اگر جام‌های منچسترسیتی پس گرفته شوند؛ قهرمانی‌ها به چه تیم‌هایی می‌رسد؟
آدام کرافتون/نیویورک تایمز:
رایان شاوکراس در حالی که از پله‌های معروف ورزشگاه ومبلی بالا می‌رود، دست‌هایش را به پیراهنش می‌مالد و لبخندی از سرخوشی روی صورت دارد.
کاپیتان سرمست استوک‌سیتی قرار است تنها دومین جام بزرگ تاریخ باشگاه را بالای سر ببرد. هواداران استوک هم یک بار دیگر ترانه معروف «Why, why, why Delilah?» را با صدای بلند می‌خوانند و بازیکنان برای مراسم اهدای جام در صف قرار می‌گیرند.
اگر منچسترسیتی شروع به درو کردن همه جام‌ها نمی‌کرد، چه اتفاقی ممکن بود بیفتد؟
احتمالاً هیچ‌کدام از اتفاقات زیر رخ نمی‌داد، اما خبر محکومیت منچسترسیتی در تقریباً تمامی اتهام‌های مربوط به نقض قوانین مالی لیگ برتر، این احتمال را مطرح کرده که بیش از دو دوجین عنوان قهرمانی و جام از این باشگاه پس گرفته و به تیم‌های دیگری واگذار شود.
البته تا زمانی که مجازات‌های سیتی مشخص نشود ــ مجازات‌هایی مانند کسر امتیاز، جریمه نقدی و حتی احتمال سقوط به دسته پایین‌تر مطرح شده‌اند ــ تصور اینکه جام‌ها و قهرمانی‌های این تیم پس گرفته شوند، همچنان دور از ذهن به نظر می‌رسد. همچنین هنوز مشخص نیست چنین اقدامی، اگر رخ دهد، فقط شامل لیگ برتر خواهد شد یا می‌تواند رقابت‌های دیگر را هم دربر بگیرد.
با این حال، در فوتبال یک نمونه بسیار مهم برای چنین اتفاقی وجود دارد: رسوایی کالچوپولی در ایتالیا در سال ۲۰۰۶؛ زمانی که یکی از قهرمانی‌های یوونتوس به‌صورت پس‌نگرانه از این تیم گرفته و به اینتر واگذار شد.
سیتی بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۶ در مجموع ۲۶ جام به دست آورده؛ رقمی که چهار قهرمانی در کامیونیتی شیلد و یک سوپرجام اروپا را هم شامل می‌شود. بنابراین اگر قرار باشد تمام قوانین فوتبال با شدیدترین شکل ممکن علیه این باشگاه اعمال شوند، بخش قابل‌توجهی از تاریخ فوتبال باید از نو نوشته شود.
در زمینه قهرمانی‌های لیگ سطح اول، سیتی با ۱۰ عنوان قهرمانی چهارمین باشگاه پرافتخار تاریخ فوتبال انگلیس است؛ ضمن اینکه هشت مورد از این قهرمانی‌ها در ۱۵ فصل اخیر به دست آمده‌اند.
اگر، برای مثال، هر هشت قهرمانی اخیر از سیتی گرفته شود، این باشگاه در جدول تاریخی قهرمانی‌های لیگ، ناگهان به رتبه مشترک پانزدهم سقوط خواهد کرد؛ پایین‌تر از بلکبرن روورز، هادرسفیلد تاون و ولورهمپتون واندررز که هر کدام سه قهرمانی لیگ دارند و در کنار پورتسموث، برنلی و ــ بله، درست خواندید ــ تاتنهام هاتسپر قرار خواهد گرفت.
اگر قرار باشد این قهرمانی‌ها به تیم‌هایی برسد که در آن فصل نایب‌قهرمان شده‌اند، قهرمانان پس‌نگرانه عبارت خواهند بود از:
- منچستریونایتد: ۲۰۱۲، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱
- لیورپول: ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۲
- آرسنال: ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴
اما داستان فقط به جام‌های لیگ برتر محدود نمی‌شود.
