفرستد، اما هدف اصلی ما از بین بردن فضای بین خطوط است.
نمیخواهیم بازیکنان حریف در این فضا توپ دریافت کنند و سپس با حرکت رو به جلو، خط دفاعی ما را به عقب برانند.
بنابراین، آموزش به خط دفاعی و دروازهبان برای مقابله با پاسهایی که به پشت سر خط دفاعی فرستاده میشوند، بهخصوص پیشبینی زمان وقوع چنین پاسهایی، به یکی از محورهای تمرینات ما تبدیل میشود.
هدف نهایی ما این است که با دفاع کردن، شرایط و نحوه بازی را خودمان تعیین کنیم.
قرار دادن بازیکنان در آرایش ۴-۴-۲ با هدف محدود کردن زمان و فضای مدافعان میانی حریف برای بازی رو به جلو و همچنین محدود کردن گزینههای مرکزی حریف، بخشی از اصول فرعی تاکتیکهای دفاعی ما محسوب میشود.
در واقع، شکل آرایش تیم صرفاً ابزاری برای رسیدن به همین اهداف است.
چگونه بین این دو آرایش تغییر وضعیت دهیم؟
خب، تا اینجا به این نقطه رسیدهایم.
برخی اهداف و اصول پایه را برای ساختار ۳-۵-۲ هنگام مالکیت توپ و همچنین آرایش ۴-۴-۲ هنگام دفاع مشخص کردهایم.
حالا به اصل موضوع میرسیم… چطور از یکی از این آرایشها به دیگری تغییر وضعیت بدهیم و برعکس؟
مشخصترین چالش این است که تعیین کنیم کدام بازیکن به خط دفاعی اضافه شود تا این خط از سه نفر به چهار نفر تبدیل شود.
اما بیایید فعلاً با این سؤال که «چه کسی؟» شروع نکنیم.
بیایید از خود بازی شروع کنیم.
هرچند نمیتوانیم تمام سناریوهای ممکن را در نظر بگیریم، میتوانیم موقعیتهایی ایجاد کنیم که منطق پشت این مجموعه تاکتیکها را بهخوبی نشان دهند.
ابتدا سراغ تغییر وضعیت از آرایش هجومی به ساختار دفاعی میرویم.
در موقعیت زیر، تیم صورتی بهتازگی توپ را پس گرفته است.
تیم زرد بلافاصله کانترپرس(کانترپرس یعنی پرس بلافاصله پس از از دست دادن توپ) میکند تا مانع شود تیم صورتی فوراً بازی را به سمت جلو ببرد و در نتیجه، برای کل تیم زمان میخرد تا بازیکنان به پستها و موقعیتهای دفاعی خود بازگردند.
هافبک سمت راست همچنان در موقعیت بالاتری باقی میماند، زیرا در مقایسه با دو وینگر، به توپ نزدیکتر است.
در حالی که هافبک سمت راست درگیر کانترپرس بود، هافبک سمت چپ به خط دفاعی اضافه شد.
با حرکت خط دفاعی سهنفره به سمت راست، هافبک سمت چپ نیز بهسادگی وظایف پُستی یک مدافع چپ را در ساختار ۴-۴-۲ بر عهده میگیرد.
در همین حال، حتی اگر کانترپرس شکسته شود یا تیم صورتی برای حفظ مالکیت، توپ را به عقب برگرداند و دوباره بازیسازی کند، هافبک سمت راست همچنان در خط دوم باقی میماند؛ یعنی همان نقشی که بهصورت وظیفهای برای او تعریف شده است.
هنگام توضیح وظایف بازیکنان در ترنزیشن دفاعی، نقش مهاجمان بسیار ساده و مشخص است.
برای آنها هیچ چیز تغییر نمیکند.
در خط میانی، بسته به ویژگیهای حریف و همچنین خصوصیات بازیکنان خودمان، میتوانیم با یک خط مسطح بازی کنیم یا از نوعی آرایش لایهای استفاده کنیم.
حداقل در ابتدا، اگر شماره ۱۰ معمولاً جلوتر از شماره ۶ و شماره ۸ بازی کند، واکنش اولیه او در زمان ترنزیشن میتواند این باشد که شماره ۶ حریف را از جریان بازی خارج کند و مسیر دریافت یا پاس به او را ببندد.
با نزدیک شدن دو هافبک محوری به سمت توپ، آنها پاسهای رو به جلو از کانال نیمفضای نزدیک به توپ و کانال مرکزی را مسدود میکنند.
