آرسنال و کالافیوری؛ داستان یک مدافع متفاوت

آرت ده روش/نیویورک تایمز:

یکی از بزرگ‌ترین تعریف‌هایی که می‌توان از ریکاردو کالافیوری، مدافع آرسنال، کرد این است که او بازیکنی است که با شخصیت خودش بازی می‌کند؛ اما حتی این توصیف هم شاید حق مطلب را ادا نکند. او بازیکنی است، یا بهتر بگوییم، انسانی است که شخصیت خاص خودش را دارد.

آزادی‌ای که کالافیوری برای بروز این شخصیت، چه داخل زمین و چه خارج از آن، در اختیار دارد، یکی از آزادکننده‌ترین و مؤثرترین سلاح‌های میکل آرتتا، سرمربی آرسنال، به شمار می‌رود.

برای مخاطب عمومی لیگ برتر که شاید با کالافیوری آشنایی چندانی نداشته باشد، پست‌هایی که او در زمین می‌گیرد و دویدن‌هایی که انجام می‌دهد تنها ویژگی‌های غیرمعمول او نیستند.

چند بازیکن ایتالیایی، آن هم از میان مدافعان، را می‌شناسید که دو بار کشورشان را ترک کرده باشند تا به دنبال رؤیاهایشان بروند؟ او نخست در سال ۲۰۲۲، باشگاه دوران کودکی‌اش، رم، را به مقصد بازل ترک کرد. یک فصل را در سوئیس گذراند و سپس یک فصل دیگر به ایتالیا بازگشت تا اینکه در سال ۲۰۲۴ راهی آرسنال شد.

چند نفر را می‌شناسید که برای یادگیری زبان انگلیسی، به گوش دادن به موسیقی UK drill روی آورده باشند؟

چند بازیکن را سراغ دارید که در ۱۶سالگی، زمانی که در رم حضور داشتند، دچار مصدومیت شدید رباط صلیبی قدامی (ACL) شده باشند؛ مصدومیتی که آن‌ها را ۹ ماه از میادین دور کرده و پس از بازگشت نیز همچنان با مشکلات مصدومیت دست‌وپنجه نرم کرده باشند، اما حالا در بالاترین سطح فوتبال انگلیس، درست مثل کالافیوری، با چنین سهولتی در زمین بچرخند و تغییر جهت دهند؟

چیزهای زیادی درباره کالافیوری وجود دارد که در نگاه اول منطقی به نظر نمی‌رسند؛ اما دقیقاً همین ویژگی‌هاست که او را تا این حد دوست‌داشتنی می‌کند و دلیل اینکه چرا آرتتا، پس از نمایش درخشان او در رقابت‌های یورو دو سال پیش، حاضر شد سابقه طولانی مصدومیت‌هایش را نادیده بگیرد و برای جذبش اقدام کند.

«این تصمیم که کشورم را ترک کنم و برای یک تیم لیگ برتری بازی کنم، آسان‌ترین تصمیم نبود.» کالافیوری در آستانه بازگشت به کشورش برای رویارویی با ناپولی در لیگ قهرمانان این هفته می‌گوید: «به‌خصوص وقتی صحبت از باشگاه بزرگی مثل آرسنال باشد. اما فکر می‌کنم به خاطر تاریخ باشگاه، هوادارانش و شیوه‌ای که آن‌ها فوتبال را زندگی می‌کنند، عاشق آرسنال شدم. این موضوع خیلی من را یاد رم، تیمم در ایتالیا، می‌اندازد. فکر می‌کنم این دو باشگاه واقعاً خیلی به هم نزدیک هستند.»

اگرچه یورو آن تابستان شاید برای بسیاری نخستین آشنایی با این مدافع جوان ایتالیایی بود، آرسنال خیلی پیش‌تر از آن زمینه‌های این انتقال را فراهم کرده بود. کالافیوری در ژانویه ۲۰۲۴ از نزدیک تجربه کرد که هواداران جدیدش چگونه «فوتبال را زندگی می‌کنند». او در ورزشگاه حاضر شد تا دیداری را تماشا کند که جرقه آغاز کورس قهرمانی آرسنال در آن سال بود؛ پیروزی ۵-۰ خانگی مقابل کریستال پالاس که شروع یک روند فوق‌العاده شامل ۱۶ برد در ۱۸ مسابقه شد.