اگر موفقیت‌های سیتی در سایر رقابت‌ها نیز مشمول بازنگری شوند، تصویر فوتبال انگلیس و حتی فوتبال اروپا در پانزده سال گذشته می‌تواند به شکل قابل‌توجهی تغییر کند.
از این منظر، پرسش جالبی مطرح می‌شود: اگر منچسترسیتی هرگز به این دوره سلطه نمی‌رسید، جام‌ها میان چه تیم‌هایی تقسیم می‌شدند؟
و درست در همین نقطه است که داستان خیالی استوک‌سیتی آغاز می‌شود…
اوله گونار سولسشر و برندن راجرز، سرمربیان قهرمان لیگ برتر؟ میکل آرتتا، اسطوره‌ای با سه قهرمانی لیگ برتر؟ ژوزه مورینیو هم می‌توانست در کنفرانس‌های مطبوعاتی کوتاه و عبوسش، چهار انگشتش را بالا بگیرد تا به چهار قهرمانی‌اش در لیگ انگلیس اشاره کند. همه این‌ها واقعاً سوررئال به نظر می‌رسید.
شاید اینکه منچستریونایتد، لیورپول و آرسنال چند قهرمانی دیگر به کارنامه‌شان اضافه کنند، برای هواداران بی‌طرف چندان هیجان‌انگیز نباشد؛ چرا که این سه تیم همین حالا هم سه باشگاه پرافتخار تاریخ فوتبال انگلیس هستند. اما جام حذفی و جام اتحادیه نام‌های غیرمنتظره‌تری را وارد ماجرا می‌کنند؛ از جمله همان استوک‌سیتی در سال ۲۰۱۱ و واتفورد در سال ۲۰۱۹ در جام حذفی، و همچنین ساندرلند در سال ۲۰۱۴، استون ویلا در سال ۲۰۲۰ و تاتنهام در سال ۲۰۲۱ در جام اتحادیه.
ممکن است هیچ‌کدام از این اتفاقات هرگز به واقعیت تبدیل نشوند، اما در میان افرادی که زمانی در تیم‌های نایب‌قهرمان حضور داشتند، فشار برای بازنگری در نتایج رو به افزایش است؛ فشاری که در بعضی موارد ممکن است جنبه شوخی و کنایه داشته باشد، اما در موارد دیگر کاملاً جدی است.
پولیس در جدیدترین ستون خود برای بی‌بی‌سی اسپورت نوشته که حالا احساس می‌کند قهرمانی جام حذفی از او دزدیده شده است.
بازیکنان سابق منچستریونایتد، داوید دخیا و ریو فردیناند، نیز مشتاق هستند یک قهرمانی دیگر در لیگ برتر به نام تیم‌شان ثبت شود…
وقتی اینتر در جریان رسوایی کالچوپولی در سال ۲۰۰۶ قهرمانی سری آ را دریافت کرد ــ رسوایی‌ای که در نهایت به سقوط یوونتوس به سری B هم انجامید ــ این نخستین قهرمانی اینتر از سال ۱۹۸۹ بود. با وجود شادی هواداران، برای بعضی‌ها این قهرمانی حسی توخالی و بی‌مزه داشت.
آلوارو رکوبا، مهاجم اینتر، بعدها گفت:
«یووه آن اسکودتو را برده بود چون بازیکنان بزرگی داشت.
وقتی اعلام شد اسکودتو به اینتر داده شده، احساس کردم خود بازیکنان هم آن را متعلق به خودشان نمی‌دانستند.»
برای اینتر در آن مقطع، بیش از شادی، عدالت احساس غالب بود؛ چیزی که در اظهارات جیاچینتو فاکتی، رئیس باشگاه، نیز بازتاب پیدا کرد:
«این اسکودتوی عدالت و احترام به قوانین است. این اسکودتو در زمانی به دست آمده که فوتبال ایتالیا تصمیم گرفته اخلاق را در مرکز همه چیز قرار دهد. به همین دلیل، این اسکودتو معنایی دوگانه دارد.»
