بازگشت به ریشهها؛ لاماسیا دوباره بارسلونا را میسازد
پل بایوس/اتلتیک:
واژه کاتالان «masia» معمولاً به «خانه روستایی» یا «کلبه مزرعه» ترجمه میشود؛ ترجمهای که چندان هم بیراه نیست.
اما شاید توصیف جامعتر این باشد: نوعی اقامتگاه روستایی که بیشتر در شرق اسپانیا، از جمله کاتالونیا، دیده میشود. زمانی که در اواخر دهه ۱۹۵۰ ساخت ورزشگاه نوکمپ در جریان بود، معمارانی که روی پروژه ورزشگاه جدید بارسلونا کار میکردند، یک خانه روستایی قدیمی در نزدیکی محل پروژه را به فضای کاری مناسبی برای خود تبدیل کردند.
این خانه در سال ۱۷۰۲ ساخته شده بود. پس از تکمیل ورزشگاه نوکمپ، بارسلونا تصمیم گرفت دفاتر باشگاه را به آنجا منتقل کند. در سال ۱۹۷۹، این ساختمان به محل استقرار آکادمی جوانان باشگاه، یعنی لاماسیا، تبدیل شد.
بازیکنان جوانی که از مناطق دورتر میآمدند و همچنین آنهایی که خانوادهای در نزدیکی بارسلونا نداشتند، در این ساختمان اسکان داده میشدند. طی چند دهه، دهها بازیکن بزرگ بارسا از این آکادمی عبور کردند؛ از جمله پپ گواردیولا، کارلس پویول، ویکتور والدس و آندرس اینیستا.
آکادمی بارسلونا همچنین بازیکنانی مانند ژاوی و لیونل مسی را پرورش داد، اما آنها در ساختمان لاماسیا اقامت نداشتند؛ هرچند هر روز پس از مدرسه برای صرف غذا در کنار همتیمیهایشان به آنجا میرفتند.
در سال ۲۰۱۱، بارسلونا آکادمی خود را به ساختمانی جدید در حومه شهر منتقل کرد. این مجموعه اکنون بخشی از مجموعه ورزشی سیاوت اسپورتِیوا خوان گامپر در منطقه سنت خوآن دِسپی است که حدود ۸ کیلومتر غرب نوکمپ قرار دارد.
با این حال، همه همچنان آن را لاماسیا مینامند.
تا همین چند سال قبل ستارههای کنونی تیم اصلی، لامین یامال و پائو کوبارسی، در همینجا زندگی میکنند؛ اتاقهای آنها تنها ۱۰ دقیقه پیاده با محل تمرینشان فاصله داشت. هر دو این نوجوانان در اولین فصل حضور رسمی عملکرد فوق العاده ای داشتند.
کوبارسی در ژانویه 2024، تنها دو روز پیش از تولد ۱۷ سالگیاش، نخستین بازی خود را در لالیگا انجام داد و از آن زمان دیگر به عقب نگاه نکرده است. یامال نیز در پایان فصل گذشته، زمانی که فقط ۱۵ سال داشت، نخستین بازی خود را برای تیم اصلی انجام داد و در ماه ژوئیه ۱۶ ساله شد. او از آن زمان یک قرارداد بزرگ تبلیغاتی با آدیداس امضا کرده و از نظر بسیاری، هیجانانگیزترین استعدادی است که بارسلونا از زمان لیونل مسی به فوتبال جهان معرفی کرده است.
در گزارش اخیر رصدخانه فوتبال CIES مشخص شد که بارسلونا در میان تمام باشگاههای حاضر در پنج لیگ معتبر اروپا، بیشترین درصد استفاده از بازیکنان زیر ۲۰ سال را دارد؛ بهطوری که این بازیکنان ۱۵ درصد از فهرست تیم اصلی بارسا را تشکیل میدهند.
بخش زیادی از این موفقیت را باید به حساب ژاوی گذاشت؛ سرمربیای که از زمان حضورش در باشگاه در نوامبر ۲۰۲۱، با رویکردی جسورانه به بازیکنان جوان اعتماد کرده است. او در این مدت به ۱۶ بازیکن پرورشیافته در آکادمی بارسلونا فرصت نخستین بازی در تیم اصلی را داده است.
