تحلیل فنی الکس اسکات؛ هافبکی با قیمت بیش از ۱۰۰ میلیون پوند
تام هریس/نیویورک تایمز:
«کار با توپ فوق‌العاده بازی می کند و در بالاترین سطح، تصمیم‌های درستی می‌گیرد.با اعتمادبه‌نفس زیادی بازی می‌کند. بازیکن بسیار دونده ای است و بدون توپ هم از نظر میزان دوندگی و تلاش، فوق‌العاده عمل می‌کند. او همه‌چیز را یک‌جا دارد؛ یک بازیکن کامل است.»
این تمجیدهای پرشور توماس توخل از الکس اسکات، پس از نخستین حضور کامل او در ترکیب تیم ملی انگلیس و پیروزی قاطع ۷ بر صفر مقابل کرواسی در شهر رییکا در اوایل همین ماه، نه‌تنها از تب‌وتاب پیرامون هافبک بورنموث کم نکرد، بلکه بر آن افزود.
اسکات بازیکنی است که انتقالش با رقم ۱۰۰ میلیون پوند (۱۳۳ میلیون دلار) فقط مسئله زمان به نظر می‌رسد. این مبلغی است که برای او تعیین شده؛ رقمی متناسب با نرخ فعلی بازار برای یک هافبک جوان انگلیسی که سابقه بازی در تیم ملی را دارد. بورنموث نیز در صورتی که جایگاهش در لیگ برتر در خطر نباشد، حاضر است در ژانویه به الکس اسکات ۲۳ساله اجازه جدایی بدهد؛ البته به شرطی که مبلغ انتقال به همین رقم نزدیک شود.
با توجه به اینکه تنها کمی بیش از ۱۸ ماه از قرارداد او باقی مانده و برنامه‌ای هم برای تمدید آن ندارد، اسکات مشتریان زیادی در لیگ برتر دارد. در صدر این فهرست، باشگاهی قرار دارد که تابستان گذشته برای جذب او تلاش کرد اما ناکام ماند؛ همان باشگاهی که شنبه، در غیاب او از ترکیب بورنموث، نهایت استفاده را برد و در استمفوردبریج این تیم را به‌شدت در هم کوبید: چلسی.
بورنموث در شکست سنگین ۵ بر ۱ مقابل چلسی، تیمی به نظر می‌رسید که در مرکز زمین حفره‌ای بزرگ دارد؛ حفره‌ای که غیبت اسکات آن را آشکارتر کرده بود. این هافبک پس از مصدومیت از ناحیه ران در دیدار مقابل کرواسی، از همراهی تیمش محروم بود.
اندی بیشاپ، گزارشگر پخش بین‌المللی لیگ برتر که در استمفوردبریج بازی را گزارش می‌کرد، هم‌زمان با پیش افتادن چلسی با دو گل گفت:
اسکات بیش از هر بازیکن دیگری در لیگ برتر در نبردهای زمینی پیروز شده، ۳۶ بار مالکیت توپ را به دست آورده ــ فقط دو بازیکن آمار بهتری دارند ــ و پنجمین بازیکن لیگ از نظر مسافت پیموده‌شده است.
مت آپسون، مدافع سابق تیم ملی انگلیس که در کنار بیشاپ گزارش بازی را بر عهده داشت، اضافه کرد:
همه ما الکس اسکات را با پاس‌های زیبا درحالی‌که سرش بالاست و با تحرک و جابه‌جایی‌هایش می‌شناسیم؛ اما او هنگام بازی بدون توپ هم نقشی کلیدی برای بورنموث دارد.
این بخش از بازی اسکات به‌راحتی از نظرها دور می‌ماند؛ بخشی به‌دلیل ویژگی‌های فیزیکی‌اش ــ قد ۱۷۸ سانتی‌متر، اندامی ظریف و جوراب‌هایی که تا روی مچ پا پایین کشیده ــ و بخشی هم به این دلیل که توانایی فنی فوق‌العاده‌اش تقریباً همیشه نخستین چیزی است که توجه‌ها را جلب می‌کند.
پاس پشت پا، لایی زدن، حرکات فریبنده پا و چرخاندن توپ با کف پا، همگی از حرکات معمول اسکات هستند. او گاهی طوری بازی می‌کند که انگار در فوتبال پنج‌نفره حضور دارد؛ توپ را در فضاهای تنگ دریافت می‌کند، هوشمندانه از بدنش استفاده می‌کند و معمولاً با ترکیبی از بداهه‌پردازی و ظرافت، راهی برای خارج شدن از موقعیت‌های دشوار پیدا می‌کند. فصل گذشته، در میان هافبک‌های مرکزی و دفاعی لیگ برتر، فقط الیوت اندرسون و برونو گیمارش در هر ۹۰ دقیقه بیشتر از اسکات ــ که به‌طور میانگین ۱.۹۵ خطا برایش گرفته می‌شد ــ خطا گرفتند.
