میکل آرتتا و کابوس قدیمی آنفیلد؛ وقت انتقام رسیده؟

آرت ده روش/نیویورک تایمز:

تنها یک ورزشگاه در دنیای فوتبال وجود دارد که میکل آرتتا اعتراف کرده در آن احساس درماندگی و سردرگمی کرده است: آنفیلد.

فوریه ۲۰۱۴، آرسنال در صدر جدول لیگ برتر قرار داشت و با حضور آرتتا در خط میانی، برای رویارویی با لیورپول راهی آنفیلد شد. اما همه‌چیز خیلی زود به کابوس تبدیل شد. میزبان در همان ۲۰ دقیقه نخست چهار بار دروازه آرسنال را باز کرد و بازیکنان تیم لندنی را در بهت و حیرت فرو برد.

پنج سال بعد، آرتتا در گفت‌وگویی با روزنامه اسپانیایی مارکا برای توصیف آن تجربه از واژه «Pájara» استفاده کرد؛ اصطلاحی اسپانیایی که بیشتر در دوچرخه‌سواری کاربرد دارد و به وضعیتی اشاره می‌کند که ورزشکار ناگهان تمام انرژی‌اش را از دست می‌دهد. اما منظور آرتتا چیزی فراتر از خستگی جسمانی بود؛ نوعی فلج ذهنی، حالتی که انگار در گرداب هولناک آنفیلد گرفتار شده باشید.

آرتتا در آن مصاحبه گفت:

با خودت می‌گویی چه اتفاقی دارد می‌افتد؟ لطفاً بازی را متوقف کنید، چون اصلاً نمی‌دانم کجا هستم!

ناگهان تنها چیزی که آرتتا می‌دید، پیراهن‌های قرمزی بود که با سرعت از کنارش عبور می‌کردند. نه ذهنش توان واکنش داشت و نه بدنش. احساس می‌کرد در جایش میخکوب شده است.

آن مسابقه که حالا ۱۲ سال از آن می‌گذرد، با پیروزی ۵ بر یک لیورپول به پایان رسید. آرتتا در دقیقه ۶۹ تنها گل آرسنال را از روی نقطه پنالتی به ثمر رساند، اما زخم‌های آن شکست مدت‌ها در ذهنش باقی ماند.

در فصل ۲۲-۲۰۲۱، زمانی که آرتتا به‌عنوان سرمربی به آرسنال بازگشته بود، برای آماده کردن بازیکنانش پیش از سفر به لیورپول دست به اقدامی غیرمعمول زد. او دستور داد بلندگوهایی کنار زمین تمرین باشگاه در لندن کولنی نصب کنند و هنگام تمرین، سرود مشهور «You’ll Never Walk Alone» در محوطه پخش شود.

این صحنه که در مستند «همه یا هیچ» آمازون درباره آن فصل آرسنال به تصویر کشیده شد، تلاشی برای بازسازی بخشی از فضای مشهور و سنگین آنفیلد بود. آرتتا می‌خواست مطمئن شود بازیکنانش گرفتار همان شوک و درماندگی‌ای نمی‌شوند که خودش و هم‌تیمی‌هایش در سال ۲۰۱۴ تجربه کرده بودند.

او پیش از یکی دیگر از سفرهای آرسنال به لیورپول در سال ۲۰۲۳ گفت:

نمی‌توانی بازیکنانت را در باغ‌وحش تمرین بدهی و بعد روز یکشنبه آن‌ها را به جنگل بفرستی. چنین چیزی امکان ندارد. باید خودت را در معرض آن شرایط قرار بدهی. باید بازیکنان را آماده کنی، به آن‌ها بگویی قرار است با چه چیزی روبه‌رو شوند و کاری کنی که واقعیت آن فضا را بشناسند.

آرتتا که تیمش امروز(یکشنبه) بار دیگر برای مسابقه‌ای در لیگ برتر راهی بخش قرمز مرسی‌ساید می‌شود، سال‌ها تلاش کرده آرسنال را برای شرایط خاص و دشوار آنفیلد آماده کند. با این حال، با وجود تمام این تدارکات، هنوز نتوانسته به‌عنوان سرمربی در این ورزشگاه به پیروزی برسد.

