کارتل نقل‌وانتقالات لیگ برتر؛ چرا انگلیسی‌ها ۱.۷ میلیارد پوند بین خودشان جابه‌جا کردند؟
آدام کرافتون/اتلتیک:
در گفت‌وگویی که اخیراً با یکی از مدیران ارشد یک باشگاه لیگ برتر انگلیس داشتم، او یکی از روندهای مهم بازار نقل‌وانتقالات تابستان امسال را با صنعت تبلیغات بریتانیا در دهه ۱۹۹۰ مقایسه کرد.
او گفت: اگر یک مدیر برای شرکتش در یک برنامهٔ بسیار معروف و پربیننده مثل Coronation Street تبلیغ بخرد، انتخابش آن‌قدر مطمئن و کم‌ریسک محسوب می‌شود که اگر تبلیغ موفق هم نشود، کسی او را به خاطر این تصمیم اخراج نمی‌کند.
در ایالات متحده نیز عبارت مشابهی وجود دارد: «هیچ‌کس به خاطر خرید IBM اخراج نشد»؛ چون محصولات امتحان‌پس‌داده، آزمایش‌شده و معتبر این شرکت به‌ندرت شکست می‌خوردند.
در هر دو مورد، اصل ماجرا این است که با انتخاب مسیر متعارف‌تر و قابل‌اعتمادتر، ریسک را به حداقل برسانید. بنابراین، پاسخ لیگ برتر به Coronation Street یا IBM چیست؟
بر اساس اتفاقات این تابستان، پاسخ این است: این باور شکل گرفته که با جذب بازیکنانی از خود لیگ برتر، یک باشگاه با کمترین میزان ریسک و خطر مواجه می‌شود و بیشترین احتمال را دارد که به نتایج فوری و قابل‌توجه دست پیدا کند.
شواهد این موضوع در میزان هزینه‌ای که ۲۰ تیم فعلی لیگ برتر در تابستان امسال برای بازیکنانی که فصل گذشته در باشگاه‌های لیگ برتری ثبت شده بودند، بسیار چشمگیر است؛ بازیکنانی که در این محاسبه، خرید از باشگاه‌های سقوط‌کرده‌ای مانند وستهم، وولوز و برنلی را نیز شامل می‌شوند.
بر اساس تحلیل The Athletic، تا زمانی که پنجره نقل‌وانتقالات ساعت ۱۱ شب به وقت محلی در شب گذشته بسته شد، باشگاه‌های لیگ برتر در مجموع ۳.۶ میلیارد پوند (۴.۹ میلیارد دلار) هزینه کرده بودند. از این مبلغ، ۱.۷ میلیارد پوند (۲.۳ میلیارد دلار) صرف خرید بازیکنانی شد که فصل گذشته در لیگ برتر حضور داشتند؛ رقمی که رکورد تمام پنجره‌های قبلی مربوط به هزینه‌کرد در داخل خود لیگ را با اختلافی بسیار زیاد پشت سر می‌گذارد.
(در نمودار زیر، نیازی نیست تعهد تاتنهام برای خرید عمر مرموش به مبلغ ۶۰ میلیون پوند پس از پایان دوره قرضی یک‌ساله او لحاظ شود.)
در شش پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی بین فصل‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲، میانگین هزینه باشگاه‌های لیگ برتر برای بازیکنانی که فصل قبل در باشگاه‌های لیگ برتری ثبت شده بودند، ۴۱۸.۲ میلیون پوند بود؛ این یعنی تابستان امسال شاهد افزایش تقریباً چهار برابری این رقم بوده‌ایم.