اما اسکات طی دو فصل گذشته به‌طور جدی روی جنبه دفاعی بازی‌اش کار کرده است. در این مسیر، تأثیر آندونی ایرائولا، سرمربی سابق بورنموث، نقش مهمی داشت؛ بااین‌حال، انگیزه اصلی از درک خود اسکات سرچشمه می‌گرفت: او فهمیده بود اگر می‌خواهد به بالاترین سطح فوتبال برسد، باید توانایی‌هایش را هنگام بازی بدون توپ هم ارتقا دهد.
او سال گذشته در گفت‌وگو با اسکای اسپورتس گفت: «فکر می‌کنم همین ویژگی است که یک بازیکن خوب را به بازیکنی درجه‌یک تبدیل می‌کند.»
آمارها بهترین گواه این پیشرفت‌اند؛ یا در این مورد، بهتر است بگوییم صفحه گسترده داده‌ها حقیقت را نشان می‌دهد! از ابتدای فصل گذشته، فقط پنج بازیکن در هر ۹۰ دقیقه بیشتر از اسکات توپ‌گیری مجدد دفاعی داشته‌اند؛ درحالی‌که تنها الیوت اندرسون در مجموع در این زمینه از او پیشی گرفته است.
نقشه توپ‌گیری مجدد که در ادامه آمده، نشان می‌دهد اسکات چه محدوده وسیعی از زمین را پوشش می‌دهد و چطور بدون تردید به کناره‌ها متمایل می‌شود یا برای مشارکت در پرسینگ تهاجمی جلو می‌رود؛ پرسینگی که یکی از ارکان اصلی سبک بازی ایرائولا در بورنموث بود.
بنابراین جای تعجب نداشت که نخستین تأثیرگذاری اسکات با پیراهن تیم ملی انگلیس، تنها چند ثانیه پس از ورودش به زمین به‌عنوان جانشین اندرسون در دیدار مقابل جمهوری چک، با بازپس‌گیری توپ رقم خورد.
چهار روز بعد نیز نقش او در شکل‌گیری گل نخست انگلیس مقابل کرواسی، نمونه‌ای دیگر از توانایی‌های همیشگی‌اش بود.
اسکات پیش از دریافت پاس مستقیم مارک گهی، نگاهی به پشت سرش انداخت. سپس با پای چپ و در حالی که بدنش را نیم‌چرخ کرده بود، توپ را دریافت کرد و پتار شوچیچ، بازیکن کرواسی، را با این حرکت از تعادل خارج کرد. او بعد با پای راست پاس کوتاهی به جود بلینگام داد و هری کین باقی کار را انجام داد.
اسکات که در جزایر مانش متولد شده و به «جک گریلیشِ گرنزی» شهرت دارد، نخستین بار در نوجوانی و در جریان دیداری تلویزیونی از جام حذفی انگلیس میان بریستول سیتی و منچسترسیتی در فوریه ۲۰۲۳، توجه مخاطبان گسترده‌تری را به خود جلب کرد.
او که ذاتاً دریبل‌زنی توانمند است، در نیمه نخست آن مسابقه مقابل منچسترسیتی درخشید. صحنه‌ای که به‌یادماندنی شد، حرکت مارپیچی او با توپ بود؛ حرکتی که در جریان آن از خولیان آلوارز، ریاض محرز، ریکو لوئیس و کوین دی‌بروینه عبور کرد.
برای بازیکنی که در سال ۲۰۱۹ برای باشگاه گرنزی اف‌سی، در دسته هشتم فوتبال انگلیس، بازی می‌کرد، چنین نمایشی بد نبود.
پپ گواردیولا پس از مسابقه او را «بازیکنی باورنکردنی» توصیف کرد.
هرچند اسکات هنوز هم همان چابکی و ظرافت حرکات پا را نشان می‌دهد که آن شب در ورزشگاه اشتون گیت به نمایش گذاشت، اما حالا فوتبالیستی متفاوت است.
در وهله اول، او از نظر بدنی بسیار قدرتمندتر شده است؛ چرا که از زمان پیوستنش به بورنموث، زمان زیادی را در باشگاه بدنسازی سپری کرده است. علاوه بر این، درک تاکتیکی‌اش از بازی به‌مراتب بهتر شده که البته نقش ایراولا در این پیشرفت هم قابل‌توجه است. از طرف دیگر، پست اسکات در زمین نیز به‌مرور زمان تغییر کرده است.
اسکات در آخرین فصل حضورش در بریستول سیتی، در نقش شماره ۱۰ درخشید و از آزادی عمل بیشتری برخوردار بود که این نقش هجومی‌تر در اختیارش می‌گذاشت. اما او در بورنموث به هافبکی کامل‌تر تبدیل شده است؛ یا به تعبیر توخل، به یک هافبک «همه‌فن‌حریف».
پاس‌های پیش‌رونده، که اوپتا آن‌ها را پاس‌های صحیحی تعریف می‌کند که در دو سوم هجومی زمین حداقل توپ را ۲۵ درصد به دروازه حریف نزدیک‌تر می‌کنند، چندان پرتعداد نیستند و اسکات در این شاخص رتبه نسبتاً پایینی دارد.
