فریاد، مشت‌های گره‌کرده و جنون؛ مربیان لیگ برتر چگونه شادی می‌کنند؟
نیویورک تایمز
آرسنال، میکل آرتتا
همه‌چیز در رفتار میکل آرتتا حساب‌شده است؛ حتی شادی‌های پس از گل او. او معمولاً به مشت گره‌کرده، فریاد بلند «واموس!» به زبان مادری‌اش، اسپانیایی، و سپس در آغوش گرفتن اعضای کادر فنی خود، که اغلب گابریل هاینزه یا نیکلاس ژوور هستند، بسنده می‌کند.
بااین‌حال، وقتی آرسنال در دقایق پایانی گل پیروزی را به ثمر می‌رساند، تمام این رفتارهای حساب‌شده کنار می‌روند و احساسات آرتتا فوران می‌کنند.
برای نمونه، شادی پرشور او پس از گل دقیقه ۹۷ ریس نلسون مقابل بورنموث در مارس ۲۰۲۳ را به یاد بیاورید؛ گلی که پیروزی آرسنال را رقم زد.
آرتتا در حالی که دست‌هایش را بالا برده بود، همراه با دستیارانش در محوطه فنی شروع به دویدن کرد. سپس در امتداد خط کنار زمین دوید، بازیکنان ذخیره آرسنال را در آغوش گرفت و در نهایت، رو به هواداران سرمست حاضر در ورزشگاه امارات، مشت‌های گره‌کرده‌اش را به نشانه شادی تکان داد.
نمونه دیگر، رقص بامزه و ناشیانه او، شبیه رقص پدرها در مهمانی‌های خانوادگی، پس از پیروزی مقابل اتلتیکومادرید در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا در فصل گذشته بود.
وقتی در یک نشست خبری درباره آن رقص از سرمربی ۴۴ ساله آرسنال سؤال شد، او با شوخ‌طبعی پاسخ داد:
«آن رقص تازه مرحله اول بود. هنوز مراحل خیلی زیادی باقی مانده است!»
استون ویلا، اونای امری
اونای امری معمولاً شادی‌های بسیار پرشور و پرتنشی دارد؛ شادی‌هایی که با دندان‌های به‌هم‌فشرده و مشت‌های گره‌کرده همراه هستند.
او در ورزشگاه ویلا پارک معمولاً به سمت چپ خود می‌دود و مشت‌هایش را در هوا تکان می‌دهد. اغلب بدنش را به‌شدت به جلو خم می‌کند و در حالی که دندان‌هایش را محکم روی هم فشار داده، با حالتی نسبتاً تهاجمی چندین بار به هوا مشت می‌زند.
گاهی حتی پیش از آنکه مربیان و بازیکنانش را در آغوش بگیرد، با دست به تجهیزات اطراف خود ضربه می‌زند.
امری فریاد می‌کشد و چنان شادی مهارنشدنی و شدیدی را تجربه می‌کند که گاهی رفتارهای عجیب و غیرمنتظره‌ای از او سر می‌زند.
برای مثال، در مسابقه ماه مه مقابل لیورپول، زمانی که جان مک‌گین گل چهارم استون ویلا را به ثمر رساند و نتیجه را ۴ بر ۲ کرد، صعود این تیم به لیگ قهرمانان اروپا قطعی شد.
امری در اوج هیجان، کتش را به‌سرعت از تن درآورد و به هوا پرتاب کرد.
او شش ماه پیش از آن نیز، هنگامی که استون ویلا با نتیجه ۲ بر یک منچستریونایتد را شکست داده بود، دقیقاً همین حرکت را انجام داده بود.
بورنموث، مارکو رز
مارکو رز از طرفداران فوتبال جسورانه و مبتنی بر پرس شدید از جلو است؛ سبکی که در طول دوران مربیگری‌اش به‌شدت تحت تأثیر هم‌وطنش، یورگن کلوپ، شکل گرفته است.
او در کنار زمین انرژی فراوانی دارد و با فریادهایش مدام بازیکنان را تشویق می‌کند. بااین‌حال، این مربی آلمانی در ماه‌های ابتدایی حضورش به‌عنوان سرمربی بورنموث، تا حد زیادی احساسات خود را کنترل کرده و کمتر واکنش‌های هیجانی نشان داده است.
احتمالاً پرشورترین شادی او پس از پیروزی ۲ بر یک مقابل ایپسویچ تاون در روز یکشنبه رقم خورد؛ مسابقه‌ای که هشتمین پیروزی متوالی بورنموث را به همراه داشت.
رز پس از سوت پایان مسابقه، در حالی که تشویق‌های هواداران بورنموث را که برای حمایت از تیم به ورزشگاه حریف سفر کرده بودند دریافت می‌کرد، با مشت‌های گره‌کرده به هوا ضربه زد و پیروزی تیمش را جشن گرفت.
او پس از مسابقه گفت که این نتیجه یکی از رضایت‌بخش‌ترین پیروزی‌های دوران حضورش روی نیمکت بورنموث بوده است؛ حتی با وجود اینکه پیش‌تر موفق شده بود منچستریونایتد و میلان را با نتایج مشابه ۳ بر صفر شکست دهد.