یامال و کوبارسی ستارههای اصلی این نسل هستند، اما بازیکنان دیگری هم مانند هکتور فورت، مدافع کناری، و مارک گیو و بقیه هم داشتهاند؛ و استعدادهای بیشتری نیز در راه هستند.
مارک برنال، اونای هرناندس، کیم خونیِنت، پائو پریم و گییه فرناندس، همگی از آکادمی لاماسیا هستند
در میان سوءمدیریتها، رسواییهای فساد، بحرانهای مالی و مدیریت ضعیفی که طی سالهای اخیر بر بارسلونا سایه انداخته، لاماسیا همیشه بزرگترین دارایی باشگاه بوده است. البته همه در باشگاه این موضوع را درک نمیکردند، اما حالا دیگر به ارزش آن پی بردهاند.
اورلی آلتیمیرا، مدیر سابق لاماسیا، دلیل این اتفاق را مسائل مالی میداند. او میگوید:
«مهمترین دلیل اینکه لاماسیا در سالهای اخیر چنین درخششی داشته، بیش از هر چیز، شرایط مالیای است که باشگاه در آن قرار دارد.»
یکی از منابع ارشد بارسلونا تأکید میکند که باشگاه، تعهد کامل و اعتماد به آکادمی جوانان را مسیر بازگشت به موفقیتهای بزرگ در آینده میداند؛ هرچند قبول دارد که شرایط مالی نامناسب باشگاه نیز در این تصمیم نقش دارد.
او میگوید:
«لاماسیا در طول تاریخ بارسلونا نشان داده که سریعترین و مطمئنترین راه برای پرورش بازیکنانی آماده برای حضور در تیم اصلی باشگاه است؛ اما گاهی این موضوع فراموش شده است.
با توجه به وضعیت مالی ما و همچنین کیفیت بالای این نسل، باید از آنها بهخوبی مراقبت کنیم.»
همهچیز از استعدادیابی شروع میشود.
آلتیمیرا از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۱ مسئول لاماسیا بود و در این دوره در کنار همکارش جوردی رورا فعالیت میکرد؛ رورا در سال ۲۰۱۳ مدتی نیز سرمربی موقت بارسلونا بود. آلتیمیرا میگوید «شناسایی استعدادهای جوان و آوردن آنها به باشگاه برای آشنایی هرچه سریعتر با روش و فلسفه بارسلونا» از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.
شبکه استعدادیابهای بارسلونا یکی از اصلیترین نقاط قوت آکادمی محسوب میشود. این باشگاه بهطور سنتی بازیکنان زیادی را از منطقه کاتالونیا جذب کرده است، اما برای جذب استعداد از مناطق دورتر نیز هیچ محدودیتی ندارد. برای مثال، گاوی و فرمین لوپس در سالهای نوجوانی از رئال بتیس به بارسلونا پیوستند.
آلتیمیرا میگوید امروزه تقریباً در انتقال هر بازیکن جوان از باشگاههای مختلف اسپانیا، پای یک ایجنت در میان است؛ فرقی نمیکند بازیکن ۱۰ ساله باشد یا ۱۷ ساله. بارسلونا باید هم با خود بازیکن ارتباط برقرار کند و هم خانواده او را بشناسد و بررسی کند که این بازیکن در چه محیط و شرایطی رشد میکند.
منابع لاماسیا به The Athletic گفتهاند که باشگاه «از نظر مالی، هیچوقت برای جذب یک بازیکن جوان کنترل خود را از دست نمیدهد». آنها همچنین توضیح دادند که در مذاکرات با خانوادهها، روی «بُعد آموزشی باشگاه و امکان زندگی در لاماسیا در محیطی سالم» بهعنوان نقاط قوت تأکید میشود.
هر بازیکن جوانی که به بارسلونا میپیوندد، در واقع در حال زندگی کردن رویای اکثر کودکان کاتالان است. آنها برگزیدهشدهها هستند؛ بهترینِ بهترینها.