آخرین پیروزی آرسنال در لیگ برتر در آنفیلد به سپتامبر ۲۰۱۲ برمی‌گردد. آن روز آرتتا در کنار ابو دیابی و سانتی کاسورلا در خط میانی بازی می‌کرد و آرسنال با گل‌های لوکاس پودولسکی و کاسورلا، لیورپول را ۲ بر صفر شکست داد.

از آن روز ۱۴ سال گذشته است؛ آن‌قدر طولانی که حالا آرتتا روی نیمکت آرسنال فرماندهی می‌کند و انزو، پسر ۱۶ ساله سانتی کاسورلا، به‌تازگی به تیم اصلی رئال اویدو راه یافته است.

با این همه، نشانه‌هایی از پیشرفت دیده می‌شود.

آرسنال در چهار دیدار اخیرش در لیگ برتر در آنفیلد، سه بار به تساوی رسیده است. فصل گذشته نیز شکست بسیار نزدیکی را تجربه کرد؛ مسابقه‌ای که تنها یک ضربه آزاد تماشایی دومینیک سوبوسلای در دقایق پایانی، تفاوت دو تیم را رقم زد.

لیورپول و آرسنال برای نخستین بار از اوایل ژانویه مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند؛ اما شرایط لیگ برتر نسبت به روزی که دو تیم در ورزشگاه امارات به تساوی بدون گل رسیدند، به‌شدت تغییر کرده است.

دلیل این تغییر، حکمی است که ماه گذشته علیه منچسترسیتی صادر شد. این باشگاه در تقریباً تمام اتهامات مربوط به نقض مقررات مالی لیگ برتر بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸، از جمله جدی‌ترین اتهامات، مقصر شناخته شد. البته سیتی به این حکم اعتراض کرده است.

این پرونده برای لیورپول و آرسنال اهمیت ویژه‌ای دارد. لیورپول در آن دوران یکی از اصلی‌ترین رقبای منچسترسیتی در کورس قهرمانی بود. از سوی دیگر، شاید آرسنالِ آرسن ونگر نیز می‌توانست چنین جایگاهی داشته باشد، اگر منچسترسیتی چندین بازیکن کلیدی این تیم را به خدمت نمی‌گرفت.

هواداران دو باشگاه چه واکنشی به حکم منچسترسیتی نشان دادند؟

لیورپول یکی از باشگاه‌هایی بود که مستقیماً از دوران پرافتخار و رکوردشکن منچسترسیتی تأثیر پذیرفت. حالا فکر کردن به اینکه سرنوشت آن سال‌ها چقدر می‌توانست متفاوت باشد، برای هواداران این تیم دردناک است.

برای مثال، آیا اگر شرایط متفاوت بود، لغزش معروف استیون جرارد در فصل ۱۴-۲۰۱۳ اصلاً اهمیتی پیدا می‌کرد؟ همان فصلی که لیورپول تنها با یک امتیاز اختلاف، قهرمانی را به منچسترسیتی واگذار کرد. یا یورگن کلوپ، که بارها در رقابت با پپ گواردیولا تا یک‌قدمی قهرمانی پیش رفت، می‌توانست چند جام دیگر به افتخاراتش اضافه کند؟

برای بسیاری از هواداران لیورپول، دیدار خانگی مقابل منچسترسیتی در اوایل همین ماه حال‌وهوای عجیبی داشت؛ چون احساس می‌کردند تیم حریف اساساً شایستگی حضور در آن جایگاه را ندارد.

هواداران آرسنال هم از اینکه منچسترسیتی تقریباً در تمام اتهامات مقصر شناخته شد، غافلگیر شدند؛ به‌خصوص با توجه به مدت طولانی تحقیقات این پرونده.

اما وقتی هیجان اولیه فروکش کرد، توجه‌ها به تأثیر مستقیمی جلب شد که منچسترسیتی بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ بر آرسنالِ آرسن ونگر گذاشته بود.

آرسنال در آن سال‌ها، برخلاف لیورپولِ دوران کلوپ، رقیب جدی منچسترسیتی در کورس قهرمانی نبود؛ اما یکی از دلایل اصلی این اتفاق آن بود که سیتی تقریباً هر سال تعدادی از بهترین بازیکنان آرسنال را جذب می‌کرد.

منچسترسیتی پس از تغییر مالکیت در سال ۲۰۰۸، با جذب بازیکنان متعدد، معادلات رقابت در بالاترین سطح فوتبال انگلیس را بر هم زد. نمونه‌های بررسی‌شده در این گزارش نشان می‌دهند که این نقل‌وانتقالات چگونه بر سایر باشگاه‌ها تأثیر گذاشتند.