برایتون، فابیان هورتسلر
فابیان هورتسلر در فصل جاری هنگام گلزنی برایتون آرامش قابل‌توجهی از خود نشان داده است. البته انصافاً او فرصت‌های زیادی برای تمرین این خونسردی داشته است؛ برایتون با ۲۶ گل زده، بیش از هر تیم دیگری در لیگ برتر گلزنی کرده است.
این مربی آلمانی حتی زمانی که دیه‌گو گومز در پیروزی ۵ بر صفر مقابل رقیب سنتی برایتون، کریستال پالاس، با ضربه‌ای تماشایی از حوالی خط میانی توپ را از بالای سر دین هندرسون وارد دروازه کرد، دست‌هایش را از جیب کتش بیرون نیاورد!
معمولاً اعضای کادر فنی هورتسلر واکنش‌های هیجانی‌تری نسبت به خود او دارند. آن‌ها اغلب پس از گلزنی برایتون، در حالی که سرمربی همچنان مشغول ارائه دستورات تاکتیکی به بازیکنان است، به سمتش می‌روند و او را در آغوش می‌گیرند.
در ماه اکتبر، زمانی که برایتون با وجود ۱۰ نفره بودن توانست روی یک ضدحمله گل دوم را مقابل ساندرلند به ثمر برساند و پیروزی ۲ بر صفر خارج از خانه را قطعی کند، تمام اعضای نیمکت برای جشن گرفتن گل به بیرون هجوم آوردند.
بااین‌حال، گاهی اهمیت یک لحظه آن‌قدر زیاد است که هورتسلر نیز برای چند ثانیه نقش سرمربی را کنار می‌گذارد و درست مانند یک هوادار معمولی شادی می‌کند.
برای مثال، در آوریل گذشته، زمانی که کارلوس بالبا در وقت‌های تلف‌شده مقابل وستهم یونایتد گل پیروزی‌بخش برایتون را به ثمر رساند و بازگشت تماشایی این تیم برای پیروزی ۳ بر ۲ در خانه را کامل کرد، هورتسلر نتوانست احساساتش را مهار کند.
سرمربی برایتون ابتدا هر دو مشت خود را به نشانه شادی در هوا تکان داد و سپس جک هینشلوود، بازیکن تیمش، را در آغوش گرفت.
او در ادامه به سمت سکوهای غربی ورزشگاه آمکس چرخید و همراه با هواداران برایتون، این پیروزی هیجان‌انگیز را جشن گرفت.
چلسی، ژابی آلونسو
چلسی در سال‌های اخیر از حضور مربیان و سرمربیانی مانند ژوزه مورینیو، آنتونیو کونته و توماس توخل بهره برده که علاوه بر توانایی‌های مربیگری، شخصیت‌هایی پرشور و نمایشی در کنار زمین داشته‌اند و از بروز آشکار احساساتشان هیچ ابایی نداشتند.
اما ژابی آلونسو، سرمربی تازه‌وارد چلسی، درست مانند دوران بازیگری‌اش، شخصیتی آرام‌تر، کنترل‌شده‌تر و خویشتن‌دارتر دارد.
شادی همیشگی او در نخستین فصل حضورش روی نیمکت چلسی تاکنون بالا بردن هر دو مشت گره‌کرده و تکان دادن آن‌ها در هوا بوده است؛ حرکتی که البته فاصله زیادی با شادی‌های مشهور و اغراق‌آمیز یورگن کلوپ، سرمربی سابق لیورپول، دارد؛ همان مشت‌زدن‌های پرشوری که انگار کلوپ در حال ضربه زدن به یک کوتوله خیالی است!
این مربی اسپانیایی اغلب هم‌زمان با این حرکت، فریاد «واموس!»سر می‌دهد و سپس به سمت اعضای کادر فنی خود برمی‌گردد تا همراه با آن‌ها گل تیمش را جشن بگیرد.
لیورپول، آندونی ایرائولا
آندونی ایرائولا هنگام جشن گرفتن گل‌ها معمولاً آرام و خویشتن‌دار است. البته گاهی احساساتش ناگهان فوران می‌کند؛ فریادی بلند می‌کشد، دست‌هایش را با هیجان تکان می‌دهد و بعضی وقت‌ها نیز شادی خود را با اعضای کادر فنی تقسیم می‌کند.
بااین‌حال، او پیش‌تر درباره اهمیت «به دست آوردن حق تعلق داشتن به یک مجموعه» صحبت کرده و به همین دلیل، تا زمانی که احساس نکند واقعاً جایگاهش را به دست آورده، ترجیح می‌دهد در ابراز احساسات محتاط باشد.
سرمربی جدید لیورپول احتمالاً پرشورترین شادی خود را پس از پیروزی ۲ بر صفر خانگی مقابل برایتون در ماه گذشته تجربه کرد؛ مسابقه‌ای که برای نخستین بار به خودش اجازه داد مقابل جایگاه مشهور کوپ، پیروزی تیمش را جشن بگیرد.
