پایان دوران مورینیوی آرام؛آیا جنگیدن دوباره جواب میدهد؟
درموت کوریگان/نیویورک تایمز:
مربی رئال مادرید، ژوزه مورینیو، یکشنبه شب وقتی وارد سالن کنفرانس خبری ورزشگاه متروپولیتانو شد، دقیقا میدانست شکست ۲-۱ تیمش مقابل رقیب همشهری، اتلتیکو مادرید، را باید گردن چه کسی بیندازد.
مورینیوی اخمآلود در حالی که تصاویر چاپشدهای از دو صحنه خطای بازیکنان اتلتیکو، کریستین رومرو و لی کانگ-این، در نیمه اول را در دست داشت، گفت: «میتوانیم کنفرانس خبری را برگزار نکنیم، چون داستان بازی همینجاست: آنها باید دو کارت قرمز واضح میگرفتند.»
از زمان بازگشت به نیمکت برنابئو در ماه ژوئن، این مربی ۶۳ ساله بیشتر تلاش کرده تصویری آرامتر از خودش ارائه دهد؛ متفاوت با دوره نخست حضورش در رئال بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳، زمانی که بارها با دشمنانی که از نگاه خودش داخل و خارج باشگاه حضور داشتند، وارد جنگ میشد.
مورینیو در ماه اوت در برنامه تلویزیونی اسپانیایی «ال چیرینگیتو» گفت: «حالا پختهتر شدهام؛ احساساتی کمتر، کنترلشدهتر و آرامتر هستم.» این تنها مصاحبه او با رسانههای خارج از باشگاه پس از انتصاب دوبارهاش بود.
اما حفظ چنین رویکردی همیشه کار دشواری به نظر میرسید و پس از شکست مقابل اتلتیکو، در همان جلسه ۱۱ دقیقهای با خبرنگاران، این نقاب کاملا کنار رفت. شکستی که باعث شد رئال مادرید پس از تنها هفت بازی از فصل جدید، همین حالا شش امتیاز از بارسلونا، مدافع عنوان قهرمانی و رقیب دیرینهاش، عقب بیفتد.
مورینیو گفت داور مسابقه، میگل آنخل اورتیز آریاس ۴۱ ساله، برای مدیریت چنین بازی پرفشاری بیش از حد «جوان و کمتجربه» بود. این مربی همچنین مدعی شد که دنیل خسوس تروخیو سوارس، داور اتاق VAR، شاید علیه رئال مادرید موضعی از پیش تعیینشده داشته باشد و دیگر داوران نیز با تصمیمهای اخیر «خندهدار» خود به سود رقبای این تیم عمل کردهاند.
رسانههای وابسته به رئال مادرید نیز بهشدت همین روایت را دنبال کردند.
گزارش بازی در وبسایت رسمی باشگاه با این تیتر منتشر شد: «یک قضاوت افتضاح، دربی را تعیین کرد.» در تلویزیون رئال مادرید، خسوس آلکایده، کارشناس این شبکه، گفت: «برای اینکه مقابل رئال مادرید اخراج شوید، باید یک اسلحه بیرون بیاورید و یکی از بازیکنان ما را بزنید.»
در این مقطع میتوان گفت که هر دو بازیکن، رومرو و لی، به دلیل تکلهای بسیار خشن خود پیش از پایان نیمه اول بازی دیروز، میتوانستند با کارت قرمز مستقیم روبهرو شوند.
تکل رومرو (تصویر بالا) پس از بازبینی VAR تنها با کارت زرد جریمه شد. اورتیز آریاس در ابتدا بازیکن رئال مادرید، جود بلینگام، یعنی بازیکنی که روی او این خطا انجام شده بود، را با کارت زرد جریمه کرده بود.
تکل لی روی فدریکو والورده (تصویر پایین) باعث شد رئال مادرید صاحب یک ضربه آزاد شود، اما نه کارت داده شد و نه VAR دخالتی کرد.
اما تمام این اعتراضها و فریادهای اعتراضی از سوی رئال مادرید باعث شد دیگر کسی درباره نمایش نهچندان خوب تیم مورینیو صحبت نکند؛ بهخصوص در زمانی که بازی هنوز ۱۱ به ۱۱ دنبال میشد. رئال در بیشتر دقایق نیمه اول مالکیت توپ بیشتری داشت، اما این اتلتیکو بود که موقعیتهای هجومی خطرناکتری ایجاد کرد.
کارت قرمز دین هویسن و پنالتیای که در دقیقه ۵۲ پس از آن اعلام شد و سرنوشت بازی را رقم زد، حاصل یک حرکت هوشمندانه از سوی اتلتیکو بود.
البته این صحنه نتیجه یک اشتباه جمعی از سوی رئال هم بود؛ بهویژه اینکه نبود فشار کافی به دیوید هانکو اجازه داد با زمان و فضای مناسب، حرکت جولیانو سیمئونه را پشت سر هویسنِ غافلگیرشده پیدا کند.