این اتفاق باعث شد برخی هواداران آرسنال با نگاهی تازه به عملکرد ونگر در آن سال‌ها بنگرند و ارزش کار او را بیشتر درک کنند. عده‌ای دیگر نیز از خود می‌پرسیدند که اگر آن بازیکنان در شمال لندن می‌ماندند، سرنوشت آرسنال چقدر متفاوت می‌شد؟

حکم منچسترسیتی و مجازات‌های احتمالی چه تأثیری بر فصل جاری خواهد داشت؟

دشوار است دقیقاً بدانیم بازیکنان و اعضای کادر فنی لیورپول درباره این موضوع چه فکری می‌کنند، چون تاکنون به‌صورت علنی اظهارنظری نکرده‌اند. با این حال، تردیدی ندارم که در محافل داخلی باشگاه به این فکر می‌کنند که اگر مثلاً منچسترسیتی با کسر امتیاز مواجه شود، شرایط لیگ برتر چه تغییری خواهد کرد.

البته بعید است این موضوع در حال حاضر بخش زیادی از وقت آندونی ایرائولا را بگیرد. لیورپول در دوره‌ای انتقالی قرار دارد و بیش از هر چیز تلاش می‌کند مشکلات خودش را برطرف کند.

آن‌ها می‌دانند منچسترسیتی در حال حاضر کمی قدرتمندتر است، اما امیدوارند با پیشرفت فصل، فاصله را کاهش دهند و خودشان به تیمی مدعی‌تر تبدیل شوند.

وقتی پس از اعلام حکم از میکل آرتتا درباره این موضوع سؤال شد، او تقریباً به‌صراحت گفت که انگیزه آرسنال باید از درون خود تیم سرچشمه بگیرد، نه از مجازات‌هایی که ممکن است برای منچسترسیتی در نظر گرفته شود.

با توجه به اینکه احتمالاً تا مدتی طولانی شدت مجازات مشخص نخواهد شد، بازیکنان و کادر فنی آرسنال باید با همین ذهنیت به استقبال ماه‌های زمستان بروند.

اگر آن‌ها فصل را با این تصور ادامه دهند که به‌دلیل کسر امتیاز احتمالی منچسترسیتی، چند امتیاز اضافه نصیبشان خواهد شد، ممکن است دچار غرور و سهل‌انگاری شوند.

آرسنال در میانه هفته با شکستی تاریخی مقابل فلیت‌وود تاون، تیمی از لیگ دسته چهارم انگلیس، از رقابت‌های جام حذفی کنار رفت؛ اما در آخرین مسابقه لیگ برتری‌اش هیچ نشانه‌ای از سهل‌انگاری دیده نمی‌شد. آن‌ها در خانه با نتیجه ۲ بر صفر اورتون را شکست دادند.

بزرگ‌ترین تغییری که دو باشگاه نسبت به فصل گذشته تجربه کرده اند چیست؟

قبل از هر چیز، سرمربی تیم.

آندونی ایرائولا که تابستان گذشته جانشین آرنه اشلوتِ اخراج‌شده شد، برای انتقال ایده‌ها و روش‌های کاری‌اش به بازیکنان به زمان نیاز داشت. اما حالا به‌تدریج نشانه‌های پیشرفت دیده می‌شود. بازیکنان شناخت بهتری از وظایف و مسئولیت‌هایشان پیدا کرده‌اند و لیورپول کم‌کم شکل یک تیم منسجم‌تر را به خود می‌گیرد.

تغییر نسل در رهبری تیم نیز یکی دیگر از تفاوت‌های مهم است.

لیورپول در پایان فصل گذشته سه شخصیت بسیار تأثیرگذار را از دست داد: اندی رابرتسون، محمد صلاح و ابراهیما کوناته. هر سه بازیکن، چه در زمین و چه بیرون از آن، نقش مهمی در تیم داشتند و نفرات جدید هنوز به‌طور کامل با شرایط باشگاه سازگار نشده‌اند.

شاید به همین دلیل بتوان انتظار داشت لیورپول در نیم‌فصل دوم عملکرد بهتری داشته باشد؛ زمانی که ترکیب تازه تیم به هماهنگی و ثبات بیشتری رسیده است.