به‌جز این مورد، ایرائولا همچنان در حال آشنا شدن با مسئولیت جدیدش و پیدا کردن جایگاه خود در باشگاه است.
منچسترسیتی، انزو مارسکا
انزو مارسکا معمولاً در پیروزی‌های عادی و کم‌دردسر منچسترسیتی، آرامش خود را در کنار زمین حفظ می‌کند؛ اما در مسابقات بزرگ، روحیه رقابت‌جویانه و آتشین او آشکار می‌شود.
فصل گذشته، زمانی که استوائو گل پیروزی‌بخش دیرهنگام چلسی مقابل لیورپول را به ثمر رساند، مارسکا برای جشن گرفتن گل با سرعت در امتداد خط کنار زمین دوید.
او در ماه اکتبر نیز آشکارا از ضربه کات‌دار و تماشایی جرمی دوکو مقابل همان حریف، این بار با پیراهن منچسترسیتی، لذت برد.
این مربی ایتالیایی همچنین اهمیت زیادی برای قدردانی از هواداران منچسترسیتی در مسابقات خارج از خانه قائل است و تلاش می‌کند تشویق‌های آن‌ها را به‌خوبی پاسخ دهد.
برای مثال، پس از پیروزی یک بر صفر در دربی منچستر مقابل یونایتد در اولدترافورد در ماه سپتامبر، آن هم در شرایطی که سیتی ۱۰ نفره بود، مارسکا با خوشحالی مشت‌هایش را در هوا تکان داد و همراه با هواداران میهمان جشن گرفت.
منچستریونایتد، مایکل کریک
«به‌ندرت» بهترین توصیف برای تعداد دفعاتی است که مایکل کریک در فصل جاری فرصت جشن گرفتن داشته است؛ ضمن اینکه انتظار می‌رود دیگر فرصتی برای شادی روی نیمکت منچستریونایتد پیدا نکند.
در مسابقه روز یکشنبه مقابل استون ویلا، زمانی که بازیکنان یونایتد در دقایق پایانی گل تساوی را به ثمر رساندند، دوربین‌ها کریک را نشان دادند که با چهره‌ای جدی و تقریباً بی‌احساس، تنها یک انگشت خود را به سمت آسمان بالا برد.
این قطعاً تصویری نیست که کریک بخواهد دوران حضورش در اولدترافورد با آن در خاطره‌ها باقی بماند.
در دو مسابقه نخست کریک به‌عنوان سرمربی موقت منچستریونایتد در ابتدای سال، مقابل منچسترسیتی و آرسنال، او شادی‌های کاملاً متفاوتی داشت.
کریک با چشمانی از شدت هیجان گشوده و لبخندی بزرگ روی صورتش، برای جشن گرفتن گل‌های تیمش به هوا می‌پرید.
حتی در مسابقه این فصل مقابل لیدز، زمانی که برایان امبومو گل برتری منچستریونایتد را به ثمر رساند، چهره کریک جدی‌تر و خویشتن‌دارتر بود.
بااین‌حال، بالا بردن هر دو دست و سپس تکان دادن قدرتمند مشت گره‌کرده به سمت نیمکت تیم میهمان نشان می‌داد که او در درون خود چه هیجان شدیدی را تجربه می‌کند.
البته خبری از شادی‌های نمایشی، سر خوردن روی زانو یا دویدن‌های طولانی در امتداد خط کنار زمین نبود.
کریک همیشه تأکید داشت که موفقیت‌ها و ناکامی‌های منچستریونایتد نباید به شخص او گره بخورند و خودش را به مرکز توجه تبدیل کنند.
بااین‌حال، در روزهای خوب، شادی و خوشحالی او کاملاً آشکار بود؛ درست همان‌طور که در روزهای دشوار اخیر، ناامیدی و اندوهش به‌وضوح در چهره و رفتارش دیده می‌شد.
برنتفورد، کیت اندروز
کیت اندروز معمولاً ترجیح می‌دهد گل‌های تیمش را با تکان دادن مشت گره‌کرده جشن بگیرد، اما گاهی چنان تحت تأثیر هیجان قرار می‌گیرد که کنترل احساساتش را از دست می‌دهد.
این ملی‌پوش سابق جمهوری ایرلند در ماه سپتامبر، زمانی که برنتفورد موفق شد چلسی، رقیب همشهری خود در غرب لندن، را با نتیجه ۳ بر صفر شکست دهد، تقریباً از شدت هیجان منفجر شد.
او پس از گل‌های اول و سوم برنتفورد، روی دیمین داف، دستیار خود و وینگر سابق چلسی و تیم ملی ایرلند، پرید و شادی‌اش را به شکلی دیوانه‌وار با او تقسیم کرد.
در ماه ژانویه نیز، زمانی که ایگور تیاگو دومین گل خود را در جریان پیروزی ۳ بر صفر برنتفورد مقابل ساندرلند به ثمر رساند، اندروز حتی در امتداد خط کنار زمین تا پرچم کرنر دوید و خودش را روی مهاجم برزیلی تیمش انداخت تا همراه با او گل را جشن بگیرد.
کامنت‌ها