رفتن به محتوا

وارث کاکا یا قربانی شماره ۲۲؟ مأموریت بزرگ دیگو موریرا در میلان

کوروا نورد ۰ کامنت

تومازو گوایتا/نشریه گوئرین اسپورتیوو:

توپ از خط دفاعی دور شده بود و انگار روی ران راست کاکا نشست؛ لحظه‌ای بعد روی زمین افتاد. دانیله برتا، شماره ۷ آنکونا، خودش را رساند تا با کشیدن پا توپ را بگیرد، اما پدیده جدید میلان با یک سامبررو تماشایی (بردن توپ از بالای سر مدافع) زودتر از او کار را تمام کرد.

مدافع هنوز فرصت نکرده بود برای پس گرفتن توپ خودش را جلو بکشد که ریکی کاکا با روی پا توپ را کنترل کرد و ناگهان به سمت میانه زمین شتاب گرفت. تنها سه گام کافی بود تا او حدود ۱۰ متر از مدافع فاصله بگیرد.

دیگر هیچ‌کس به او نمی‌رسید. کاکا با پای چپ، کافو را در عمق صاحب توپ کرد و مدافع برزیلی هم توپ را مقابل دروازه برای شوچنکو فرستاد؛ توپی که فقط یک ضربه نهایی کم داشت.

مهاجم اوکراینی هم طبق معمول فرصت را از دست نداد و با زدن دومین گل خودش، در دقیقه ۷۵ خیال میلان را راحت کرد: میلان ۲-۰ آنکونا.

اول سپتامبر ۲۰۰۳ بود. کاکا که در ۱۶ اوت به ایتالیا رسیده بود، فقط ۱۵ روز از ورودش به کشور می‌گذشت، اما با همان صحنه در نخستین بازی فصل، خودش را در قلب هواداران میلان جا کرد.

و جایگاهش در قلب هواداران میلان را برای همیشه تثبیت کرد.

هواداران میلان امیدوارند موریرا در این تیم یک کاکای جدید باشد

چهره معصوم یک جوان ساده، اراده‌ای که هیچ مانعی حریفش نمی‌شد، آن دویدن‌های بلند و مطمئن با موهایی که در باد تکان می‌خورد، ظرافتی که در هر حرکتش دیده می‌شد و سری که همیشه بالا بود؛ به‌اضافه شماره ۲۲ روی پشت پیراهن. این همان تصویری بود که کاکا در میلان ساخت.

کاکا با مبلغ ۸.۵ میلیون یورو به میلان آمد؛ انتقالی که در ابتدا چندان توجه‌ها را جلب نکرد. اما کافی بود آنچلوتی چند بار بازی او را ببیند تا بفهمد میلان بازیکنی معمولی نخریده؛ یک پدیده به سن‌سیرو آمده بود.

با چنین سابقه‌ای، پوشیدن شماره ۲۲ در میلان ــ شماره‌ای که زمانی متعلق به کاکا بود و دو سال قبل هم بر تن امرسون رویال قرار داشت ــ انتخابی پرمعناست.

اما موریرا اهل فرار از فشار نیست؛ او از آن بازیکن‌هایی نیست که وقتی همه منتظر تماشای عملکردش هستند، گرفتار اضطراب شود.»

موریرا در ۱۸ اوت ۲۰۲۶ وارد دنیای روسونری شد؛ دقیقاً ۲۳ سال و دو روز بعد از ورود کاکا به میلان. وینگر بلژیکی-پرتغالی با آن موهای بافته‌شده، اهل حرف‌های بزرگ و وعده‌های پرزرق‌وبرق نبود؛ حتی خودش اعتراف کرد که از تیترهای پرطمطراقی که باشگاه برای ورودش ساخت، غافلگیر شده است.

اما انتخاب شماره ۲۲ خودش یک پیام بود؛ یک بیانیه، یک دعوت به هواداران:

«خودتان را برای هیجان آماده کنید!»

موریرا پس از گونچالو راموس، دیگر خرید جدید میلان، گران‌ترین خرید تاریخ باشگاه محسوب می‌شود. انتقال او دست‌کم ۴۵ میلیون یورو هزینه داشته و رقم نهایی آن می‌تواند تا ۶۵ میلیون یورو افزایش پیدا کند.این رقم اما سوژه‌ای شد برای کری‌خوانی رقبای همشهری. اینتری‌ها با طعنه می‌گفتند:

«ما با این پول اسپنس، استونز و کورتیس جونز را خریدیم!»

کنایه‌ای که البته با خنده درباره‌اش صحبت می‌کردند.

کمتر از یک ماه پیش، رم برای جذب موریرا مذاکراتش را با پیشنهادی در حدود ۳۰ میلیون یورو آغاز کرده بود. روزنامه فرانسوی اکیپ هم مطمئن بود که استراسبورگ، مالک کارت بازی این بازیکن، با رسیدن پیشنهاد به ۳۵ میلیون یورو حاضر به فروش خواهد شد.

با خود بازیکن تقریباً همه چیز تمام شده به نظر می‌رسید، اما ناگهان رقم درخواستی باشگاه افزایش پیدا کرد.

ساچا تاوولیری، خبرنگار متخصص فوتبال بلژیک، انتقال را قطعی می‌دانست و در روزنامه فرانسوی، تصویری شخصی و متفاوت از دوران کودکی این بازیکن ۲۱ ساله ارائه کرده بود:

او واقعاً پرانرژی و بامزه است.در خانواده‌ای بزرگ شد که زندگی در آن چندان نظم و قاعده‌ای نداشت و همیشه پر از سر و صدا و رفت‌وآمد بود. خانه‌شان همیشه شلوغ بود؛ گاهی حتی نیمه‌شب شام می‌خوردند. دیه‌گو هم در حالی که فقط ۱۰ سال داشت، بعضی شب‌ها تا چهار یا پنج صبح بیدار می‌ماند و بعد می‌خوابید!

موریرا در کنار مادرش

پدرش المامی، آدمی اجتماعی و عاشق مهمانی بود؛ کسی که آزادی زیادی به او می‌داد.»

کامنت‌ها

کامنت خود را بنویسید

بررسی امنیتی حاصل عبارت را وارد کنید
۹ ۶