تجربه تماشای دیدار ناپولی-یووه در سن‌پائولو؛ دربی شمال و جنوب

تقابل ناپولی- یوونتوس یک تجربه ویژه است، دیداری که بدون شک برای اهالی ناپل، مهم‌ترین دیدار فصل است. یک تقابل واقعی فرهنگ، تفکرات و فلسفه. یک شکاف به قدمت یک پارچگی ایتالیا که بار دیگر خود را نشان داده است. شمال صنعتی برابر جنوب پرشور و حرارت.

هفت‌یک- داستان‌های بسیاری حول ناپولی و ورزشگاه سن پائولو مطرح می‌شود. من به شخصه این شانس را داشته‌ام که چندین بازی در این شهر معروف تماشا کنم و در شعار دادن‌ها، آتش بازی‌ها و پرچم تکان دادن‌ها سهیم شوم. هر چند تقابل ناپولی- یوونتوس یک تجربه ویژه است، دیداری که بدون شک برای اهالی ناپل، مهم‌ترین دیدار فصل است. یک تقابل واقعی فرهنگ، تفکرات و فلسفه. یک شکاف به قدمت یک پارچگی ایتالیا که بار دیگر خود را نشان داده است. شمال صنعتی برابر جنوب پرشور و حرارت.

تاریخ بازی را که در ماه مارس 2019 بود، از ماه‌ها پیش یادداشت کرده بودم. اولین مانع، رسیدن به بلیت بود. معمولا خریدن بلیت برای تمامی بازی‌ها در ایتالیا با کمی برنامه‌ریزی کار آسان و مشخصی است ولی وقتی بلیتها برای فروش گذاشته شد، اعلام شد که فقط اهالی کامپانیا می‌توانند بلیت بخرند. با چند نفر که می‌شناختم صحبت کردم و حتی با مدیر Air B&B (شرکت رزرواسیون هتل و اقامتگاه) هم ارتباط گرفتم زیرا می‌خواستم در شهر بمانم ولی گرفتن بلیت غیرممکن بود. به حدی این کار دشوار بود که چندین هوادار که از سوئد برای این بازی سفر کرده بودند، شکایت رسمی انجام دادند که اخبار، خبر این شکایت را پوشش داد و باشگاه مجبور شد در مورد قوانین سخت‌گیری کمتری انجام دهد و به افرادی که محل زندگی آنها خارج از ایتالیاست هم بلیت بفروشد؛ بنابراین من نجات پیدا کردم.

 

نمای بیرونی ورزشگاه سن‌پائولو؛ جایی‌که بهترین خاطرات مردم ناپل در آن رقم خورده است.

 

ورزشگاه سن‌پائولو ساعتی پیش از دیدار ناپولی مقابل یوونتوس

 

من و نامزدم وارد شهر شدیم و کارهای همیشگی که هنگامی‌که در ناپل حضور داریم را انجام دادیم؛ که شامل غذا خوردن، جستجوی و کنکاش هنر و فرهنگ شهر و لذت بردن از اتمسفر می‌شود. ناپل شباهتی به هیچ یک از شهرهای اروپایی که تا به امروز سفر کرده‌ام، ندارد. تصمیم گرفتیم زودتر به استادیوم برویم زیرا می‌دانستیم که اهالی ناپولی دوست دارند به محض باز شدن گیت‌ها، وارد ورزشگاه شوند ولی این بار، قضیه فرق داشت.

یک ساعت و نیم پیش از شروع بازی در استادیوم بودیم و شاهد یک هرج و مرج شبه سازمان یافته. فوریگروتا، محوطه اطراف ورزشگاه، پر از هوادار، دستفروش و پلیس بود. تعداد پلیس‌های حاضر بسیار زیاد بود ولی نمی‌توانستم متوجه دلیلش شوم. شور و هیجانی به پا بود و این انرژی در بین هزاران هوادار پرشور منتقل می‌شد. قطعا روز دربی بود.

نتیجه بازی در سرنوشت لیگ هم تاثیرگذار بود و یوونتوس در صورت پیروزی قهرمان لیگ می‌شد. ناپولی که در رده دوم قرار داشت، تنها به این نیاز داشت که بانوی پیر شروع به امتیاز از دست دادن کند و چه جایی برای شروع بهتر از سن پائولو. گیت ورودی را پیدا کرده و منتظر ماندیم. منتظر ماندیم و باز هم منتظر ماندیم. یک ساعت در صف بودیم تا بتوانیم وارد ورزشگاه شویم و علتش این بود که همه بازرسی بدنی می‌شدند و بلیت‌ها در دو مقطع چک می‌شد. ولی وقتی داخل ورزشگاه می‌شدید، صف و پلیس و دست فروش‌ها همگی بیرون بودند.

