پرسِ بی‌رحم مراکش؛ چگونه محمد وهبی در جام جهانی یک سلاح تاکتیکی ساخت؟

این دقیقاً اساس پرس مدرن است؛ هدف، صرفاً تصاحب توپ نیست، بلکه هدایت حریف به سمت گزینه‌ای است که از پیش برای آن برنامه‌ریزی شده است.

برای اجرای موفق پرس، بازیکنان پیش از هر اقدام باید به سه پرسش اساسی پاسخ دهند: چه کسی آغازگر پرس است؟ چه کسی پوشش لازم را فراهم می‌کند؟ و آیا زاویه و وضعیت بدن به‌گونه‌ای است که حریف را به بازی در مسیر دلخواه هدایت کند؟ پاسخ درست و هماهنگ به این سه سؤال، پایه و اساس یک پرس مؤثر را شکل می‌دهد؛ چرا که موفقیت در پرس صرفاً به بازپس‌گیری توپ وابسته نیست، بلکه به توانایی محدود کردن گزینه‌های حریف و وادار کردن او به اتخاذ تصمیمی از پیش طراحی‌شده بستگی دارد. مراکش در دیدار برابر برزیل، این اصل را به بهترین شکل ممکن به نمایش گذاشت.

وقتی تیم برزیل بازی‌سازی از عقب زمین را آغاز می‌کرد، نزدیک‌ترین بازیکن مراکش به‌صورت مستقیم و عجولانه به سمت صاحب توپ هجوم نمی‌برد.

در عوض، او با حرکت خود زاویه پاس به هافبک هولدینگ(هافبک‌های دفاعی یا هافبک دفاعی مرکزی، وظیفه اصلی‌شان متوقف کردن حملات حریف است. به همین دلیل گاهی به آنها «هافبک نگهدارنده» نیز گفته می‌شود؛ چرا که مأموریت آنها حفظ تعادل تیم و دور نگه داشتن توپ از دروازه خودی است) را می‌بست؛ هم‌زمان نزدیک‌ترین هافبک مراکش جلوتر می‌آمد تا فضای بین خطوط را محدود کند و وینگر نیز مسیر پاس رو به داخل را مسدود می‌کرد.

در نتیجه، مدافع کناری برزیل تنها گزینه در دسترس برای ادامه بازی بود؛ دقیقاً همان چیزی که تیم مراکش می‌خواست. آنها با هدایت هوشمندانه حریف به یک مسیر مشخص، شرایط را برای اجرای پرس و کنترل تصمیم بعدی برزیل فراهم کردند.

با نزدیک بودن خطوط تیمی و اجرای پرس از سوی مهاجم با یک زاویه مناسب، آلیسون بکر گاهی مجبور می‌شود توپ‌های بلند را به سمت کناره‌ها ارسال کند تا شرایط یک موقعیت ۳ در مقابل ۲ ایجاد شود.

این رویکرد در عملکرد مراکش مقابل برزیل به‌وضوح دیده شد.

با وجود توانایی بالای برزیل در خروج از عقب زمین و بازی‌سازی تحت فشار، مراکش تلاش نمی‌کرد در همان اولین تماس با توپ، مالکیت را پس بگیرد.

در عوض، آنها تمرکز خود را روی کاهش تدریجی گزینه‌های پاس گذاشته بودند.

بازیکن اول با اعمال فشار، مسیر پاس به هافبک نگهدارنده را می‌بست؛ بازیکن دوم برای پوشش نزدیک‌ترین گزینه حرکت می‌کرد و بازیکن سوم نیز پشت سر آنها تعادل تیمی را حفظ می‌کرد تا آماده مقابله با هر پاسی باشد که می‌توانست خط اول پرس را بشکند.

به این ترتیب، مراکش به جای هجوم بی‌محاسبه برای توپ‌گیری، با سازماندهی و صبر، فضای تصمیم‌گیری برزیل را محدود می‌کرد.

در این صحنه نیز، مقابل اسکاتلند، پرس زمانی آغاز می‌شود که تیم استیو کلارک توپ را به عقب پاس می‌دهد؛ به‌طور مشخص، زمانی که توپ به مدافع میانی چپ می‌رسد.

بازیکنی که پرس را انجام می‌دهد، هم‌زمان زاویه پاس عمقی به هافبک را نیز پوشش می‌دهد.

به این ترتیب، فشار تیم بر اساس برتری عددی شکل نگرفته بود، بلکه حاصل کیفیت سازماندهی، هماهنگی حرکات و کنترل فضاهابود. در واقع، هدف پرس‌کنندگان ایجاد موقعیت دو یا سه‌نفره برای توپ‌گیری نبود؛ بلکه آنها با محدود کردن گزینه‌های حریف، او را به تصمیمی هدایت می‌کردند که از قبل انتظارش را داشتند.