روبرتو مانچینی، سرمربی اینتر، نیز گفت:
«همه ما می‌دانیم جشن گرفتن در زمین فوتبال چیز دیگری است، اما این اسکودتو باید برای فصل آینده انگیزه مضاعفی به ما بدهد.»
و دقیقاً همین اتفاق افتاد. اینتر در سال ۲۰۰۷ با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به رمِ رده دوم قهرمان شد؛ یکی از مقتدرانه‌ترین فصل‌های تاریخ معاصر سری آ.
در همان سالی که اینتر به شکل اداری و پس‌نگرانه قهرمان لیگ ایتالیا شد، برنده بزرگ‌ترین مسابقه دوچرخه‌سواری جهان نیز به همین شکل تغییر کرد.
هفت قهرمانی لانس آرمسترانگ در تور دو فرانس از او پس گرفته شد، اما هیچ‌کدام از آن قهرمانی‌ها به نفرات دوم داده نشد. در مقابل، زمانی که فلوید لندیس، دوچرخه‌سوار آمریکایی، به دلیل مصرف مواد نیروزا مثبت اعلام شد، پیراهن زرد تور دو فرانس ۲۰۰۶ به اسکار پریرو اسپانیایی رسید.
پریرو گفت:
«حیف بود که زودتر از نتیجه مثبت آزمایش خبر نداشتیم؛ آن روز روی سکو می‌توانست بهترین روز زندگی‌ام باشد.
این بهترین راه برای برنده شدن تور نیست، اما اگر آن را دریافت کنم، به چیزی که به دست آورده‌ام افتخار خواهم کرد.»
در دوومیدانی نیز موارد متعددی وجود داشته که پس از محکومیت ورزشکاران به دلیل دوپینگ، مدال‌ها به‌صورت پس‌نگرانه به نفرات بعدی اهدا شده‌اند.
سال گذشته، تیم امدادی ۴ در ۴۰۰ متر مردان بریتانیا که در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۹۷ شرکت کرده بود، سرانجام مدال‌های طلای خود را دریافت کرد؛ ۲۸ سال پس از برگزاری مسابقه.
یکی از اعضای تیم چهار نفره آمریکا، آنتونیو پتی‌گرو، در سال ۲۰۰۸ اعتراف کرده بود که در دوران فعالیت حرفه‌ای خود دوپینگ کرده است. با این حال، حتی پس از آن اعتراف نیز ۱۷ سال دیگر طول کشید تا نفرات دوم مدال‌های طلای خود را دریافت کنند.
در طول این روند حقوقی طولانی، اعضای تیم بریتانیا احساسات متفاوتی نسبت به احتمال دریافت مدال طلا داشتند.
مارک ریچاردسون، یکی از اعضای آن تیم، در سال ۲۰۱۱ گفته بود:
«چه تفاوتی ایجاد می‌کند؟ آیا یعنی ما می‌توانیم روی سکو برویم و از آن لحظه لذت ببریم؟ نه. آیا یعنی مسابقه دوباره برگزار می‌شود و ما برنده از آن بیرون می‌آییم؟ نه.»
واقعاً قهرمانی لیگ برتر ۲۰۲۳ که به آرسنال داده شود، چه معنایی خواهد داشت؟ یا اینکه ساندرلند، ۱۲ سال بعد جام اتحادیه ۲۰۱۴ را بالای سر ببرد، چه؟
شاید هیچ، شاید خیلی زیاد.
اما برای ۲۶ تیمی که طی ۱۵ سال گذشته در رقابت‌ها و تورنمنت‌هایی که منچسترسیتی قهرمانشان شده، نایب‌قهرمان شده‌اند، شاید عدالت ــ حتی اگر عدالتی توخالی باشد ــ تنها چیزی باشد که اهمیت دارد.
کامنت‌ها