اولتراها (هواداران دو آتشه) هماهنگی خوبی داشتند و وقتی یوونتوسی‌ها برای گرم کردن وارد زمین شدند، صدای هو کردن کر کننده بود؛ من می‌توانستم فشار فیزیکی را روی گوش‌هایم حس کنم که برای چند ثانیه شنوایی من را قطع کرده بود، وضعیت غیرواقعی بود. بیشتر موج منفی هواداران به سوی کریستیانو رونالدو بود که به نظر از فشاری که روی او گذاشته می‌شد، لذت می‌برد. به نظرم می‌آید که تاثیر اعتراضات تنها روی بازیکنان کم تجربه‌تر بود.

 

اخراج الکس مرت به دلیل خطا روی کریس رونالدو، کار را برای ناپلی‌ها دشوار کرد.

 

بازی شروع شد و پس از 25 دقیقه یک اتفاق جنجالی رخ داد. رونالدو در موقعیت تک به تک با دروازه‌بان ناپولی قرار داشت که دروازه‌بان تلاش کرد روی مهاجم حریف مرتکب خطا شود. الکس مِرِت، دروازه‌بان ناپولی اخراج شد و ضربه ایستگاهی که اعلام شده بود، به باشکوه‌ترین شکل ممکن توسط میرالم پیانیچ وارد دروازه شد که اتفاق بسیار تلخی برای هواداران میزبان بود. سپس یوونتوس گل دوم را توسط امره جان به ثمر رساند. پس از این گل، نحوه بازی یووه به کلی تغییر کرد و آنها تا پایان نیمه اول بسیار محتاط بازی کردند.

با شروع نیمه دوم، روزنه امید برای ناپولی پیدا شد. پیانیچ به خاطر کارت زرد دوم اخراج شد و تعداد بازیکنان داخل زمین برابر شدند. ناپولی در حدود دقیقه 60 توسط خوزه کایه‌خون یک گل زد و کامبک حالا در دسترس آنها بود. آنها تمام بازیکنان را جلو فرستاده بودند به امید این‌که حداقل یک تساوی از حریف بگیرند و با تاکتیکی که یووه پیش گرفته بود، به نظر این اتفاق رخ می‌داد. لحظه سرنوشت ساز فرا رسید.

 

اینسینیه می‌توانست بازگشت ناپولی را کامل کند اما پنالتی او تبدیل به گل نشد.

 

پیروزی یوونتوسی‌ها قهرمانی آنها در سری A را تقریبا قطعی کرد؛ آن هم در ورزشگاه سن‌پائولو

 

یک پنالتی دیرهنگام برای ناپولی. لورنزو اینسینیه که در ناپل یک قهرمان به حساب می‌آید و زیر سایه‌های کوه وزوو بزرگ شده، پشت توپ ایستاد. سکوت جای سر و صدا را گرفت. امید جایش را به انتظار داد. او ضربه خوبی زد، توپ به تیرک سمت چپ خورد، کمانه کرد و به بیرون رفت. آه و حسرت ورزشگاه را فرا گرفت، حس شوکه شدن و ناباوری، قلب اهالی ناپل را فرو ریخت و چند لحظه بعد داور سوت پایان بازی را زد. یوونتوسی‌ها به سمت هواداران‌شان رفتند و طوری خوشحالی کردند که انگار قهرمان لیگ شده اند (که حالا شاید بتوان گفت همینطور هم شده بود) و با هو کردن دوباره هواداران ناپل روبرو شدند. پس از سوت پایان، اولتراها با وجود ناراحتی شدید، همچنان با صدای بلند به تشویق بازیکنان‌شان پرداختند.

ما استادیوم را بدون حادثه ترک کردیم. خوشحالم که اینطور شد و توانستم به پیتزیا بروم. در حین انتظارمان برای آماده شدن پیتزا، یک پیرمرد که به نظر نیاز داشت ما را از چیزی که تماشا کرده‌ایم دلسرد کند، با گویشی شبیه به دوران ناپل باستان، به ما گفت:” پس حتما حقیقت دارد، گاوبندی شده”. انگار که فقط با مداخله فساد می‌شد چنین لحظه نابی را خراب کرد. کل شهر آن شب را در غم شکست‌شان مقابل دشمن شمالی سرکردند.

 

عنوان اصلی مقاله: Napoli vs Juventus: It’s always feisty نویسنده: James Nye نشریه / وبسایت: The gentleman ultra زمان انتشار: 21 اکتبر 2020
کلمات کلیدی:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × دو =