کالافیوری که در آن زمان هنوز بازیکنی نسبتاً ناشناخته بود، از خودش ویدئو گرفت؛ در حالی که در میان هواداران میزبان، پس از پایان مسابقه از ایستگاه متروی آرسنال خارج می‌شد. این جوان اهل غرق شدن در تجربه‌ها و زندگی کردن با تمام وجود است. با توجه به اینکه ایتالیا نتوانست به جام جهانی این تابستان راه پیدا کند، او به‌جای گوشه‌نشینی و افسوس خوردن برای آنچه می‌توانست اتفاق بیفتد، زندگی‌اش را کرد.

او می‌گوید: «به برزیل و آرژانتین رفتم. طبیعتاً این فرصت را داشتم که تقریباً به هر جایی بروم. سفر به آمریکای جنوبی یک رؤیا بود؛ قبلاً هیچ‌وقت چنین فرصتی نداشتم. از این فرصت بزرگ استفاده کردم و این بهترین سفر زندگی‌ام بود.»

چه چیزی این سفر را به سفر یک عمر تبدیل کرد؟ پیاده‌روی‌های شبانه در اعماق جنگل‌های بارانی برزیل و سفر مسحورکننده به آبشار گارگنتا دل دیابلو (گلوی شیطان) در آرژانتین؛ تجربه‌هایی که هر دو در صفحه اینستاگرام این مدافع ثبت شدند.

بازیکنان آرسنال هرکدام به شکل متفاوتی از تابستان خود استفاده کردند. برای مثال، مارتین اودگارد از حضور در جام جهانی و پیدا کردن ریتم مسابقه، بهره زیادی برده است.

درباره زمانی که در اختیار خودش داشت و در این مدت یادگیری گیتار را هم شروع کرد، کالافیوری می‌گوید: «از شروع فصل من می‌توانید ببینید که واقعاً سرحال و تازه‌نفس هستم. این فصل فرصت بزرگی داشتم تا به تیم کمک کنم و امیدوارم بتوانم همین روند را ادامه بدهم.»

نقش آزاد او در پست دفاع چپ فقط به آرسنال کمک نکرده، بلکه از همان روزهای نخست حضورش در این تیم، به یک کشف بزرگ تبدیل شده است. اگر بعد از خواندن این مطلب فرصت داشتید، بد نیست این مطلب مربوط به اکتبر سال گذشته را هم مرور کنید تا ببینید کالافیوری آن زمان چه نوع آشوب و بی‌نظمی‌ای را در فوتبال قهرمان انگلیس ایجاد می‌کرد.

نخستین نمایش بزرگ او، شوت کات‌دار تماشایی از بیرون محوطه به گوشه بالای دروازه مقابل منچسترسیتی در سپتامبر ۲۰۲۴ بود؛ گلی که به همه نشان داد آرسنال چه نوع بازیکنی را به خدمت گرفته است. اینجا با یک بازیکن متفاوت و غیرقابل‌پیش‌بینی در پست دفاع چپ روبه‌رو بودیم، نه یک شماره ۱۰. آزادی عمل کالافیوری به خلق گل پیروزی‌بخش مهم آرسنال در دقایق پایانی مقابل وولوز در ژانویه همان فصل انجامید، اما از آن زمان، چیزی که بیش از همه جلب توجه کرده، گل‌های مردودی بوده که او به ثمر رسانده است.

حرکت او به داخل محوطه پیش از یک ضربه تمام‌کننده فوق‌العاده با اولین لمس توپ مقابل فولام (تصویر پایین) بهترین نمونه در این زمینه است؛ اما گل مردود او مقابل چلسی در هفته گذشته نشان داد که کالافیوری همچنان تهدیدی بسیار جدی برای دروازه حریفان است.

اگر آن گل مقابل چلسی مردود نمی‌شد، کالافیوری در هر چهار بازی آرسنال در این فصل، یا گل زده بود یا پاس گل داده بود. اما خب، سه مشارکت گل در چهار بازی هم برای یک مدافع چپ چندان بد نیست؛ آن هم بازیکنی که هنگام انتقال به آرسنال، پیش از هر چیز در پست مدافع میانی بازی کرده بود.