اگر مسابقات آرسنال را هر هفته دنبال نکنید، شاید متوجه این تغییر نشده باشید، اما این تیم در برخی بازی‌های فصل جاری هنگام مالکیت توپ بسیار روان‌تر و هماهنگ‌تر عمل کرده است.

البته به‌جز پیروزی مقابل منچسترسیتی در جام خیریه انگلیس که در کاردیف برگزار شد، بیشتر این نمایش‌های خوب در مسابقات خانگی رقم خورده‌اند.

افزایش گزینه‌های آرتتا در خط میانی به این پیشرفت کمک کرده، اما آرسنال هنوز نتوانسته در بازی‌های خارج از ورزشگاه امارات، تمام توانایی‌هایش را در لیگ برتر به نمایش بگذارد.

اگر آرسنال امروز بتواند در آنفیلد فوتبال روان و هجومی خودش را ارائه دهد، پیام بزرگی به رقبا خواهد فرستاد. به‌خصوص اینکه بسیاری معتقد بودند این تیم در دیدار فصل گذشته در آنفیلد عملاً فوتبال چندان خوبی ارائه نکرد.

سرنوشت سازترین بازیکنان این بازی چه کسانی هستند؟

مارتین اودگارد همیشه بازیکنی است که نبض مسابقه را در اختیار دارد. وقتی او خوب بازی می‌کند، آرسنال تقریباً مهارنشدنی به نظر می‌رسد.

آرسنال از آخرین باری که لیورپول خط میانی‌اش را تقویت کرد، بازیکنان زیادی به این بخش اضافه کرده است؛ اما کاپیتان نروژی تیم با تمام آرامش، ظرافت و هوش فوتبالی‌اش، همچنان مهم‌ترین بازیکن آرسنال و بزرگ‌ترین تهدید برای حریفان است.

در سوی دیگر الکساندر ایزاک و بردنلی بارکولا.ایساک در دوران حضورش در نیوکاسل همیشه برای آرسنال دردسرساز بود. او به‌خوبی می‌دانست چگونه از مدافعان فاصله بگیرد و فضاهای خالی را پیدا کند. از طرفی، در تمام کردن موقعیت‌ها با ضربه اول نیز مهارت بالایی داشت.

به نظر می‌رسد ایساک دوباره اعتمادبه‌نفسش را به دست آورده؛ به‌خصوص حالا که بارکولا، خرید جدید لیورپول، در کنار او در خط حمله بازی می‌کند.

این وینگر سابق پاری‌سن‌ژرمن نشان داده که می‌تواند در هر دو سمت خط حمله مؤثر باشد. برای همین کنجکاوم ببینم این هفته در کدام سمت به میدان خواهد رفت.

بارکولا در جناح راست لیورپول مستقیم‌تر بازی می‌کند و بیشتر به سمت دروازه حریف حرکت می‌کند. اگر ریکاردو کالافیوری یا مایلز لوئیس-اسکلی هنگام حرکت به داخل زمین و اضافه شدن به خط میانی غافلگیر شوند، سرعت بارکولا می‌تواند به یکی از خطرناک‌ترین سلاح‌های لیورپول تبدیل شود.

پیروزی در ورزشگاه خانگی لیورپول همچنان یکی از دستاوردهایی است که آرتتا در دوران مربیگری‌اش به آن نرسیده است. آیا آرسنال می‌تواند روز یکشنبه این روند را تغییر دهد؟

لیورپول کم‌کم ریتم مطلوبش را پیدا می‌کند و روند رو به رشدی دارد. هرچند این مسابقه سخت‌ترین آزمون تیم ایرائولا تا این مقطع از فصل خواهد بود، فکر می‌کنم آن‌ها بتوانند از پس آن بربیایند.۱

آرسنال از سال ۲۰۱۲ تاکنون در آنفیلد پیروز نشده است. با وجود اینکه این تیم در سال‌های اخیر توانسته در ورزشگاه‌های دشوار زیادی به پیروزی برسد، آنفیلد همچنان بزرگ‌ترین مانع باقی‌مانده برای آرتتا و شاگردانش است.

مسابقات خارج از خانه آرسنال معمولاً نزدیک و فشرده دنبال می‌شوند و فکر می‌کنم این دیدار نیز شرایط مشابهی داشته باشد؛ مسابقه‌ای که در نهایت هیچ‌کدام از دو تیم نتوانند بر دیگری برتری پیدا کنند.