بنابراین، ما شاهد تغییر و بازآرایی قابل‌توجهی در بازار نقل‌وانتقالات هستیم؛ تغییری که هم دلایل خاص خود را دارد و هم پیامدهایی به دنبال خواهد داشت. در سال‌های اخیر، حتی با وجود اینکه باشگاه‌های لیگ برتر سرمایه‌گذاری‌های بسیار هنگفتی روی ساختارهای ورزشی خود انجام داده‌اند و مبالغ زیادی را صرف مدل‌های داده‌محور، استعدادیابی، مدیران ورزشی و تحلیل داده‌ها کرده‌اند، به‌تدریج این اجماع شکل گرفته است که قدرت بدنی و شدت بالای رقابت در لیگ برتر ایجاب می‌کند تمرکز در جذب بازیکن بر کسانی باشد که تجربه قابل‌توجهی از حضور در خود لیگ برتر دارند.
اصطلاح «Premier League proven» یا «بازیکنی که توانایی خود را در لیگ برتر ثابت کرده» پس از آنکه سرمایه‌گذاری‌های بزرگ روی بازیکنان لیگ‌های دیگر نتوانست در کوتاه‌مدت تا میان‌مدت بازده مورد انتظار را به همراه داشته باشد، در برخی از اتاق‌های هیئت‌مدیره باشگاه‌ها به یک شعار و اصل راهنما تبدیل شده است. برای مدیران اجرایی و مربیان، به‌ویژه در بزرگ‌ترین باشگاه‌ها که ترکیب نیروی انسانی خود را با سرعتی روزافزون تغییر می‌دهند، فشار برای کسب موفقیت سریع بیشتر شده و همین موضوع این دیدگاه را تقویت کرده است.
این مسئله بیش از همه در خریدهای تابستانی تاتنهام و منچستریونایتد قابل مشاهده بوده است. در پنج پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، منچستریونایتد تنها برای جذب یک بازیکن بزرگسالِ غیر دروازه‌بان از یک باشگاه لیگ برتری، هزینه انتقال پرداخت کرد: میسون ماونت از چلسی.
آن‌ها در عوض تلاش می‌کردند در بازارهای دیگر ارزش بیشتری پیدا کنند، اما فهرستی طولانی از اشتباهات و خریدهای ناموفق، به‌ویژه از ایتالیا، شامل راسموس هویلوند، یوشوا زیرکزی و آندره اونانا، و همچنین از هلند، شامل دانی فن‌دِبیک، آنتونی و تایرل مالاسیا، اکنون باعث شده است این باشگاه اولویت خود را به خرید از بازار داخلی معطوف کند.
در تابستان گذشته و تابستان امسال، منچستریونایتد هشت بازیکن بزرگسال به خدمت گرفته است که به‌جز سنه لامنس و بنجامین ششکو، همه آن‌ها از باشگاه‌های لیگ برتری خریداری شده‌اند.
تاتنهام حتی چرخش شدیدتری به این سمت داشته است؛ به‌طوری که هر ۱۰ بازیکنی که این تابستان به خدمت گرفته، یا از باشگاه‌های لیگ برتری خریداری شده‌اند یا به صورت قرضی از این باشگاه‌ها آمده‌اند. البته این رویکرد هزینه سنگینی دارد؛ مجموع هزینه‌ها با احتساب تعهد ۶۰ میلیون پوندی برای خرید دائمی مرموش، به نزدیک ۴۰۰ میلیون پوند می‌رسد.
چلسی که همچنان در رده سنی جوانان به شکل گسترده از بازار جهانی بازیکن جذب می‌کند، در مدل خود برای خرید بازیکنان بزرگسال نیز تغییراتی ایجاد کرده است. این باشگاه پنج نفر از هشت خرید بزرگسال خود را از باشگاه‌های لیگ برتری به خدمت گرفته؛ مورگان راجرز، ماکسنس لاکروا، امیلیانو مارتینز، دنی ولبک و جردن هندرسون همگی به چلسی پیوسته‌اند.