وقتی یکی از تیمهای بارسلونا برای بازی به باشگاهی محلی در یک روستای کوچک میرود، تقریباً هیچکس در آن شهر نمیخواهد این فرصت را از دست بدهد. مسئولان آکادمی نیز بیش از هر کس دیگری از چالشهایی که چنین جایگاهی میتواند برای یک بازیکن جوان به همراه داشته باشد، آگاه هستند.
آلتیمیرا میگوید: «بچهها در سالهایی که در لاماسیا هستند، باید فشار زیادی را تحمل کنند. آکادمی خدمات روانشناختی مخصوص خودش را دارد که هدف آن ارائه ابزارهایی به بازیکنان جوان برای رویارویی با شرایط دشوار است؛ اینکه چطور موقعیتهایی مانند راه پیدا کردن به یک تیم بهتر را مدیریت کنند و در لحظات خوب و بد چگونه رفتار داشته باشند.
بازیکنانی که میمانند و چندین رده سنی را پشت سر میگذارند، در نهایت از نظر ذهنی قویتر میشوند. آنها میدانند کار چقدر سخت است و فلسفه بازی ما را نیز بهخوبی درک کردهاند.»
بارسلونا در ردههای پایه رقابت و گاهی حتی خصومتی شدید با اسپانیول دارد. رقیب همشهری بارسا نیز آکادمی معتبر و ارزشمندی دارد و قهرمانیهای ردههای پایه کاتالونیا اغلب میان این دو تیم تعیین میشود.
بازیکنان زیادی از اسپانیول به بارسلونا پیوستهاند؛ از جمله مارک بارترا، مارک کوکوریا و ایلاش موریبا.
رقابت در ردههای پایه به شکلگیری شخصیت بازیکنان لاماسیا کمک میکند و همانطور که آلتیمیرا میگوید، آنها همچنین آموزش میبینند که با همان سبک و فلسفهای بازی کنند که تیم اصلی بارسلونا دارد. این رویکرد تفاوت زیادی با رئال مادرید دارد.
به گفته افرادی که در آکادمی رئال مادرید فعالیت میکنند، آموزش فوتبالی بازیکنان جوان این باشگاه بیشتر بر چندپست بودن، مقاومت و توانایی سازگار شدن با سبکهای مختلف تاکتیکی تمرکز دارد.
هدف این است که بازیکنانی پرورش داده شوند که توانایی موفقیت در فوتبال حرفهای را داشته باشند. اما در بیشتر موارد، این به معنای ادامه مسیر آنها خارج از مادرید است.
در مطالعهای که مرکز بینالمللی مطالعات ورزشی (CIES) در نوامبر ۲۰۲۳ منتشر کرد، مشخص شد رئال مادرید باشگاهی است که بیشترین تعداد بازیکن فعال در پنج لیگ معتبر اروپا را پرورش داده است؛ ۴۴ بازیکن. لقب آکادمی جوانان این باشگاه، یعنی «لا فابریکا» (La Fábrica) یا «کارخانه»، نیز تداعیکننده نوعی بهرهوری و کارآمدی صنعتی است.
در دهه ۱۹۸۰، تیم اصلی رئال مادرید چندین بازیکن داشت که از آکادمی باشگاه به تیم بزرگسالان رسیده بودند، اما این وضعیت دیگر متعلق به گذشته است. امروزه رایجترین مسیر این است که بازیکن ابتدا رئال مادرید را ترک کند و بعدها دوباره توسط این باشگاه خریداری شود؛ مسیری که به اصطلاح «راه کارواخال» (Via Carvajal) نامیده میشود.
در بارسلونا، هواداران مشتاق دیدن فارغالتحصیلان لاماسیا در تیم اصلی هستند و همواره از مدیران باشگاه انتظار میرود اطمینان حاصل کنند که بازیکنان جوان فرصت حضور در تیم بزرگسالان را پیدا میکنند.
۲۵ نوامبر ۲۰۱۲ شاید نقطه اوج این پیوند طلایی میان لاماسیا و تیم اصلی بارسلونا بود. در آن روز، در دیدار لالیگا مقابل لوانته، ۱۱ بازیکن پرورشیافته در آکادمی بارسلونا در زمین حضور داشتند.