در خط دفاعی نیز مقداری تغییر و تطبیق لازم است.
در حالی که بازیکن مرکزی خط دفاعی سهنفره، چه در زمان حمله و چه هنگام دفاع، همیشه یک مدافع میانی است، دو مدافع میانی کناری باید تا حدی خود را با شرایط جدید تطبیق دهند.
اینجاست که بازیکنانی مانند سرخیو راموس در دوران اوجش در رئال مادرید، ژول کُنده و رونالد آرائوخو در بارسلونا، و همچنین تئو هرناندز در میلان، از نظر ویژگیهای پُستی برای این نقش مناسب هستند؛ بازیکنانی که میتوانند هم بهعنوان مدافع میانی و هم بهعنوان مدافع کناری بازی کنند.
این نقش به نوع خاصی از بازیکن نیاز دارد؛ بازیکنی که بتواند در هر دو پست عملکردی درخشان داشته باشد.
حالا که درک کردیم ساختار هجومی ۳-۵-۲ چگونه به آرایش ۴-۴-۲ هنگام دفاع تبدیل میشود، بیایید به ترنزیشن هجومی بپردازیم.
در این مثال، پرس از بالای زمین تیم زرد موفق شده بود تیم صورتی را به سمت کنارهها هدایت کند.
تیم زرد سپس در جناحین فشار وارد کرد و در نهایت، یک پاس اشتباه را در نیمفضای سمت راست پس گرفت.
آنها برای حفظ مالکیت و شکستن کانترپرس اولیه حریف، چند پاس در مرکز زمین ردوبدل میکنند.
با گردش توپ و حرکت تیم به سمت اطمینان بیشتر از حفظ مالکیت، هافبک سمت چپ تیم زرد میتواند در نیمفضای سمت چپ به سمت جلو حرکت کند.
جایگیری او به اندازه کافی عرض دارد تا از پرس حریف خارج شود، اما در عین حال به اندازه کافی به مرکز نزدیک است تا گزینه مناسبی برای دریافت یک پاس با احتمال موفقیت بالا باشد.
با ارسال این پاس برای هافبک چپ تیم زرد، شکل هجومی تیم بهتدریج شکل میگیرد.
حتی اگر زردها صرفاً برای حفظ مالکیت توپ و خریدن زمان جهت شکلگیری آرایش هجومی، توپ را به عقب برگردانند، بازیکنی که در حال تغییر نقش از مدافع کناری به هافبک کناری است، باید در تشخیص زمان مناسب برای ورود به این فضا تصمیمگیری خوبی داشته باشد.
اگر خیلی دیر حرکت کند، تیمش مجبور میشود حمله را مقابل حریفی که دوباره سازمان دفاعی خود را شکل داده، ادامه دهد.
اما اگر خیلی زود پیش برود ــ که خطر بزرگتری محسوب میشود ــ فضایی را که با جلو رفتن خود پشت سر گذاشته، بدون پوشش باقی میگذارد و خط دفاعی تیمش آسیبپذیر میشود.
بنابراین، تمرین و آموزش زمانبندی حرکت او به سمت جلو، اهمیت بسیار زیادی دارد.
تمرین تغییر آرایش بین ۳-۵-۲ و ۴-۴-۲
حالا بیایید سراغ تمرین تغییر سیال بین این دو سیستم برویم.
موضوع فقط تمرین کردن حرکت تیم از یک آرایش به آرایش دیگر نیست.
مهمتر از آن، هدف این است که بازیکنان اصول و منطق پشت این تغییر آرایش و همچنین نحوه اجرای وظایف پُستی خود را درک کنند.
ما همچنان میتوانیم الگوهای بازی در زمان مالکیت و بدون مالکیت را تمرین کنیم، اما این تمرینها بهطور مشخصتر برای کمک به بازیکنان در تغییر از یک آرایش به آرایش دیگر و برعکس طراحی شدهاند.
هدف این است که بازیکنان درک کنند اقدامات و اتفاقات داخل زمین چگونه باید حرکت و جابهجایی آنها را هدایت کند.
میخواهیم این نشانهها و محرکهای تاکتیکی (Cues) را تمرین کنیم و از طریق تکرار در تمرین، کارایی بازیکنان را افزایش دهیم.
اولین تمرین ما یک بازی ۶ در برابر ۶ است.
بازیکنان زرد، گروه مورد تمرکز ما هستند و بازیکنان صورتی، حریف آنها.
