پایان سردرگمی انگلیس؛ این بار همه‌چیز حساب‌شده است
مایکل کاکس/تاکتیک نویس اتلتیک:
اسپانیا، حریف روز یکشنبه انگلیس، نمونه تمام‌عیار چنین رویکردی است.
اگر تیمی چنین هویت تثبیت‌شده‌ای نداشته باشد، یک راهکار ساده‌تر هم وجود دارد: اینکه گروه مشخص و آشنایی از بازیکنان را تا حد امکان در کنار یکدیگر به میدان بفرستد.
اما انگلیس در سال‌های اخیر به‌ندرت توانسته چنین کاری انجام دهد. همیشه درباره انتخاب میان چند گزینه باکیفیت در پست‌های کلیدی هجومی بحث وجود داشته است. از سوی دیگر، پست هافبک میانی عقب‌تر از سایر هافبک‌ها، برای مدت‌های طولانی یکی از نقاط ضعف و ابهام تیم ملی انگلیس بوده است.
بااین‌حال، بر اساس آنچه در پیروزی ۲ بر یک پنجشنبه‌شب مقابل کرواسی مشاهده کردیم، به نظر می‌رسد انگلیس سرانجام به ترکیب ثابت و موردنظر خود در خط میانی و حمله رسیده است.
شش بازیکنی که مقابل کرواسی به میدان رفتند، دقیقاً همان شش نفری بودند که در نیمه‌نهایی جام جهانی مقابل آرژانتین نیز بازی کرده بودند: دکلان رایس در کنار الیوت اندرسون، مورگان راجرز و آنتونی گوردون در کناره‌های زمین و جود بلینگام در کنار هری کین.
حالا که ۱۸ ماه تا یورو ۲۰۲۸ باقی مانده است، احتمال زیادی وجود دارد که همین شش بازیکن در مسابقاتی که انگلیس یکی از میزبانان آن خواهد بود نیز ترکیب اصلی خط میانی و حمله را تشکیل دهند.
هرچه این شش نفر بیشتر کنار یکدیگر بازی می‌کنند، هماهنگ‌تر و بهتر به نظر می‌رسند.
هری کین و جود بلینگام حالا مانند یک زوج هجومی واقعی عمل می‌کنند.
کین مهاجم اصلی تیم است و بلینگام در نقش هافبک هجومی بازی می‌کند، اما این دو بدون هیچ مشکلی می‌توانند نقش‌هایشان را با یکدیگر عوض کنند.
کین به عقب می‌آید و بلینگام با قدرت به فضاهای جلوتر نفوذ می‌کند.
گل نخست انگلیس مقابل کرواسی نمونه بسیار خوبی از شیوه بازی این تیم بود.
در این صحنه، کین به عقب آمد و توپ را به سمت راست، در مسیر حرکت بلینگام، فرستاد. سپس ارسال بلینگام به داخل محوطه جریمه، با ضربه‌ای نه‌چندان تمیز از سوی راجرز به گل تبدیل شد.
این حرکت به‌خوبی نشان می‌دهد که اساس بازی هجومی انگلیس بر جابه‌جایی نقش‌ها، شناخت متقابل بازیکنان و استفاده از فضاهای ایجادشده استوار است.
در موقعیت‌های دیگر، به‌ویژه هنگام شروع بازی از ضربات دروازه خودی، کین و بلینگام هر دو به عقب می‌آیند و به گوردون و راجرز اجازه می‌دهند با حفظ عرض در کناره‌های زمین، ساختار دفاعی حریف را باز کنند.
یکی از حرکات انگلیس در نیمه دوم، زمانی که ارسال گوردون برای راجرز توسط مدافع حریف قطع شد، میزان هماهنگی میان این بازیکنان را نشان داد.
این حرکت در واقع تلاشی برای اجرای همان الگوی گل نخست انگلیس در شکست نیمه‌نهایی مقابل آرژانتین بود، اما با نقش‌هایی معکوس.
