لیساندرو مارتینز؛ وقتی بی‌تفاوتی از اشتباه خطرناک‌تر می‌شود

این اتفاق به‌خصوص از آن جهت عجیب بود که رومرو احتمالاً بدترین بازیکن فصل گذشته لیگ برتر انگلیس محسوب می‌شد.

رومرو در میان اشتباهات متعددش، در جریان شکست خانگی یک بر صفر تاتنهام مقابل بورنموث، به‌تنهایی تلاش کرد تله آفساید اجرا کند؛ تصمیمی که به گل پیروزی حریف انجامید. او همچنین در شکست ۲ بر یک مقابل لیورپول، باز هم در شمال لندن، روی هر دو گل حریف مقصر بود.

در دیدار خانگی مقابل منچسترسیتی نیز، زمانی که تاتنهام دو گل عقب افتاده بود، رومرو عملکردی فاجعه‌بار داشت. او بین دو نیمه تعویض شد و تیمش بدون حضور او به بازی برگشت و نتیجه را ۲ بر ۲ مساوی کرد.

یک هفته بعد، در اولدترافورد، با تکلی مضحک روی کاسمیرو در نیمه نخست کارت قرمز گرفت و تیمش را ده‌نفره کرد. تاتنهام آن مسابقه را هم با نتیجه ۲ بر صفر باخت.

او در شکست یک بر صفر مقابل ساندرلند نیز به‌شدت ضعیف ظاهر شد.

البته رومرو در محوطه جریمه حریف هم لحظات درخشانی رقم می‌زد. او مدافعی است که توانایی قابل‌توجهی در گلزنی دارد. اما وقتی پای وظیفه اصلی‌اش، یعنی دفاع کردن، به میان می‌آمد، بدترین بازیکن لیگ برتر انگلیس در فصل ۲۶-۲۰۲۵ بود.

پس از جدایی او در تابستان و پیوستنش به اتلتیکومادرید، این سؤال مطرح شد: چه کسی قرار است تاج بدترین بازیکن لیگ را از او تحویل بگیرد؟

پاسخ را باید در شریک دفاعی‌اش در تیم ملی آرژانتین جست‌وجو کرد: لیساندرو مارتینز.

مارتینز تا این مقطع از فصل ۲۷-۲۰۲۶ بدترین بازیکن لیگ برتر انگلیس بوده است. او حالا در سه مسابقه، اصلی‌ترین عامل از دست رفتن امتیازات منچستریونایتد بوده است.

گل به خودی ناشیانه‌اش در تساوی یک بر یک مقابل فولام شاید تا حدی بدشانسی بود. دروازه‌بان یونایتد، سنه لامنس، ضربه‌ای را که تغییر مسیر داده بود دفع کرد، اما توپ به مارتینز برخورد کرد و وارد دروازه شد. بااین‌حال، او قطعاً می‌توانست سریع‌تر جای پاهایش را تنظیم کند و واکنش بهتری نشان دهد.

در تساوی خانگی یک بر یک مقابل تاتنهام، منچستریونایتد در شرایطی که حریف ده‌نفره شده بود، در مسیر پیروزی قرار داشت. اما دومینیک سولانکه ظاهراً به این نتیجه رسیده بود که ساده‌ترین راه برای گرفتن یک امتیاز، هدف قرار دادن مارتینز است.

مدافع آرژانتینی دو بار به دلیل جای‌گیری اشتباه غافلگیر شد. در صحنه دوم، او عملاً پشت به توپ ایستاده بود و به‌جای تمرکز روی توپ، بیش از اندازه درگیر مهار بازیکن حریف شده بود. در همین لحظه، سولانکه با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند.

تماشای این صحنه واقعاً عجیب بود.

سپس نوبت به عملکرد او در شکست ۳ بر صفر مقابل بورنموث در اولدترافورد، در آخر هفته گذشته، رسید.

در آن مسابقه، رایان، مهاجم برزیلی بورنموث، به‌سادگی از میان مدافعان یونایتد عبور کرد. مارتینز هم ظاهراً به این نتیجه رسید که بهترین راه متوقف کردن او این است که با حرکتی بی‌رمق جلوی مسیرش بدود و بعد روی زمین بیفتد!

رایان اجازه داد مارتینز از سر راهش کنار برود، سپس به حرکت با توپ ادامه داد و در نهایت ضربه‌اش را به بیرون زد.

درست مانند صحنه گل سولانکه در هفته قبل، مارتینز این بار هم بیشتر از آنکه حواسش به توپ باشد، درگیر بازیکن حریف بود.

او در دقایق پایانی پیروزی ۵ بر ۲ مقابل ایپسویچ نیز اشتباهی عجیب مرتکب شد. چوبا آکپوم توپ را از او گرفت و یکی از گل‌های دیرهنگام تیم مهمان را به ثمر رساند.

