رحیم استرلینگ؛ سقوط غمانگیز یک ستاره
دنیل تیلور/اتلتیک:
اواخر فصل گذشته لیگ هلند،پیش از حرکت به سمت فرودگاه، با یکی از بازیکنان قدیمی فوتبال هلند تماس میگیرم تا از او بپرسم چه اتفاقی برای رحیم استرلینگ افتاده است.
یان اِوِرسه، ملیپوش سابق هلند، فوتبالش را در فاینورد آغاز کرد. او در آژاکس همتیمی یوهان کرایف بود و بعدها هدایت پیئیسی زووله را بر عهده گرفت؛ تیمی که در آن زمان آرنه اسلوت جوان را نیز در اختیار داشت. اما اِوِرسه بهعنوان یک روتردامی، همیشه بیش از هر چیز به فاینورد علاقه دارد. به همین دلیل برایش جالب است که یک نویسنده ورزشی از بریتانیا به سمت هلند به پرواز درآمده تا بازیکنی را از نزدیک ببیند که در شرایطی متفاوت، شاید میتوانست تابستان امسال در جام جهانی بازی کند.
او میپرسد: «اومدی رحیم استرلینگ را ببینی؟ سردبیرت از تو خوشش نمیاد؟»
اِوِرسه توضیح میدهد که استرلینگ روزهای بسیار بدی را سپری میکند. اما چقدر بد؟
«تمام شده است.» این را خیلی قاطع و بیمقدمه میگوید. «امیدوارم اشتباه کرده باشم و دربارهاش قضاوت درستی نکرده باشم، اما فکر نمیکنم اینطور باشد. نظرات مردم در اینترنت را ببینید؛ هواداران فاینورد دارند او را میکوبند. میگویند: «بزرگترین شکست تاریخ ما.»
«او آمادگی بدنی ندارد. اگر سه یا چهار بار استارت بزند و با تمام سرعت بدود، بعد از آن تا ۲۰ دقیقه دیگر اثری از او نمیبینید. دیگر آن بازیکن انفجاری سابق نیست. حتی گاهی پای خودش به پای خودش گیر میکند و زمین میخورد. مردد است. از اشتباه کردن میترسد. در موقعیتهای یکبهیک دیگر نمیتواند از مدافعش عبور کند. بنابراین حالا که دیگر سرعت سابقش را ندارد، با احتیاط بازی میکند و توپ را بدون ریسک به گردش درمیآورد. اعتمادبهنفسش را از دست داده و دلیلش هم این است که خودش میداند دیگر نمیتواند کارهایی را که میخواهد، انجام دهد.
«دلم برایش میسوزد. برای خیلی از فوتبالیستها دلم نمیسوزد، چون میدانم چقدر پول درمیآورند. اما درباره او این حس را دارم، چون زمانی فوتبالیست فوقالعادهای بود و رحیم استرلینگِ قدیم هنوز در خاطرم مانده است. این دیگر رابطه خوشایندی نیست. وقتی برای بازیکنی با چنین تواناییها و چنین پیشینهای احساس دلسوزی میکنید، میفهمید که کار تمام شده است.»
«تمام شده؟» در ۳۱ سالگی؟ با این فکر که اوضاع باید بدتر از چیزی باشد که تصور میکردم، تلفن را قطع کردم؛ اما در عین حال میخواستم همهچیز را با چشم خودم ببینم. از زمانی که استرلینگ ۱۷ ساله در لیورپول خودش را مطرح کرد، در تمام سالهای حضورش در منچسترسیتی و دوران طولانی و اغلب درخشانش در تیم ملی انگلیس، درباره او نوشتهام. میدانم چه شخصیت سرسختی دارد. از نزدیک، ذهنیت سطح بالای او را دیدهام.
با این حال، وقتی به روتردام میرسم، در میان هوادارانی که در بندر قدیمی جمع شدهاند یا در آن سوی ورزشگاه دِ کویپ، در ردیف بارها و غذاخوریهای خیابان اصلی شهر که هواداران پیش از بازی برای نوشیدن و خوردن غذا دور هم جمع میشوند، چندان نشانی از همدردی با استرلینگ نمیبینم.