ویکتور والدس، مارتین مونتویا ــ که پس از ۱۵ دقیقه به جای دنی آلوز وارد زمین شد ــ کارلس پویول، جرارد پیکه، جوردی آلبا، سرخیو بوسکتس، ژاوی، سسک فابرگاس، پدرو، لیونل مسی و آندرس اینیستا، آن روز در پیروزی ۴-۰ خارج از خانه بارسلونا در لالیگا نقش داشتند.
اما یکی از نامهای حاضر در آن ترکیب، ما را به بخش متفاوتی از این داستان هدایت میکند. چرا که در سالهای اخیر، مسیر رسیدن از آکادمی به تیم اصلی بارسلونا دیگر به این آسانی نبوده است.
سسک فابرگاس در سال ۲۰۰۳، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت، بارسلونا را ترک کرد و به آرسنال پیوست. او بعدها گفت که احساس میکرد حضور بازیکنان باتجربهتر و قدرتمندتر در مقابلش باعث میشد شانس چندانی برای راه یافتن به تیم اصلی بارسلونا نداشته باشد.
اما در دهه ۲۰۱۰، حتی برای بااستعدادترین و آیندهدارترین بازیکنان جوان باشگاه نیز فرصتها کمتر شد؛ چرا که بارسلونا یکی از بهترین و قدرتمندترین ترکیبهای فوتبال جهان را در اختیار داشت.
بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹، سرخی روبرتو ــ که در سال ۲۰۱۰ نخستین بازی خود را برای تیم اصلی انجام داد ــ تنها بازیکنی بود که از ردههای پایه بارسلونا به تیم بزرگسالان رسید و توانست واقعاً جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی پیدا کند.
پس از او، آنسو فاتی در فصل ۲۰-۲۰۱۹ ظهور کرد؛ بازیکنی ۱۶ ساله که خیلی زود بهعنوان استعدادی هیجانانگیز مطرح شد. رونالد آرائوخو نیز در همان فصل به تیم اصلی رسید، اما شاید نتوان او را یک فارغالتحصیل واقعی لاماسیا دانست؛ چرا که بارسلونا او را در ۱۹ سالگی و در حالی که پیش از آن بازیکنی حرفهای بود، برای تیم دوم باشگاه به خدمت گرفته بود.
با این حال، آلتیمیرا معتقد است بسته شدن مسیر بازیکنان جوان فقط به این دلیل نبود که بازیکنان باکیفیت دیگری در مسیر آنها قرار داشتند. به شکلی paradoxical ــ درست در دورهای که بازیکنان لاماسیا الهامبخش تیم اصلی بارسلونا بودند ــ رویکرد باشگاه نسبت به آکادمی جوانان تغییر کرد؛ این اتفاق در حالی رخ داد که همچنان استعدادهای خوبی از لاماسیا بیرون میآمدند.
آلتیمیرا میگوید: «وظیفه ما این بود که مطمئن شویم بازیکنان درست و مناسب به رده زیر ۱۹ سال میرسند. بعد از آن، نوبت تیم بارسا B بود؛ تیمی که حالا با نام بارسلونا آتلتیک شناخته میشود و تیم ذخیره باشگاه است که در دسته سوم فوتبال اسپانیا بازی میکند. اما آنجا شاهد اتفاقات عجیبی بودیم.
باشگاه شروع کرد به پر کردن تیم B با بازیکنانی از باشگاههای دیگر. آنها برای استانداردهای معمول این تیم، بازیکنانی “باتجربه” محسوب میشدند و میشد فهمید که عملاً هیچوقت قرار نیست به تیم اصلی برسند.
بازیکنان جوان لاماسیا از قبل میدیدند که یک مانع بزرگ جلوی رسیدنشان به دقایق بازی در تیم اصلی قرار دارد؛ بعد ناگهان در تیم B هم با همان بنبست مواجه شدند و من کاملاً ناراحتی و ناامیدی آنها را درک میکردم.»
شاید واضحترین تغییر در آن دوره، جذب چندین بازیکن جوان برزیلی بود؛ بازیکنانی که هیچکدام در ادامه نتوانستند تأثیر واقعی و قابلتوجهی در بارسلونا داشته باشند.