اندازه این زمین را میتوان متناسب با سن و سطح توانایی تیم تغییر داد.
اندازه استاندارد این زمین تمرینی، یک مربع مرکزی به ابعاد ۲۵ یارد است که در دو جناح آن، مناطق کناری به عرض ۸ یارد قرار دارد. همچنین در پایین تصویر، یک منطقه پایانی وجود دارد که عمق آن ۸ یارد است.
در این بازی ۶ در برابر ۶، تیم زرد با آرایش ۴-۲ بازی میکند و تیم صورتی با آرایش ۳-۳.
هدف این است که برای تیم زرد یک خط دفاعی چهارنفره شبیهسازی کنیم و در عین حال، یکی از دو مدافع کناری آنها را به سمت جلو و داخل مناطق کناری بفرستیم.
مربع مرکزی، منطقه اصلی بازی است.
وقتی تیم صورتی مالک توپ است، با پاس دادن توپ به یکی از همتیمیهایش یک امتیاز به دست میآورد.
در منطقه پایانی پایین تصویر، قانون آفساید برقرار است؛ یعنی مهاجم نمیتواند پیش از ارسال پاس وارد این منطقه شود.
این قانون به تیم صورتی کمک میکند روی زمانبندی دویدنها و شدت و وزن پاسها برای فرستادن توپ به پشت خط دفاعی چهارنفره تیم زرد کار کند.
تیم زرد میتواند در هر یک از دو دروازه گل بزند، اما شوت باید از داخل یکی از دو منطقه کناری زده شود.
هر دو تیم میتوانند هر تعداد بازیکنی را که میخواهند وارد مناطق کناری کنند.
بنابراین، برتری تیم زرد زمانی ایجاد میشود که بتواند پیش از واکنش تیم صورتی، یکی از مدافعان کناری خود را به سمت جناح بفرستد یا با تغییر سمت حمله، مدافع کناری دور از توپ را نیز به سمت جناح بکشاند.
از نظر نکات مربیگری، میخواهیم روی توانایی تیم زرد برای فرستادن سریع مدافعان کناری به مناطق جناحی تمرکز کنیم.
آنها باید هنگام نداشتن توپ، سازمانیافتگی خود را حفظ کنند و فشرده بمانند تا مانع از آن شوند که تیم صورتی به منطقه پایانی پاس بدهد.
پس از بازپسگیری توپ، هدف این است که مدافعان کناری به سمت جلو حرکت کنند و فضای خالی موجود در جناحین را تصاحب کنند.
به واکنش آنها در لحظه ترنزیشن و زمانبندی حرکتشان به سمت جلو دقت کنید.
اگر حرکتشان خیلی دیر انجام شود، مسیر شوت به سمت دروازه را از دست میدهند.
اگر خیلی زود حرکت کنند، یعنی پیش از اینکه مالکیت توپ تثبیت شود، در صورت از دست دادن توپ، تیم را آسیبپذیر میکنند.
تمرین دوم ما یک بازی ۹ در برابر ۹ است که بر تغییر وضعیت از حمله به دفاع تأکید دارد.
در واقع، اگر بخواهید، میتوانید هر دو جنبه ترنزیشن را در این بازی تمرین کنید.
فقط کافی است مشخص کنید که میخواهید بازیکنان را چگونه در زمین سازماندهی کنید.
در این تمرین، هر دو تیم با آرایش ۳-۴-۲ قرار میگیرند.
از هر تیم، فقط هافبک هجومی مرکزی و دروازهبان حضور ندارند.
برای آماده کردن هر دو تیم جهت اجرای تغییر آرایش بین این دو سیستم، هر دو تیم را با یک ساختار مشابه در زمین قرار دهید.
البته این تمرین را میتوان بر اساس آرایش تیم حریف در بازی پیشرو نیز تنظیم کرد. این کار به تیم، بهخصوص بازیکنان کناری، فرصت میدهد پیش از شروع مسابقه چندین بار این موقعیتها را تمرین و تکرار کنند.
از نظر ابعاد زمین، اندازه آن را متناسب با سطح و شرایط تیم خود تنظیم کنید.
برای تیمهای بزرگسال، ممکن است از تمام عرض زمین و فضایی به طول ۴۰ یارد از یک خط انتهایی تا خط انتهایی دیگر استفاده کنم.
دروازهها طوری قرار میگیرند که تیرک بیرونی آنها روی خطی قرار بگیرد که محدوده جناحین را مشخص میکند.