یکی از هواداران به نام دنیس، که میان جمعیتی شلوغ و سرخوش از نوشیدنیهای الکلی، بیرون میخانه هالیوود با پیراهن قرمز و سفید فاینورد ایستاده، میپرسد: «دیدی ویلم فان هانِگم چه گفته؟»بعد ادامه میدهد: «چون احساس همه همین است. در این مقطع، همه خوشحال میشوند اگر این ماجرا تمام شود.»
فان هانِگم یکی از بزرگان تاریخ فوتبال هلند و چهرهای افسانهای در فاینورد است؛ آنقدر که حتی یکی از سکوهای ورزشگاه به نام او نامگذاری شده است. او درباره استرلینگ گفته است: «اگر جای فاینورد بودم، پولم را پس میگرفتم و میگفتم: «فقط برگرد خانه.»»
پیش از این هم به من گفته بودند که افت فاحش استرلینگ باعث شده میان رابین فنپرسی، سرمربی فاینورد، و برخی خبرنگارانی که این باشگاه را پوشش میدهند، لحظات پرتنشی شکل بگیرد.
فنپرسی خودش هم این فصل با انتقادهای تندی مواجه شده است. او در ماه فوریه، به شکلی کاملاً معنادار، در نخستین سالگرد حضورش روی نیمکت فاینورد، به دو منتقد خود در جایگاه خبرنگاران یک دسته گل هدیه داد. انتقادها از استرلینگ نیز به یکی دیگر از نقاط حساس تبدیل شده بود. فنپرسی با اعتراض میگفت: «این خیلی هلندی است» و اعتقاد داشت منصفانه نیست که بازیکن را پیش از سپری شدن شش تا هشت هفته از حضورش در تیم قضاوت کنیم. اما بعد به همان مقطع رسیدیم و استرلینگ از ترکیب خارج شد. پس حالا چه؟
حالا به حال برگردیم.سه روز قبل در اولین روز هفته،دادگاه نخست استرلینگ تمام می شود.ماجرا مربوط به ۲۸ می امسال است؛ زمانی که استرلینگ با لامبورگینی خود در جادههای M3 و M25 در حالیکه بادکنک خنده استنشاق کرده بود،رانندگی میکرد و بعد تصادف کرد.
وقتی رحیم استرلینگ آماده میشد تا ساختمان دادگاه را ترک کند، یکی از اعضای همراهانش به او خبر داد که گروه کوچکی از عکاسان بیرون منتظرش هستند.
وقت آن رسیده بود که پس از تحقیرآمیزترین تجربه زندگیاش، مقابل دوربینها قرار بگیرد.
یکی از اطرافیانش به او توصیه کرد: «اگر جای تو بودم، از درِ پشتی و به صورت عقبعقب بیرون میرفتم.»
استرلینگ لحظاتی قبل از آن، از سوی قاضی دادگاه منطقه شنیده بود که وقتی در تاریخ ۲۵ نوامبر به دادگاه قضایی لندن بازگردد، این احتمال وجود دارد که با حکم زندان روبهرو شود.
او در جلسه دادگاه به رانندگی خطرناک و همچنین در اختیار داشتن نیتروس اکساید ــ مادهای که با نام «گاز خنده» شناخته میشود و در دسته مواد مخدر کلاس C قرار دارد ــ اعتراف کرده بود.
بدترین اتفاقها شاید هنوز در انتظار رحیم استرلینگ باشد؛ بازیکنی که نهچندان دورتر، با منچسترسیتی قهرمان لیگ برتر میشد، در جامهای جهانی برای انگلیس بازی میکرد و از سوی ملکه فقید انگلیس به دلیل خدماتش به فوتبال و مبارزه با نژادپرستی، نشان MBE دریافت کرده بود.
البته حالا که جزئیات ماجرای رانندگی خطرناک او در دادگاه مطرح شده، افراد زیادی حاضر نخواهند بود از کسی در چنین شرایطی دفاع کنند یا حتی داستانهای مربوط به سختیهایی که پشت سر گذاشته را بشنوند.
نشستن در دادگاه شماره یک و دنبال کردن جلسه رسیدگی به پرونده او، یعنی دیدن از نزدیک چیزی که فقط میتوان آن را «دیوانگی» نامید؛ چرا که شاید تنها واژهای باشد که بتواند طرز فکر استرلینگ پیش از تصادف ناشی از رانندگی تحت تأثیر مواد در صبح شلوغ پنجشنبه ۲۸ مه امسال را توصیف کند.