اگر به سال ۲۰۱۳ برگردیم و مبلغ ۷.۹ میلیون یورو (۶.۷ میلیون پوند؛ ۸.۴ میلیون دلار با نرخ فعلی) را هم که سانتوس در ازای حق اولویت خرید سه بازیکن جوان دریافت کرد ــ توافقی که در چارچوب قرارداد بارسلونا برای جذب نیمار انجام شده بود ــ در نظر بگیریم، بارسلونا در مجموع دستکم ۳۰.۸ میلیون یورو بهعلاوه مبالغ نامشخص مربوط به انتقالهای قرضی برای این بازیکنان هزینه کرد.
روبرت گونزالوس، مارلون سانتوس، ویتینیو، گابریل نواِس، گوستاوو مایا، ماتئوس فرناندس و ماتئوس پریرا بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ به بارسلونا آمدند، اما هیچکدام نتوانستند به بازیکنی ثابت در تیم اصلی تبدیل شوند.
در همین دوره، بازیکنانی مانند اریک گارسیا، ژاوی سیمونز، سرخیو گومز، آدریان برنابه و روبرت ناوارو تصمیم گرفتند لاماسیا را ترک کنند. دنی اولمو نیز در سال ۲۰۱۴ از این آکادمی جدا شد.
آلتیمیرا میگوید: «با وجود تمام تلاشهایی که برای معرفی برند بارسلونا داشتیم، بازیکنان و خانوادههایی بودند که پیشنهادهای باشگاههای دیگر بهشدت وسوسهشان میکرد. بسیاری از این جداییها به دلیل مسائل مالی بود و برخی دیگر دلایل ورزشی داشتند. وظیفه ما این بود که تلاش کنیم آنها را متقاعد کنیم بارسلونا متفاوت است و در این بازیکنان جوان حس تعلق به باشگاه ایجاد کنیم.»
در آن دوره، تصمیمهای بحثبرانگیز دیگری نیز در زمینه جذب بازیکن گرفته شد.
در ژوئیه ۲۰۱۶، بارسلونا لوکاس دینیه را که در آستانه ۲۳ سالگی بود، با مبلغ ۱۶.۵ میلیون یورو از پاریسنژرمن خرید تا ذخیره جوردی آلبا باشد. در همان زمان، الکس گریمالدو ــ که اکنون در بایر لورکوزن عملکرد درخشانی دارد و به تیم ملی اسپانیا نیز دعوت شده ــ در تیم ذخیرهها میدرخشید.
دو سال بعد، دینیه پس از آنکه نتوانست خود را با شرایط بارسلونا وفق دهد، به اورتون فروخته شد و یک سال بعد، بارسا ۲۰ میلیون یورو برای جذب جونیور فیرپو از بتیس هزینه کرد.
در همین حال، مدافعان چپ جوانی مانند مارک کوکوریا ــ که اکنون در چلسی بازی میکند و ملیپوش اسپانیاست ــ و خوان میراندا ــ که حالا بازیکنی ثابت در بتیس است و در سال ۲۰۲۱ یک بار برای تیم ملی اسپانیا بازی کرد ــ از آکادمی تلاش میکردند راه خود را به تیم اصلی باز کنند، اما فرصت به آنها داده نشد.
در مصاحبهای اختصاصی با The Athletic در3 سال گذشته، اریک گارسیا، مدافع میانیای که در سال ۲۰۱۷ بارسلونا را به مقصد منچسترسیتی ترک کرد و در سال ۲۰۲۱ به بارسا بازگشت، پیشتر درباره تصمیمش برای ترک باشگاه به The Athletic توضیح داده بود:
«۱۶ ساله بودم و قراردادم داشت به پایان میرسید. انتظار نداشتم بارسلونا به من قول بدهد که در تیم اصلی بازی خواهم کرد یا چیزی شبیه به آن. سیتی سراغم آمد و یک پروژه ورزشی به من پیشنهاد داد که در آن هم حضورم در تیم اصلی تضمینشده نبود، اما تصویر کلی و مشخصی از مسیر پیشرفت من وجود داشت؛ چیزی که در لاماسیا نمیتوانستم برای آیندهام متصور شوم.»