اکنون به نظر می‌رسد در برخی پست‌های زمین، «بازیکنی که توانایی خود را در لیگ برتر ثابت کرده» به گزینه‌ای غیرقابل مذاکره تبدیل شده است؛ دست‌کم در میان چند باشگاه از شش تیم بزرگ لیگ برتر که در سال ۲۰۲۱ تلاش کردند از این رقابت‌ها جدا شوند و به یک سوپرلیگ بپیوندند، اما در این تلاش ناکام ماندند.
برای مثال، خط هافبک مرکزی را در نظر بگیرید. منچستریونایتد سه هافبک را با مجموع ۱۴۸ میلیون پوند از رقبای لیگ برتری خود خرید، آرسنال برونو گیمارش را با ۷۵ میلیون پوند از نیوکاسل به خدمت گرفت، منچسترسیتی بیش از ۲۴۰ میلیون پوند برای الیوت اندرسون و انزو فرناندز هزینه کرد و تاتنهام نیز ۱۸۵ میلیون پوند برای ساندرو تونالی و ماتئوس فرناندس پرداخت کرد.
آرسنال و چلسی نیز در تابستان‌های گذشته بیش از ۱۰۰ میلیون پوند برای تقویت خط میانی خود با هافبک‌های مرکزی آماده و امتحان‌پس‌داده لیگ برتر، یعنی دکلن رایس و مویسس کایسدو، هزینه کرده بودند.
با این حال، برخی باشگاه‌ها به‌طور کامل در برابر بازار داخلی مقاومت کرده‌اند و همچنان رویکرد کشف استعداد و جست‌وجوی خود را به بازار گسترده‌تر معطوف کرده‌اند. لیورپول، فولام و بورنموث به‌ترتیب شش، پنج و چهار بازیکن به خدمت گرفتند که هیچ‌کدام از لیگ برتر نیامده بودند. نیوکاسل در مجموع ۹ بازیکن جذب کرد که تنها یکی از آن‌ها، نیکو گونزالس، با مبلغ ۵۲ میلیون پوند از منچسترسیتی به این تیم پیوست و از بازار لیگ برتر بود. ساندرلند نیز در مجموع پنج بازیکن به خدمت گرفت که چهار نفر از آن‌ها از بازارهای خارج از لیگ برتر خریداری شدند. رویکرد سایر باشگاه‌ها هم ترکیبی و متفاوت بوده است. برای مثال، برایتون ۱۱ بازیکن از ۱۰ لیگ مختلف جذب کرد، اما با اختلاف زیاد، گران‌ترین خریدش لوکا ووسکوویچ بود که با مبلغ ۵۰ میلیون پوند از تاتنهام به خدمت گرفته شد.
بسیاری از مردم با دیدن این ارقام ممکن است سرشان را به نشانه ناباوری تکان دهند و نسبت به بعضی از مبالغ پرداخت‌شده، چه اندکی و چه کاملاً، اظهار تعجب کنند و بپرسند اصلاً چرا این موضوع اهمیت دارد؛ تا زمانی که تیم مورد علاقه‌شان پنجره نقل‌وانتقالات را با شرایطی به پایان رسانده که شانس بیشتری برای کسب سه امتیاز در بازی این آخر هفته دارد، چه اهمیتی دارد که این پول‌ها چگونه و برای چه بازیکنانی خرج شده‌اند؟
با این حال، آنچه در این پنجره نقل‌وانتقالات شاهد بوده‌ایم نشان می‌دهد که لیگ برتر اکنون تا حد قابل‌توجهی اقتصاد فوتبالی خودش را به وجود آورده است؛ به این معنا که پول در میان باشگاه‌های عضو لیگ برتر جابه‌جا می‌شود و سایر نقاط اروپا عملاً مجبورند برای به‌دست آوردن باقی‌مانده‌های این بازار با یکدیگر رقابت کنند. این اتفاق نتیجه‌ای منطقی از روند حقوق پخش رسانه‌ای فوتبال اروپا است؛ جایی که قراردادهای تلویزیونی بین‌المللی لیگ برتر آن‌قدر رشد کرده‌اند که در مقایسه با قراردادهای اسپانیا، ایتالیا، فرانسه و آلمان، اختلاف بسیار زیادی پیدا کرده‌اند. نتیجه این وضعیت آن است که باارزش‌ترین بازیکنان لیگ برتر، و حتی بازیکنانی که باشگاه‌های انگلیسی دیگر آن‌ها را نمی‌خواهند، اکنون تا حد زیادی خارج از انگلستان مشتری ندارند و فروششان به باشگاه‌های خارج از کشور دشوار شده است.