در دادگاه، تصاویر دوربین روی داشبورد خودرو پخش شد؛ تصاویری که نشان میداد چرا یکی از رانندگانی که با پلیس تماس گرفته بود، واقعاً نگران بود که ممکن است جان یک نفر گرفته شود.
مشخص شد که در فاصله ۶۷ دقیقه، از ساعت ۷:۴۵ تا ۸:۵۲ صبح، مجموعهای از تماسهای اضطراری با شماره ۹۹۹ باعث شد سه نیروی پلیس در جریان حرکت خطرناک لامبورگینی ۲۷۰ هزار پوندی استرلینگ قرار بگیرند؛ خودرویی که بین خطوط ترافیک حرکت میکرد، بارها با سرعتی بسیار بالاتر از حد مجاز میراند و استرلینگ پشت فرمان، در حالی که از یک بادکنک استنشاق میکرد، رانندگی میکرد.
دادگاه همچنین تصاویری از خسارت خودرو پس از آنکه سرانجام در جاده A327 در همپشایر از مسیر خارج شد، مشاهده کرد. اما شوکهکنندهتر از همه این بود که مشخص شد او مدتها پیش از رسیدن به بزرگراهها نیز به همین شکل خطرناک و خارج از کنترل رانندگی میکرد.
نخستین تماس با پلیس ساعت ۱:۱۰ بامداد ثبت شده بود؛ زمانی که او با سرعت وارد بخش رستورانی در غرب لندن شد و در حالی که منتظر غذایش بود، از یک بادکنک استفاده کرد. استرلینگ بعدها اعتراف کرد که تمام شب را بیدار مانده بود.
با این حال، چیزی که در دادگاه هرگز مشخص نشد، پاسخ دقیق به پرسشهایی بود که در چنین پروندهای بهطور طبیعی شکل میگیرند:
چه اتفاقی برای رحیم افتاد؟ چه چیزی او را به این نقطه رساند؟ کجا همهچیز اشتباه پیش رفت؟ و شاید مهمتر از همه، آیا فوتبال میتواند از این ماجرا چیزی یاد بگیرد؟
احتمالاً زمانی تصویر روشنتری از ماجرا خواهیم داشت که گزارشهای پیش از صدور حکم، در جلسه دادگاه ماه نوامبر بررسی شوند و جزئیات بیشتری از پرونده دفاعی استرلینگ در اختیارمان قرار بگیرد؛ پروندهای که تیم حقوقی او برای قاضی آماده کرده و با توصیهنامهها و اظهارنظرهایی از سوی برخی همتیمیهای سابقش حمایت شده است.
تا آن زمان، شاید منصفانهتر باشد که کمی از قضاوت عجولانه فاصله بگیریم. نباید در این دام بیفتیم که چون استرلینگ در طول دوران حرفهایاش از سوی باشگاههایی مانند منچسترسیتی، چلسی، آرسنال و لیورپول دستمزدهای هنگفتی دریافت کرده، پس از آسیبپذیریها و مشکلاتی که دیگران تجربه میکنند، مصون است.
آسان نیست که یک فوتبالیست باشی اما دیگر فوتبال بازی نکنی. استرلینگ در سالهای اخیر مجبور شده با تمام پیامدهای این وضعیت کنار بیاید؛ از دست دادن جایگاه سابق، کمرنگ شدن هویت فوتبالی و احساس ناگهانی ناکافی بودن؛ چیزهایی که شاید چند سال قبل هرگز تصور نمیکرد با آنها روبهرو شود.
در ۳۱ سالگی، به نظر میرسد دوران بازی او به پایان رسیده یا دستکم به شکلی خطرناک به آن نقطه نزدیک شده است. او از زمان جدایی از فاینورد در لیگ هلند، در پایان فصل گذشته، دیگر باشگاهی نداشته است.
و این سقوط، هم دردناک بوده و هم در برابر چشم عموم اتفاق افتاده است.
این موضوع قرار نیست بیاحتیاطی پشت فرمان را توجیه کند؛ رفتاری که میتوانست بهراحتی به حادثهای بسیار جدیتر و حتی فاجعهبار در بزرگراههای پر تردد لندن منجر شود. تنها خوششانسی و واکنشهای دیگران بود که مانع از وقوع تلفات احتمالی شد.