الکس کویادو نمونه دیگری از این ماجراست. در سال ۲۰۱۸، زمانی که ارنستو والورده سرمربی بارسلونا بود، به نظر میرسید استعدادهای آکادمی بیش از گذشته به تیم اصلی نزدیک شدهاند. یکی از منابع نزدیک به والورده میگوید این سرمربی باسکی «اعتقاد داشت کویادو میتواند نقشی در تیم داشته باشد»، اما بعد «ناگهان و از طریق گزارشهای رسانهای متوجه شد که بارسا مالکوم را خریده است».
پیوستن این بازیکن برزیلی از بوردو با مبلغ ۴۱ میلیون یورو نیز یکی دیگر از خریدهایی بود که نتیجه مطلوبی نداشت. 3 فصل قبل، کویادو برای همیشه از بارسلونا جدا شد و به بتیس پیوست؛ اما بتیس به دلیل مشکلات مربوط به سقف دستمزد، مجبور شد او را بهصورت قرضی راهی الاخدود عربستان سعودی کند.
بیثباتی در مدیریت ورزشی بارسلونا پس از جدایی گواردیولا در سال ۲۰۱۲ نیز کمکی به شرایط نکرد. از آن زمان تاکنون، در مجموع ۱۱ مدیر ورزشی مختلف در باشگاه آمدند و رفتند: آندونی زوبیزارتا، آریدو برایدا، خاویر بورداس، کارلس رکساچ، جوردی مستره، روبرت فرناندس، اریک آبیدال، پپ سگورا، رامون پلانس، ماتئو آلمانی و جوردی کرویف. دکو مدیر ورزشی فعلی باشگاه است.
علاوه بر این، برخی منابعی که اکنون در لاماسیا فعالیت میکنند، معتقدند روشهای تمرینی و فلسفه بازی آکادمی نیز در آن دوره تغییر کرده بود. آنها نقش پپ سگورا را در این تغییرات مهم میدانند و میگویند تأکید بر مهارتهای فنی کمتر شده بود.
سگورا در پاسخ میگوید: «استعداد موجود در آکادمی بارسلونا فوقالعاده است، اما اگر بتوانیم بُعد فیزیکی را نیز به این استعداد عظیم اضافه کنیم، لاماسیا حتی بهتر خواهد شد. به همین دلیل، در رویکردی که بین سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ در لاماسیا داشتم، میخواستم روی قدرت بدنی بازیکنان کار کنم و برنامههای اختصاصی برای پیشرفت آنها طراحی کنم.»
در دسامبر ۲۰۲۱، ژاوی از اینکه میدید شرایط بارسلونا از زمانی که خودش در سال ۲۰۱۵ بهعنوان بازیکن باشگاه را ترک کرده بود، تا این حد تغییر کرده، ابراز تعجب کرد. او مشخصاً درباره تمرینات تیم اصلی صحبت میکرد، اما حرفهایش نشان میداد که در ردههای پایه نیز احتمالاً تغییراتی رخ داده است.
ژاوی گفت: «سالهاست در بارسلونا روی بازی پُستمحور (Juego de Posición) تمرین نشده است. باورنکردنی است. بعضی بازیکنان هنوز باید شیوهای را که ما میخواهیم بازی کنیم، درک کنند. عجیب است که بازیکنان تیم اصلی بارسا را ببینید که بازی پُستمحور را درک نمیکنند.
فقط یک ماه است که اینجا هستم، اما میتوانم بگویم چندین چیز باید تغییر کند. البته بازیکنان جدید باید جذب شوند، اما من درباره پویاییها، روالها و فلسفه باشگاه صحبت میکنم.»
در سالهای اخیر، تغییرات زیادی در آکادمی بارسلونا ایجاد شده است. امکانات و زیرساختها مدرنسازی شدهاند. تعداد کودکانی که در مجموعه آکادمی اقامت دارند نیز افزایش یافته است؛ اکنون بیش از ۸۰ بازیکن جوان در مجموعه تمرینی باشگاه زندگی میکنند، در حالی که ساختمان قدیمی لاماسیا کمتر از ۲۰ نفر را در خود جای میداد. سیاستهای باشگاه نیز در حال تغییر است.