اگر بازیکنان عادت دارند بیش از حد نزدیک دروازه بایستند، میتوانید دروازهها را ۵ یارد خارج از محدوده زمین بازی قرار دهید.
این قانون را تعیین کنید که تیم مهاجم باید یک بازیکن در هر یک از دو جناح داشته باشد، در حالی که تیم مدافع فقط میتواند در جناح نزدیک به توپ دفاع کند.
یکی از روشهای اجرای این بازی این است که قوانین مربوط به جناحین را حفظ کنیم، اما تعداد بازیکنانی را که میتوانند وارد جناح نزدیک به توپ شوند، محدود نکنیم.
تیم مهاجم میتواند از این فضا برای ایجاد برتری عددی در نزدیکی توپ استفاده کند، در حالی که تیم مدافع میتواند روی هدایت بازی به سمت جناحین و افزایش شدت فشار تمرین کند.
یک تغییر جزئی میتواند این باشد که تعداد بازیکنان حاضر در جناحین را بهطور دقیق محدود کنیم.
تیم مهاجم فقط میتواند یک بازیکن در هر جناح داشته باشد و تیم مدافع نیز تنها اجازه دارد یک بازیکن را در فضای کناری قرار دهد.
این تغییر، شکل بازی را بهطور محسوسی عوض میکند و باعث میشود بازی در جناحین و موقعیتهای یکدربرابریک بیشتر شود.
تمرکز این تمرین بر افزایش کارایی هر دو تیم در ورود به جناحها هنگام حمله و بازگشت به خطوط خود هنگام دفاع است.
به یاد داشته باشید که در این بازی، هدف ما این است که وینگبک یا هافبک کناریِ سمت نزدیک به توپ به خط هافبک اضافه شود و در نتیجه یک گروه سهنفره در خط میانی تشکیل دهد؛ در حالی که هافبک کناریِ سمت دور از توپ به خط دفاعی برمیگردد تا خط دفاعی ما چهار نفره شود.
وقتی توپ از دست میرود، تیمی که در حال تغییر وضعیت به دفاع است باید با جدیت تلاش کند تا مانع پیشروی سریع حریف شود.
برگشت به عقب اشکالی ندارد.
هدف این است که پیشروی تیم مهاجم را کُند کنیم و زمان بخریم تا هافبک سمت دور از توپ بتواند به موقعیت عمیقتر و مرکزیتر برگردد.
جمعبندی
مقالات مربوط به مزایا و معایب بازی با سیستمهای ۳-۵-۲ و ۴-۴-۲ و همچنین فضاهایی که هر یک از این آرایشها به تیم اجازه میدهند در حمله یا دفاع مورد استفاده قرار دهد، خودشان موضوعاتی جداگانه هستند.
میتوانیم هزاران کلمه دیگر درباره هر یک از این سیستمها و روشهایی که به کمک آنها میتوان با حریف درگیر شد، بنویسیم.
اما تمرکز این مقاله بسیار محدودتر بود.
هدف ما این بود که بهطور مشخص، تغییر آرایش از یک سیستم به سیستم دیگر را بررسی کنیم.
تمرکز اصلی ما بر تعیین و شفافسازی وظایف پُستی بازیکنان بود.
تمرینهای ارائهشده نیز بهطور مشخص طراحی شدهاند تا به مربیان کمک کنند روی لحظهای بسیار مشخص از بازی تمرکز کنند و میزان کارایی بازیکنان را هنگام تغییر از یک نقش به نقش دیگر ارزیابی کنند.
ایده بازی با خط دفاعی سهنفره هنگام مالکیت و حفظ ساختار ۳-۲ در Rest Defence، بسیار جذاب است.
پیوند دادن این ساختار به یک سیستم دیگر ــ سیستمی که همچنان در فوتبال امروز بسیار رایج است ــ بهسادگی یک سلاح دیگر به زرادخانه تاکتیکی تیم اضافه میکند.
ایجاد ارتباط میان لحظات ترنزیشن بین این دو آرایش برای اجرای موفق این تاکتیکها اهمیت حیاتی دارد.
ما در این مقاله تنها سطح موضوع را لمس کردیم، اما این تحلیل تاکتیکی میتواند دید مناسبی از این موضوع ارائه دهد که چگونه میتوان در جریان مسابقه، بین دو آرایش کاملاً متفاوت به شکلی روان و سیال جابهجا شد.
کامنتها