اسکات در مرکز زمین بازیکنی پرتحرک و تأثیرگذار است. او می‌تواند در نقش شماره ۸ ــ پست موردعلاقه‌اش ــ بازی کند یا در کنار یک هافبک دیگر، به‌عنوان شماره ۶ در سیستم دو هافبک دفاعی به میدان برود. در این نقش، از دریافت توپ در عمق زمین و هدایت جریان بازی لذت می‌برد؛ کاری که معمولاً با پاس‌های کوتاه، سریع و دقیق انجام می‌دهد، اما گاهی هم با پاس‌های بلند و عمقی، مهاجمان را در موقعیت حمله قرار می‌دهد؛ درست همان‌طور که در دیدار انگلیس مقابل کرواسی نشان داد.
توانایی دریبل‌زنی اسکات بارها در فصل جاری به نمایش درآمده است. در تصاویر زیر نیز می‌توان دید که چگونه از میان هافبک‌های اورتون عبور می‌کند.
مدتی پیش، تیم شبکه‌های اجتماعی بورنموث از اسکات خواست با انتخاب هم‌تیمی‌هایش، بازیکن ایده‌آل را در هفت ویژگی مختلف بسازد. به او گفته شد که فقط یک بار می‌تواند نام خودش را انتخاب کند. اسکات تا آخرین ویژگی، یعنی «کنترل توپ و دریبل‌زنی»، صبر کرد و سپس با خنده گفت: «خودم رو انتخاب می‌کنم!»
چرا کسی نباید او را انتخاب کند؟ یا شاید پرسش بهتر این باشد: پس از خریدهای تابستانی باشگاه‌ها، چه تیم‌هایی هنوز امکان جذب او را دارند؟
منچسترسیتی الیوت اندرسون و ایوب بوعدی را به خدمت گرفت. منچستریونایتد یوری تیلمانس، آندری سانتوس و کارلوس بالبا را جذب کرد. تاتنهام نیز برای خرید ساندرو تونالی و ماتئوس فرناندس اقدام کرد.
در عمل، سه گزینه باقی می‌مانند: لیورپول، آرسنال و چلسی.
طبیعتاً لیورپول یکی از مدعیان اصلی جذب اسکات به شمار می‌رود؛ به‌ویژه با توجه به رابطه‌ای که او از قبل با ایرائولا دارد. دیگر چهره‌های ارشد باشگاه نیز برای این هافبک ارزش زیادی قائل‌اند.
برای هواداران آسان است که با کنار هم گذاشتن این نشانه‌ها، احتمال انتقال اسکات به لیورپول را جدی بگیرند. حتی می‌توان استدلال کرد که او جایگزینی متحرک‌تر برای الکسیس مک‌آلیستر خواهد بود؛ بازیکنی که از تمدید نشدن قراردادش در تابستان ناراضی بود. با این حال، ماجرا به این سادگی نیست.
تقویت خط میانی در حال حاضر اولویت فوری لیورپول محسوب نمی‌شود؛ چرا که این باشگاه معتقد است در این پست بازیکنان کافی در اختیار دارد و امید زیادی نیز به استعدادهای جوانی چون تری نیونی و جیمز مک‌کانل بسته است. در واقع، لیورپول احتمالاً از سناریویی استقبال می‌کند که در آن بورنموث اسکات را تا پایان فصل حفظ کند و تابستان آینده او را بفروشد؛ زمانی که ممکن است شرایط تغییر کرده باشد.مصدومیت‌های لیورپول در ابتدای فصل باعث شده بازیکنان جوان فرصت بیشتری برای حضور در میدان پیدا کنند.
در مورد آرسنال، دشوار است تصور کنیم این باشگاه در کوتاه‌مدت بتواند جذب اسکات را توجیه کند؛ به‌خصوص با توجه به گزینه‌های فعلی‌اش در خط میانی: مارتین اودگارد، مایلز لوئیس-اسکلی، دکلان رایس، میکل مرینو، اِبرچی اِزه، مارتین زوبیمندی و گیمارش. با این حال، نباید احتمال اقدام آرسنال در پایان فصل را نادیده گرفت؛ اسکات بازیکنی است که این باشگاه به او علاقه دارد.
از نگاه بسیاری، چلسی در ژانویه در صف نخست جذب اسکات قرار خواهد داشت. این باشگاه تابستان گذشته پیشنهادی برای خرید او ارائه کرد که رد شد و در روز پایانی پنجره نقل‌وانتقالات نیز نتوانست هافبک دیگری را جذب کند؛ چرا که انتقال لامین کامارا از موناکو به بن‌بست رسید.
نیاز چلسی به تقویت خط میانی از دو باشگاه دیگر بیشتر است؛ موضوعی که حتی رقبایش نیز به آن اذعان دارند. به‌راحتی می‌توان تصور کرد که چرا ژابی آلونسو، سرمربی چلسی، از حضور اسکات در کنار مویسس کایسدو استقبال خواهد کرد.
در هر صورت، حالا همه می‌دانند که «بازیکن کامل» توماس توخل آماده است تا به باشگاهی جدید بپیوندد.
کامنت‌ها