کالافیوری درباره اینکه نقش او چگونه تکامل پیدا کرده، می‌گوید: «میکل و اعضای کادر فنی این ویژگی را از همان ابتدا در من دیدند. من هر فصل تلاش می‌کنم این لحظات را در زمین بهتر کنم؛ اینکه کجا بروم و چه زمانی وارد این فضاها شوم. فکر می‌کنم این روندی است که کل تیم در آن نقش دارد. وگرنه من نمی‌توانستم خودم را در چنین موقعیت‌هایی پیدا کنم.»

این نکته آخر به اندازه خودِ حرکاتی که کالافیوری انجام می‌دهد اهمیت دارد و پیروزی ۱-۰ آرسنال مقابل استون ویلا بهترین نمونه اخیر آن است. کریستوس تزولیس شروع خوبی در آرسنال داشته، اما در آن مسابقه نتوانست چندان در جریان بازی جا بیفتد و در پایان نیمه اول تعویض شد. ابره‌چی اِزه جای او را گرفت و بلافاصله به کالافیوری گفت که شروع به حرکت به داخل زمین کند، در حالی که خودش به سمت کناره‌ها می‌رفت.

همکاری این دو بازیکن، قفل دفاع ویلا را باز کرد و به خلق تنها گل مسابقه انجامید. اِزه پس از بازی به خبرنگاران گفت: «او (کالافیوری) بازیکن خاصی است. فوق‌العاده خلاق است. می‌تواند در موقعیت‌های خاصی قرار بگیرد که دفاع کردن مقابل آن‌ها برای تیم‌ها دشوار است. سعی می‌کنی بر اساس حرکات او بازی کنی و او هم به‌خوبی با حرکات من هماهنگ می‌شود. رابطه خوبی داریم. تا زمانی که بتوانیم این همکاری را بیشتر و بهتر کنیم، این ارتباط مؤثر خواهد بود.»

ارتباط و درک متقابل کلید استفاده از بهترین نسخه کالافیوری در زمین است.

چه کسی می‌داند؛ شاید در مورد کالافیوری و اِزه، شطرنج هم در شکل‌گیری دوستی میان این دو نقشی پیدا کند. اِزه از دوران حضورش در کریستال پالاس به شطرنج علاقه‌مند بوده و در مقطعی که کالافیوری فصل گذشته به دلیل مصدومیت از میادین دور بود، هواداران آرسنال خیلی زود متوجه شدند که او یک صفحه شطرنج اختصاصی با طرح و تم آرسنال دارد؛ موضوعی که زمانی مشخص شد که کالافیوری در استوری اینستاگرامش، گل دکلان رایس در دیدار خارج از خانه مقابل بورنموث را جشن گرفت.

تزولیس هم در این فصل از این موضوع بهره برده است؛ چرا که حرکت‌های کالافیوری به باز شدن مسیرهای پاس کمک کرده‌اند تا او بتواند مقابل منچسترسیتی و چلسی، برای اودگارد پاس گل ارسال کند. فصل گذشته نیز شاید بهترین فوتبال کالافیوری و آرسنال در مقطعی هشت‌مسابقه‌ای رقم خورد؛ زمانی که او در سمت چپ زمین با لئاندرو تروسار زوج شده بود.

آمادگی جسمانی و در دسترس بودن کالافیوری نقش مهمی در تصویری دارند که از او شکل گرفته است. فصل نخست او در انگلیس تحت تأثیر مصدومیت‌ها قرار گرفت و در فصل ۲۵-۲۰۲۴، تنها در چهار بازی متوالی لیگ در ترکیب اصلی قرار گرفت. درست یا غلط، همین مسئله باعث شد پیش از شروع فصل گذشته، برچسب «مصدومیت‌پذیر» به او زده شود؛ این در حالی بود که کالافیوری در ۱۶ مورد از ۱۷ بازی نخست آرسنال در لیگ از ابتدا به میدان رفت.

کالافیوری البته حوالی سال نو میلادی دچار یک مصدومیت عضلانی شد که باعث شد شش بازی را از دست بدهد، اما پس از آن برای ۱۲ بازی از ۱۵ دیدار پایانی آرسنال در لیگ در دسترس بود.

فرم خوب پیرو هینکاپیه و سبک بازی جنگنده‌تر او در پست دفاع چپ، بازگشت کالافیوری به ترکیب را در مقاطع حساس دشوار کرده بود. حالا که آرسنال دو گزینه باکیفیت در اختیار دارد، شرایط کاملاً برعکس شده و هینکاپیه در هفته‌های اخیر صبورانه منتظر فرصت بازی مانده است.