اما در عین حال، مهم است بدانیم آیا مشکلات استرلینگ ریشه در آخرین فصل حضورش در چلسی دارد یا نه؛ فصلی که در آن از سوی باشگاه کنار گذاشته شد و حتی اجازه نداشت با همتیمیهای سابقش تمرین کند یا در کنار آنها حضور داشته باشد.
استرلینگ در سال ۲۰۲۵ و اوایل ۲۰۲۶، هفت ماه را در چلسی بدون انجام حتی یک بازی سپری کرد و در نهایت برای حفظ آمادگی بدنیاش یک مربی شخصی استخدام کرد.
باز هم، این موضوع نمیتواند بهطور کامل تصمیمهای اشتباه و رفتارهای نادرست او را توجیه کند. اما شاید بتواند تصویر بهتری از وضعیت ذهنی او، کاهش تمرکز حرفهایاش و دلیل اینکه چرا نتوانست هیچ تأثیر مثبتی بگذارد، ارائه دهد؛ بهخصوص پس از آنکه در ژانویه از قراردادی که هنوز ۱۸ ماه دیگر از آن باقی مانده بود، آزاد شد و به فاینورد پیوست؛ انتقالی که قرار بود مسیر دوران حرفهایاش را دوباره به حرکت درآورد.
در حال حاضر، تنها چیزی که با اطمینان میتوان گفت این است که اگر یک فوتبالیست بااستعداد و شناختهشده تا این حد جان دیگران را به خطر بیندازد و به مأموران پلیس بگوید که با نیتروس اکساید «مشکل دارد»، یعنی اتفاق بسیار جدیای رخ داده است.
تیم دفاعی او استدلال خواهد کرد که حکم زندان تعلیقی کافی است؛ یعنی استرلینگ تا زمانی که در یک بازه زمانی مشخص دوباره مرتکب جرم نشود، به زندان نخواهد رفت.
شاید قاضی با او با ارفاق برخورد کند و بپذیرد که اعتراف زودهنگام به جرم و همچنین نداشتن سابقه کیفری، عواملی هستند که میتوانند او را از مجازات سنگینتر نجات دهند.
اما این همچنان پروندهای نگرانکننده است؛ بهخصوص وقتی در نظر بگیریم فردی که امروز در چنین موقعیتی قرار گرفته، نهچندان دورتر بهعنوان الگویی برای میلیونها نفر معرفی میشد؛ و این فقط به دلیل دو بار قرار گرفتن در جمع ۱۵ بازیکن برتر رأیگیری توپ طلا در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ نبود.
هر تصمیمی که دادگاه در ماه نوامبر بگیرد، استرلینگ ضربه بزرگی به اعتبار خودش زده است.
شاید غمانگیزترین بخش ماجرا همین باشد؛ بهخصوص با توجه به تمام بحثهایی که طی سالهای گذشته درباره نحوه پوشش رسانهها از استرلینگ و تیترهایی که یک فوتبالیست جوان، موفق و سیاهپوست ممکن است با آنها روبهرو شود، شکل گرفته بود.
بسیاری از ما آن زمان از او دفاع کردیم. استدلالمان این بود که باید از او حمایت شود و این ما بودیم، نه او، که باید تغییر میکردیم.
اما امروز، دفاع از او بسیار پیچیدهتر شده است. تیترهای رسانهها تند خواهند بود و شاید هم بهحق. وقتی حکم دادگاه صادر شود نیز همین اتفاق دوباره رخ خواهد داد؛ فارغ از اینکه قاضی چه تصمیمی بگیرد.
خطر اینجاست که در میان تمام این بحثها و واکنشها، موضوع اصلی گم شود: اینکه در مرکز این ماجرا، انسانی جوان قرار دارد که خودش اعتراف کرده با یک «مشکل» روبهرو است.
در دادگاه، نزدیک به چهار ماه پس از بازداشت او، توضیح داده نشد که آیا این مشکل همچنان ادامه دارد یا نه. همچنین مشخص نشد که آیا واژه «مشکل» در واقع معنای دیگری مانند اعتیاد دارد یا خیر.
اما امیدواریم اتحادیه بازیکنان، انجمن فوتبالیستهای حرفهای، در کنار دیگر نهادهای مرتبط، تلاش کند پاسخ این پرسشها را پیدا کند.
چون شاید استرلینگ علاوه بر مجازات، به کمک و حمایت هم نیاز داشته باشد.
شخصیت گوهی داشت ک.. لقش