منابع بارسلونا اکنون از برخی استعدادها با عنوان «پروژههای ویژه» یاد میکنند؛ بازیکنانی که از نظر باشگاه استعداد بسیار بالایی دارند و برای حفظ آنها باید تلاش بیشتری صورت بگیرد.
چندین منبع که سابقه فعالیت در لاماسیا را دارند، معتقدند پول، عامل تعیینکننده در بخش عمده بازیکنانی بوده که طی یک دهه گذشته تصمیم به ترک باشگاه گرفتهاند. به همین دلیل، اقداماتی برای مقابله با این روند انجام شده است.
آلتیمیرا توضیح میدهد که آنسو فاتی و ایلیکس موریبا هر دو در سال ۲۰۱۹ قراردادهایی با «مبالغی بالاتر از حد معمول» امضا کردند؛ فاتی در آن مقطع مورد توجه نیس قرار گرفته بود و گفته میشد منچسترسیتی نیز به موریبا علاقه داشت. قراردادهای جدید آنها سالانه ۲ میلیون یورو ارزش داشت؛ دستمزدی بسیار بالا برای بازیکن ۱۶ ساله.موریبا تقریبا از سطح اول فوتبال اروپا کنار رفت و فاتی نیز در موناکو در پی احیای دوران حرفه ای است.
آلتیمیرا میگوید: «در نهایت، ما به این نتیجه رسیدیم که در بدترین حالت، اگر آنها را حفظ نکنیم، میتوانیم با مبلغی منطقی آنها را به باشگاهی خارج از کشور بفروشیم. این موضوع قطعاً درباره موریبا صدق کرد؛ او در سال ۲۰۲۱ با مبلغ ۱۶ میلیون یورو به لایپزیگ پیوست.»
برگزیت نیز در تغییر این روند نقش داشته است. اکنون باشگاههای انگلیسی اجازه ندارند استعدادهای خارجی زیر ۱۸ سال را جذب کنند. با این حال، منچسترسیتی دو فصل قبل همچنان درباره جذب پائو کوبارسی پرسوجو میکرد. گروه سیتی فوتبال (CFG) برنامه داشت ابتدا او را برای تیم خواهرخوانده خود، ژیرونا، به میدان بفرستد تا این باشگاه بهعنوان مرحلهای میانی در مسیر انتقال او به منچستر عمل کند.
کوبارسی در همان مقطع با بارسلونا درباره امضای یک قرارداد بلندمدت جدید مذاکره کرد و برنامه باشگاه این بود که بند فسخ قرارداد او را به یک میلیارد یورو افزایش دهد؛ همان کاری که پیشتر برای یامال انجام شد.
هر دوی این بازیکنان نماینده بهترینِ لاماسیا هستند. سالهاست مربیان و متخصصان باتجربه در آکادمی به آنها آموزش دادهاند که چگونه همان فوتبالی را بازی کنند که بارسلونا میخواهد ارائه دهد. توانایی پاس دادن و خونسردی کوبارسی در هنگام مالکیت توپ، همین حالا هم در سطح بالای فوتبال اروپا چشمگیر است.
پیش از ظهور کوبارسی، تیم اصلی بارسلونا شدیداً به بازیکنی با چنین ویژگیهایی در پست مدافع میانی نیاز داشت. آکادمی جوانان دقیقاً بازیکنی را پرورش داده بود که تیم به آن احتیاج داشت.
کوبارسی دویستوچهارمین بازیکن پرورشیافته در آکادمی است که از زمان آغاز داستان لاماسیا در سال ۱۹۷۹، نخستین بازی خود را برای تیم اصلی بارسلونا انجام داده است.
هواداران بارسا امیدوارند بازیکنان بیشتری شبیه او از آکادمی به تیم اصلی برسند و اکنون این احساس وجود دارد که لاماسیا نسبت به سالهای گذشته در وضعیت بهتری قرار گرفته است.
فقط یک بحران مالی لازم بود تا باشگاه این موضوع را دوباره درک کند.
کامنتها