اینکه آرتتا می‌تواند بین کالافیوریِ جسور و جاه طلب و هینکاپیهِ محکم‌تر و مقتدرتر انتخاب کند، یک امتیاز لوکس(هفت یک:امتیاز لوکس یا لاکچری داشتن به معنی  یک «مشکلِ خوب» یا «دردسرِ شیرین» است؛ یعنی مشکلی که در واقع ناشی از داشتن گزینه‌های زیاد و باکیفیت است)برای اوست. آرتتا ماه گذشته در این باره گفت: «هر بازیکنی ویژگی‌های کاملاً مشخص و خاص خودش را دارد. ریچی بخشی از این ویژگی‌ها را دارد؛ انرژی خاصی دارد، هاله و حال‌وهوای خاصی اطراف او وجود دارد که باعث می‌شود متفاوت باشد، اما همین ویژگی‌ها را با خودش به تیم می‌آورد.

اما پیرو فوق‌العاده است؛ هر کاری که انجام می‌دهد، با ویژگی‌هایی کاملاً متفاوت. چیزی که من می‌خواهم این است که ریکاردو، ریکاردو باشد و پیرو، پیرو؛ چون با وجود این دو بازیکن، ما تیم بهتری هستیم. نحوه تکمیل کردن یکدیگر، ویژگی‌هایی که هرکدام به تیم اضافه می‌کنند، دقیقاً همان چیزی است که تلاش می‌کنیم ساختار تیم را بر اساس آن شکل دهیم.»

البته در صورت نیاز، این دو بازیکن می‌توانند در کنار یکدیگر، یکی در پست مدافع میانی و دیگری در دفاع چپ، نیز بازی کنند. اما آیا زمان آن نرسیده که دیگر کالافیوری را صرفاً یک «دفاع چپ» ندانیم؟

اینکه کالافیوری یک فوتبالیست واقعی و تمام‌عیار است، حتی زمانی که تازه داشت با زبان انگلیسی کنار می‌آمد نیز کاملاً مشخص بود. چند روز پس از آن گل پیروزی‌بخش مهم مقابل وولوز در ژانویه ۲۰۲۵ ــ ضربه‌ای فنی و تماشایی با نیم‌والی ــ از او پرسیدند آیا در زندگی قبلی‌اش مهاجم بوده است؟ او که در اتاقی پر از آدم نشسته بود و به زبان دومش صحبت می‌کرد، آن‌قدر حاضرذهن بود که پاسخ دهد: «نه، در زندگی قبلی نه. وقتی بچه بودم، مثل همه، مهاجم بازی می‌کردم.»

او همچنین وقتی پس از گل مردودش مقابل فولام در فصل گذشته درباره آن دویدن‌هایش به پشت خط دفاع پرسیده شد، با هوشمندی گفت: «این کاری نیست که دوست داشته باشم انجام بدهم؛ کاری است که لازم است انجام بدهم.»

کالافیوری که هنوز تنها ۲۴ سال دارد، همیشه این‌طور به نظر رسیده که انگار سرنوشتش این بوده که از تمام جنبه‌های فوتبال لذت ببرد.

گاهی نشانه‌های این موضوع آن‌قدر واضح بوده‌اند که نمی‌شد از کنارشان گذشت؛ مثل شبی که قهرمانی آرسنال در لیگ برتر قطعی شد و همان روز، ۱۹ مه، روز تولد او نیز بود. تنها یک هفته بعد، این علاقه خودش را در سنت او برای همراه کردن پست‌های اینستاگرامش با آهنگ‌های قدیمی بازی FIFA نشان داد؛ زمانی که نوبت به انتشار تصاویر جام قهرمانی رسید و او به‌درستی آهنگ «I’m On Top of the World» را انتخاب کرد.

کالافیوری، جوانی متعلق به نسل خودش، «فقط یک دفاع چپ» نیست. حتی «فقط یک فوتبالیست» هم نیست. او کسی است که چه داخل زمین و چه خارج از آن، شادی و لذت به همراه می‌آورد؛ و امیدواریم این ویژگی برای مدت بسیار طولانی ادامه داشته باشد.