بنابراین، فوتبال سطح اول انگلیس مجبور شده با واقعیت دیگری نیز کنار بیاید: باید با نزدیک‌ترین رقبای خودش در داخل کشور معامله کند. به همین دلیل، نه‌تنها چلسی یکی از بهترین بازیکنان استون ویلا، یعنی مورگان راجرز، را جذب می‌کند، بلکه استون ویلا نیز در ادامه به یکی از معدود گزینه‌های چلسی برای خلاص شدن از شر بازیکنانی مانند آلخاندرو گارناچو و نیکلاس جکسون تبدیل می‌شود.
برخی از این معاملات، درباره میزان دقت، بررسی و همچنین سماجت مدیران اجرایی باشگاه‌ها پرسش‌هایی ایجاد کرده‌اند. به نظر می‌رسد در بسیاری از موارد، قیمت بازیکنان با مقایسه آن‌ها با بازیکنانی تعیین شده که پیش‌تر با مبالغ مشخصی در بازار فروخته شده‌اند؛ اما در برخی موارد، این قیمت‌ها با منطق عرضه و تقاضا همخوانی نداشته‌اند. برای مثال، نیکلاس جکسون را در نظر بگیرید. او بازیکنی بود که چلسی آشکارا دیگر او را نمی‌خواست و به نظر می‌رسید در این فصل جایی در ترکیب تیم نخواهد داشت یا دست‌کم فرصت چندانی برای بازی پیدا نمی‌کرد. با توجه به اینکه باشگاه‌های خارج از انگلیس توانایی خرید او و پرداخت دستمزدش در سطح چلسی را نداشتند، چرا استون ویلا ضروری دید که برای او ۶۵ میلیون پوند بپردازد؟ چه باشگاه دیگری پیشنهاد پایین‌تری داده بود که باعث شد قیمت تا این حد بالا برود؟
سؤال مشابهی را می‌توان درباره ساویو در منچسترسیتی مطرح کرد؛ بازیکنی که فصل گذشته تنها یک گل در لیگ برتر به ثمر رساند و به نظر می‌رسید دیگر جایی در برنامه‌های سیتی ندارد، اما تاتنهام، بدون اینکه فشار رقابتی چندانی برای جذب او وجود داشته باشد، حاضر شد ۸۵ میلیون پوند برایش پرداخت کند. گونزالس نیز بازیکن دیگری بود که به‌وضوح سیتی دیگر او را نمی‌خواست، اما نیوکاسل بیش از ۵۰ میلیون پوند برای جذب او پرداخت کرد. اما سؤال اینجاست که چه باشگاه دیگری حاضر بود ۳۵، ۴۰ یا ۴۵ میلیون پوند پیشنهاد بدهد که باعث شد قیمت او تا بیش از ۵۰ میلیون پوند بالا برود؟
شاید نهایت پوچی این روند را بتوان در بندی دید که برای انتقال قرضی میخایلو مودریک به تاتنهام در نظر گرفته شد. باشگاه لندنی با درخواست چلسی موافقت کرد که برای بازیکنی که به دلیل محرومیت مرتبط با مصرف مواد مخدر، بیش از دو سال است در یک مسابقه رسمی به میدان نرفته، بند خرید ۷۵ میلیون پوندی تعیین شود؛ بازیکنی که پیش از آن نیز در مجموع تنها پنج گل در لیگ برتر به ثمر رسانده بود.