در آن مسابقه، راجرز موقعیت گلزنی گوردون را فراهم کرده بود؛ این بار گوردون تلاش کرد برای راجرز موقعیت بسازد.
زوج رایس و اندرسون؛ تفاهمی که انگلیس سال‌ها به دنبال آن بود
در خط میانی، رایس و اندرسون هر دو بازیکنانی همه‌کاره هستند.
اما تفاوت مهم آن‌ها با زوج‌های مشابهی که انگلیس در سال‌های گذشته به میدان می‌فرستاد، این است که رایس و اندرسون واقعاً درک متقابل خوبی از حرکات و وظایف یکدیگر دارند.
در بعضی مسابقات جام جهانی، اندرسون در موقعیتی عقب‌تر باقی می‌ماند و رایس به جلو حرکت می‌کرد؛ رویکردی که طبیعی‌ترین شکل تقسیم وظایف میان این دو به نظر می‌رسد.
در مواقع دیگر، شاید به دلیل نگرانی‌هایی درباره آمادگی جسمانی رایس، این بازیکن عقب‌تر می‌ماند و اندرسون به مناطق جلوتر نفوذ می‌کرد.
هر دو شیوه به‌خوبی جواب داده‌اند.
این دو بازیکن در کنار یکدیگر عملکرد خوبی دارند، چون به بازی کردن با هم عادت کرده‌اند.
البته گزینه‌های قابل‌اعتماد دیگری نیز برای این پست‌ها وجود دارند، هرچند بیشتر آن‌ها در فهرست فعلی تیم ملی حضور ندارند.
بوکایو ساکا که به دلیل مصدومیت عضلانی غایب است، جدی‌ترین گزینه برای ورود به ترکیب اصلی به‌جای مورگان راجرز محسوب می‌شود.
در میان شش بازیکن اصلی خط میانی و حمله، جایگاه راجرز از همه کمتر تثبیت شده است.
اما به‌جز این مورد، انگلیس واقعاً به یک تیم منسجم تبدیل شده است؛ اتفاقی که در مقایسه با بسیاری از تیم‌های ملی انگلیس در گذشته، چندان معمول نبوده است.
البته دست‌کم در بخش هجومی، انگلیس اکنون یک تیم واقعی و هماهنگ دارد.
خط دفاعی؛ بخشی که هنوز مشکلاتی جدی دارد
انگلیس در خط دفاعی مقابل کرواسی تا حدی آشفته و ناهماهنگ به نظر می‌رسید.
مارک گوئهی و ازری کونسا به دلیل مصدومیت از ترکیب خارج شدند و به همین دلیل، دن برن و جارل کوانسا زوج مدافعان میانی انگلیس را تشکیل دادند.
البته این دو دست‌کم از ارتباطات باشگاهی آشنایی برخوردار بودند.
دن برن در نیوکاسل با لوئیس هال هم‌تیمی است و کوانسا نیز سابقه بازی در لیورپول در کنار ترنت الکساندر آرنولد را دارد؛ دو بازیکنی که در سمت چپ و راست خط دفاعی انگلیس حضور داشتند.
بااین‌حال، گوئهی و کونسا پس از بهبودی از مصدومیت به تیم بازخواهند گشت.
با توجه به اهمیت شناخت و هماهنگی میان بازیکنان در ساختار دفاعی، این موضوع ممکن است به سود نیکو اورایلی، هم‌تیمی گوئهی در منچسترسیتی، و بن وایت، هم‌تیمی کونسا در آرسنال، تمام شود.
کوانسا که در پیروزی به‌یادماندنی انگلیس مقابل مکزیک با اقدامی نسنجیده اخراج شده بود، همچنان نتوانسته عملکردی کاملاً متقاعدکننده ارائه دهد.