آن اشتباه تأثیری بر نتیجه مسابقه نداشت، اما نشانه امیدوارکننده‌ای هم نبود؛ به‌خصوص که مارتینز تا پیش از آن لحظه، بازی بسیار خوبی انجام داده بود.

اما نمایش شرم‌آور او در استمفوردبریج، در مسابقه روز شنبه، سه پرده داشت.

در صحنه گل نخست چلسی، مارتینز بخشی از تقصیر را بر عهده داشت؛ البته نه تمام آن را. مورگان راجرز، درست شبیه کاری که رایان انجام داده بود، با دریبل از میان خط دفاعی یونایتد عبور کرد و گل اول چلسی را به ثمر رساند.

هری مگوایر هم شاید می‌توانست جلوی او را بگیرد، اما حرکت یکی دیگر از بازیکنان حریف به سمت فضای پشت دفاع، مگوایر را به آن سمت کشانده بود.

مارتینز اما حتی به نظر نمی‌رسید برایش اهمیتی داشته باشد.

کمی بعد، نخستین کارت زردش را گرفت؛ زمانی که در گوشه زمین، آشکارا پیراهن راجرز را کشید تا مانع حرکت او شود. نکته بدتر اینکه حتی با این خطا هم نتوانست راجرز را سرنگون کند.

اما مارتینز از این اخطار درس نگرفت.

دو دقیقه بعد ــ و باز هم همان الگوی تکراری ــ هنگام دفاع در برابر یک ضربه کرنر، تصمیم گرفت اساساً وجود توپ فوتبال را نادیده بگیرد و در عوض، با ساعد بالا آمده‌اش به سمت سر وسلی فوفانا بپرد.

همان‌طور که راجرز نیز در اشاره به این صحنه، به هری مگوایر، هم‌تیمی‌اش در تیم ملی انگلیس، نشان داد.

کارت زرد دوم برای مارتینز، کارت قرمز، پنالتی، نتیجه ۲ بر صفر و پایان ماجرا.

البته واضح است که مارتینز ذاتاً بازیکن بدی نیست.

او پس از شروعی نسبتاً متزلزل، در دو فصل نخست حضورش در منچستریونایتد عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت. زمانی که در بخش عمده سال ۲۰۲۵ به دلیل مصدومیت غایب بود، یونایتد به‌شدت جای خالی جنگندگی او و توانایی‌اش در ارسال پاس‌های دقیق و تهاجمی با پای چپ را احساس می‌کرد.

او حتی در تابستان امسال به ترکیب رؤیایی جام جهانی راه یافت.

اینکه چرا مارتینز حالا تا این اندازه بد بازی می‌کند، موضوعی است که می‌توان درباره‌اش بحث کرد.

شاید مشکل جسمانی پنهانی وجود داشته باشد. شاید هم صرفاً خستگی ناشی از یک جام جهانی طاقت‌فرسا باشد؛ تورنمنتی که آرژانتین در فینال آن، پس از وقت‌های اضافه شکست خورد.

البته مارتینز در آن فینال، درست پیش از پایان نیمه نخست به دلیل مصدومیت تعویض شد. آرژانتین در سه مسابقه دیگر از چهار دیدار مرحله حذفی خود نیز مجبور شده بود ۳۰ دقیقه وقت اضافه بازی کند و مارتینز در هر سه مسابقه، تمام دقایق را در زمین حضور داشت.

از طرفی، ما هرگز نمی‌دانیم در زندگی شخصی یک فوتبالیست چه اتفاقاتی ممکن است در جریان باشد.

اما این وضعیت نمی‌تواند ادامه پیدا کند.

منچستریونایتد نمی‌تواند همچنان بازیکنی را به میدان بفرستد که با اشتباهات مداومش امتیازات تیم را به باد می‌دهد؛ اشتباهاتی که بیش از هر چیز، این احساس را ایجاد می‌کنند که انگار دیگر دلش با تیم نیست.

انتقاد تند اخیر مارتینز از کمبود خریدهای تابستانی باشگاه نیز، فارغ از اینکه با نظرش موافق باشیم یا نه، نشان می‌دهد او اعتماد چندانی به هم‌تیمی‌هایش ندارد.

صرف‌نظر از تصمیمات مربوط به ترکیب تیم، بعید به نظر می‌رسد مارتینز در چنین روزهایی از سال آینده همچنان بازیکن منچستریونایتد باشد.

شایعات مربوط به علاقه اتلتیکومادرید به او، از نظر سبک بازی کاملاً منطقی به نظر می‌رسند. احتمالاً اگر مارتینز دوباره کنار رفیق قدیمی‌اش، کریستین رومرو، قرار بگیرد، می‌تواند بهترین فرم خودش را بازیابد.