هرچه تیم‌های لیگ برتر بیشتر هزینه می‌کنند و بخش بیشتری از پول خود را در داخل همین لیگ نگه می‌دارند، شاید تنها دلگرمی برای باشگاه‌های خارج از انگلیس را بتوان در این نکته پیدا کرد که تیم‌های لیگ برتر، وقتی با جریان‌های عظیم درآمدی و فشار سنگین برای رسیدن به اهدافی مواجه می‌شوند که پاداش مالی بعدی‌شان به آن وابسته است، همچنان تصمیم‌های عجیبی می‌گیرند؛ چه هدفشان فرار از سقوط باشد و چه کسب سهمیه رقابت‌های اروپایی.
لیگ‌های بزرگ اروپایی بیش از پیش نسبت به عدم تعادل مالی و رقابتیِ متزلزل قاره نگران شده‌اند و ثروت لیگ برتر در صدر این نگرانی‌ها قرار دارد. تیم‌های انگلیسی در چهار دوره اخیر، سه بار قهرمان لیگ کنفرانس اروپا شده‌اند و هر دو دوره اخیر لیگ اروپا را نیز به دست آورده‌اند. در لیگ قهرمانان اروپا نیز تنها تعداد بسیار محدودی از ابرقدرت‌های باشگاهی هستند که مانع از سلطه کامل لیگ برتر شده‌اند.
این استثناها شامل بارسلونا، رئال مادرید، پاری‌سن‌ژرمن، بایرن مونیخ و شاید یکی دو باشگاه از ایتالیا می‌شوند. اما به‌طور کلی، حتی پرداخت دستمزد بازیکنان باشگاه‌های میانه جدول لیگ برتر نیز برای بسیاری از باشگاه‌های خارجی که در لیگ قهرمانان اروپا رقابت می‌کنند، دشوار یا حتی خارج از توان مالی‌شان است.
این وضعیت باعث افزایش چشمگیر انتقال بازیکنان در داخل خود لیگ برتر شده است. در تابستان پیش از فصل ۲۰۲۴-۲۵، مجموع این نقل‌وانتقالات به ۷۹۱ میلیون پوند رسید؛ این رقم تابستان گذشته به ۱.۲ میلیارد پوند افزایش یافت و این بار به ۱.۷ میلیارد پوند جهش کرد.
در این تابستان، در مجموع ۲۰ بازیکن از باشگاه‌های حاضر در لیگ برتر فصل گذشته با مبلغ ۴۰ میلیون پوند یا بیشتر خریداری شدند. تاتنهام پنج بازیکن خرید، منچستریونایتد و منچسترسیتی هر کدام سه بازیکن، و آرسنال و چلسی نیز هر کدام دو بازیکن به خدمت گرفتند. استون ویلا، برایتون، برنتفورد، لیدز، ناتینگهام فارست و نیوکاسل نیز هر کدام یک بازیکن خریدند.
در حالی که ۱۱ باشگاه لیگ برتری یک بازیکن لیگ برتری را با مبلغ ۴۰ میلیون پوند یا بیشتر خریدند، تنها پنج بازیکن لیگ برتر با مبلغ ۴۰ میلیون پوند یا بیشتر به خارج از این لیگ فروخته شدند: رودری و آنتونی گوردون به بارسلونا فروخته شدند، مارک کوکوریا به رئال مادرید رفت و تیجانی رایندرزو اولی واتکینز نیز راهی عربستان سعودی شدند. در سراسر اروپا، تعداد باشگاه‌هایی که حتی یک بازیکن را از هر بازاری با مبلغی بیش از ۴۰ میلیون پوند خریدند، تقریباً ناچیز بود.