او در گل تساوی کرواسی مقصر بود، هرچند کمی بعد توانست یک ضربه پنالتی برای انگلیس بگیرد.
هری کین این پنالتی را در صدوبیست‌وششمین بازی ملی خود، که با ثبت رکوردی تازه همراه بود، به گل تبدیل کرد.
دن برن نیز مانند همیشه، هم در محوطه جریمه خودی و هم در محوطه جریمه حریف بازیکن مفیدی بود.
لوئیس هال عملکرد خوبی داشت و از نظر توانایی‌های دفاعی، بهترین مدافع چپ انگلیس محسوب می‌شود.
اما در سمت راست، وضعیت ترنت الکساندر آرنولد همچنان پیچیده است.
تردیدی وجود ندارد که او بازیکنی با توانایی فوق‌العاده در ارسال توپ است، اما جای‌گیری و سبک بازی غیرمعمولش باعث می‌شود هم‌تیمی‌هایی که به بازی کنار او عادت ندارند، اغلب نتوانند با او هماهنگ شوند.
در دو موقعیت، الکساندر آرنولد و راجرز هنگام تلاش برای همکاری در سمت راست دچار ناهماهنگی شدند.
در صحنه‌ای دیگر، کین یکی از پاس‌های بلند و دقیق همیشگی‌اش را به فضای جلو فرستاد؛ پاسی که برای بازیکنی طراحی شده بود که باید به آن فضا نفوذ می‌کرد.
اما مشکل اینجا بود که الکساندر آرنولد قصد حرکت به فضای پشت دفاع را نداشت و در عوض می‌خواست توپ را مستقیماً مقابل پایش دریافت کند.
با وجود تمام استعداد و توانایی‌های الکساندر آرنولد، ناکامی او در تثبیت جایگاهش در رئال مادرید این تصور را تقویت می‌کند که جا دادن او در ساختار یک تیم کار آسانی نیست.
انگلیس برخلاف گذشته، برنامه مشخصی برای آینده دارد
هجده ماه در فوتبال زمان بسیار زیادی است.
احتمالاً تا آغاز یورو ۲۰۲۸، مصدومیت‌هایی رخ خواهد داد، بعضی بازیکنان با افت عملکرد مواجه خواهند شد و چند مدعی تازه نیز برای حضور در ترکیب اصلی ظهور خواهند کرد.
بااین‌حال، درباره بازیکنان فعلی باید به این نکته توجه کرد که کونسا، اندرسون، راجرز و گوردون پس از انتقال‌های بزرگ تابستانی خود تا چه اندازه خوب با شرایط جدید سازگار شده‌اند.
علاوه بر این، نشانه چندانی وجود ندارد که انگلیس مجبور باشد بازیکنان اصلی کم‌فروغ خود را کنار بگذارد و به نسل بعدی روی بیاورد.
تفاوت انگلیس با کرواسی در این زمینه کاملاً آشکار بود.
کرواسی در سال‌های گذشته بارها برای انگلیس مشکل ایجاد کرده است، اما اکنون با کمبود بازیکنان درجه‌یک مواجه است.
تیم ملی انگلیس اغلب متهم می‌شود که پیش از حضور در تورنمنت‌های بزرگ، بیش از اندازه به توانایی‌های خود اطمینان دارد.
با توجه به اینکه انگلیس یکی از میزبانان مشترک یورو ۲۰۲۸ خواهد بود، بدون تردید در ماه‌های آینده هیجان و انتظارات زیادی پیرامون این تیم شکل خواهد گرفت.
اما معمولاً در چنین مقطعی، سرمربیان انگلیس مشغول آزمایش ده‌ها بازیکن مختلف هستند و امیدوارند سرانجام ترکیبی مناسب پیدا کنند.
این بار اما شرایط متفاوت است. انگلیس برخلاف بسیاری از دوره‌های گذشته، واقعاً یک برنامه مشخص دارد.
کامنت‌ها