از میان ۱۸ تیم برتر غیرانگلیسی که فصل گذشته در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا در جمع ۲۴ تیم برتر قرار گرفتند، تنها بایرن مونیخ، بارسلونا، رئال مادرید و پاری‌سن‌ژرمن در این تابستان حتی یک بازیکن را با مبلغ ۴۰ میلیون پوند یا بیشتر خریداری کرده‌اند. تنها هفت تیم از آن ۱۸ تیم — همان چهار تیم نام‌برده، به‌علاوه یوونتوس، گالاتاسرای و اتلتیکو مادرید — حتی یک بازیکن را با مبلغ ۳۰ میلیون پوند یا بیشتر به خدمت گرفته‌اند.
در سراسر لیگ برتر، ۱۲ باشگاه ۲۸ بازیکن را از تمام بازارها با مبلغ انتقالی ۴۰ میلیون پوند یا بیشتر خریداری کرده‌اند و ۱۳ باشگاه نیز ۴۵ بازیکن را با مبلغ ۳۰ میلیون پوند یا بیشتر به خدمت گرفته‌اند. هر باشگاه لیگ برتری دست‌کم دو بازیکن با ارزش بیش از ۲۰ میلیون پوند جذب کرده است.
از میان ۱۶۴ خریدی که باشگاه‌های لیگ برتر انجام داده‌اند، ۳۷ درصد بازیکنان از باشگاه‌هایی خریداری شده‌اند که فصل گذشته در لیگ برتر حضور داشتند. با این حال، خرید بازیکنان از داخل لیگ برتر ۴۸ درصد از کل هزینه ۳.۶ میلیارد پوندی این لیگ را تشکیل داده است. اگر ۱۵۱.۵ میلیون پوندی را نیز که برای بازیکنانی هزینه شده که فصل گذشته در چمپیونشیپ بازی می‌کردند به این رقم اضافه کنیم، در مجموع ۵۲ درصد از کل هزینه لیگ برتر مستقیماً به باشگاه‌های انگلیسیِ حاضر در دو سطح اول فوتبال این کشور اختصاص یافته است.
خارج از لیگ برتر، فرانسه بیش از هر کشور دیگری از هزینه‌کرد باشگاه‌های انگلیسی سود برد. باشگاه‌های لیگ برتر ۲۱ بازیکن را از دو سطح اول فوتبال فرانسه خریدند و در مجموع ۶۲۱.۴ میلیون پوند هزینه کردند؛ در مقایسه با ۲۶۲.۹۷ میلیون پوند در بوندس‌لیگا، ۱۸۷.۰۹ میلیون پوند در لالیگا، ۱۵۷.۲ میلیون پوند در سری‌آ، ۱۱۸ میلیون پوند در پرتغال و ۱۰۲.۱ میلیون پوند در بلژیک.
هزینه‌کرد لیگ برتر در داخل خود این لیگ و در فرانسه، در مجموع ۵۰ درصد از کل هزینه ۳.۶ میلیارد پوندی لیگ برتر در این تابستان را تشکیل داد. در این میان، انتقال‌های گران‌قیمتی مانند خرید بردلی بارکولا توسط لیورپول از پاری‌سن‌ژرمن با مبلغ ۱۲۳ میلیون پوند و خرید ایوب بوعادی توسط منچسترسیتی از لیل با مبلغ ۸۶ میلیون پوند نقش مهمی داشتند. همچنین ایپسویچ‌تاون که به لیگ برتر صعود کرده، ۵۳.۷ میلیون پوند دیگر در فرانسه هزینه کرد؛ به این ترتیب، سه باشگاه انگلیسی، یعنی لیورپول، منچسترسیتی و ایپسویچ، به‌تنهایی ۵۴ درصد از کل هزینه لیگ برتر در بازار فرانسه را به خود اختصاص دادند.
با وجود اینکه لیگ برتر ثروت خود را با قدرت در سراسر اروپا پخش می‌کند، باید توجه داشت که این هزینه‌کرد در برخی بازارها میان تعداد نسبتاً کمی از باشگاه‌ها متمرکز شده است. برای مثال در فرانسه، ۶۷ درصد از مجموع ۶۲۱.۴۱ میلیون پوند — البته نه به شکل مساوی — میان چهار باشگاه پاری‌سن‌ژرمن، لیل، استراسبورگ و تولوز تقسیم شد. تقریباً نیمی از این مبلغ تنها به پاری‌سن‌ژرمن و لیل رسید؛ باشگاه‌هایی که همین حالا نیز به دلیل حضور در لیگ قهرمانان اروپا، درآمد و منابع مالی بیشتری نسبت به رقبای خود در لیگ فرانسه دارند.
در یونان، تیم‌های لیگ برتر در مجموع ۴۴ میلیون پوند برای سه بازیکن هزینه کردند که تمام این مبلغ به المپیاکوس، نایب‌قهرمان فصل گذشته، رسید.
در اتریش، لیگ برتر ۲۴.۶ میلیون پوند برای سه بازیکن هزینه کرد، اما حدود ۲۰ میلیون پوند از این مبلغ به ردبول سالزبورگ رسید؛ تیمی که در ۱۸ دوره اخیر لیگ اتریش، ۱۳ بار قهرمان شده است. در پرتغال نیز از مجموع ۱۱۸ میلیون پوندی که باشگاه‌های لیگ برتر هزینه کردند، ۹۲.۳ میلیون پوند به بنفیکا و اسپورتینگ رسید.
بنابراین، امید این است که فوتبال اروپا مانند نوعی اقتصاد «اثر سرریز ثروت» اما با شدت بسیار بیشتر عمل کند؛ به این معنا که این باشگاه‌ها نیز بعداً برای جذب بهترین استعدادها به سراغ باشگاه‌های متوسط و کوچک‌تر کشورهای خود بروند. اما در بسیاری از موارد، این هزینه‌کرد صرفاً هژمونی مالی موجود را تقویت می‌کند و پول به سمت باشگاه‌هایی می‌رود که همین حالا نیز در کشورهای خود بیشترین درآمد را دارند.
هرچه ثروت لیگ برتر در داخل انگلستان متمرکزتر می‌شود، بازارهای بیشتری ممکن است بیش از پیش از این رقابت عقب بمانند. لیگ برتر در این تابستان تنها ۱۸۷ میلیون پوند در لالیگا هزینه کرد که حدود یک‌چهارم آن به دلیل خرید غیرمنتظره بازیکنان جوان توسط فولام از رئال مادرید بود. لیگ برتر از اسپانیا یا ایتالیا حتی یک بازیکن را با مبلغی بیش از ۵۰ میلیون پوند خریداری نکرد. از مجموع ۱۵۷.۲ میلیون پوندی که لیگ برتر در ایتالیا هزینه کرد نیز تقریباً ۹۰ میلیون پوند به آتالانتا رسید که حاصل خریدهای چلسی، یعنی مارکو پالسترا و آنرست آهانور بود.
شاید بازارهایی که بیش از همه تضعیف شده‌اند، هلند و اسکاتلند باشند. باشگاه‌های اسکاتلندی تنها ۱۳ میلیون پوند از لیگ برتر درآمد داشتند و بزرگ‌ترین فروش سلتیک نیز به یک باشگاه چمپیونشیپی یعنی وستهم بود؛ باشگاهی که ۲۲ میلیون پوند برای خرید هافبک، آرنه انگلس، پرداخت کرد. باشگاه‌های هلندی نیز در مجموع تنها ۳۳.۴ میلیون پوند از فروش بازیکنان خود به لیگ برتر درآمد کسب کردند.
برای باشگاه‌های لیگ برتر، این مبالغ عملاً پول خرد محسوب می‌شود و شاید اکنون واقعاً بتوان گفت که ما بالاخره یک «سوپرلیگ» داریم؛ سوپرلیگی که البته نه با این نام، بلکه عملاً در قالب خود فوتبال انگلیس شکل گرفته است.
کامنت‌ها