اما تمام این اعتراضها و فریادهای اعتراضی از سوی رئال مادرید باعث شد دیگر کسی درباره نمایش نهچندان خوب تیم مورینیو صحبت نکند؛ بهخصوص در زمانی که بازی هنوز ۱۱ به ۱۱ دنبال میشد. رئال در بیشتر دقایق نیمه اول مالکیت توپ بیشتری داشت، اما این اتلتیکو بود که موقعیتهای هجومی خطرناکتری ایجاد کرد.
کارت قرمز دین هویسن و پنالتیای که در دقیقه ۵۲ پس از آن اعلام شد و سرنوشت بازی را رقم زد، حاصل یک حرکت هوشمندانه از سوی اتلتیکو بود.
البته این صحنه نتیجه یک اشتباه جمعی از سوی رئال هم بود؛ بهویژه اینکه نبود فشار کافی به دیوید هانکو اجازه داد با زمان و فضای مناسب، حرکت جولیانو سیمئونه را پشت سر هویسنِ غافلگیرشده پیدا کند.
دفاع رئال مادرید بار دیگر عملکرد بسیار ضعیفی داشت؛ وقتی جاناتان دیوید کمی پیش از رسیدن به دقیقه ۶۰ گل دوم را به ثمر رساند، تقریبا بدون هیچ مزاحمتی در محوطه جریمه حضور داشت؛ پس از اینکه الکس بائنا در سمت چپ آزاد شد و با یک ارسال دقیق او را صاحب موقعیت کرد.
تنها مقطع واقعی فشار از سوی تیم میهمان در دقایق پایانی رقم خورد؛ زمانی که اتلتیکویی مضطرب برای حفظ برتری خود عقب نشست و در نهایت با ضربه سر آنتونیو رودیگر یک گل دریافت کرد.
با این حال، در مجموع اتلتیکو در تمام مراحل بازی از نظر تاکتیکی تیمی بهمراتب برتر بود؛ آن هم با وجود اینکه در ترکیبش به اندازه حریف بازیکنان پرآوازه و ستارههای بزرگ نداشت.
دفاع رئال مادرید بار دیگر عملکرد بسیار ضعیفی داشت؛ وقتی جاناتان دیوید کمی پیش از رسیدن به دقیقه ۶۰ گل دوم را به ثمر رساند، تقریبا بدون هیچ مزاحمتی در محوطه جریمه حضور داشت؛ پس از اینکه الکس بائنا در سمت چپ آزاد شد و با یک ارسال دقیق او را صاحب موقعیت کرد.
تنها مقطع واقعی فشار از سوی تیم میهمان در دقایق پایانی رقم خورد؛ زمانی که اتلتیکویی مضطرب برای حفظ برتری خود عقب نشست و در نهایت با ضربه سر آنتونیو رودیگر یک گل دریافت کرد.
با این حال، در مجموع اتلتیکو در تمام مراحل بازی از نظر تاکتیکی تیمی بهمراتب برتر بود؛ آن هم با وجود اینکه در ترکیبش به اندازه حریف بازیکنان پرآوازه و ستارههای بزرگ نداشت.
جالب بود که دیگو سیمئونه، سرمربی اتلتیکو، پس از بازی گفت تیمش توانسته از هدف قرار دادن ضعفهایی که در ساختار رئال مادرید شناسایی کرده بود، بهره ببرد.
او در نشست خبری پس از مسابقه گفت: «ما در تمام لحظات بازی با کار گروهی، چه در فاز دفاعی و چه در شناخت اینکه میتوانیم از سمت راست به آنها ضربه بزنیم، کنترل بازی را در اختیار داشتیم؛ همان سمتی که هم پنالتی و هم گل دوم از آنجا به دست آمد.»
نتیجه نهایی بازی یکشنبه برای رئال مادرید به اندازه شکست ۵-۲ در همین ورزشگاه، تقریبا ۱۲ ماه قبل، ویرانکننده نبود؛ دیداری که در آن تیم تحت هدایت ژابی آلونسو بهطور کامل از سوی اتلتیکو برتر بود. اما بار دیگر رئال در خط میانی کنترل لازم را نداشت و مقابل تیمی قرار گرفت که هم در کار با توپ و هم بدون توپ، سازمانیافتهتر و هماهنگتر از آنها بود.
نکته قابل توجه دیگر این بود که همان شش بازیکن خط حمله و میانی رئال در هر دو مسابقه از ابتدا به میدان رفتند: والورده، بلینگام، اورلین شوامنی، آردا گولر، وینیسیوس جونیور و کیلیان امباپه. اینکه چگونه میتوان این تعداد ستاره هجومی را در قالب یک تیم منسجم کنار هم قرار داد، مشکلی است که مربیان قبلی رئال، از جمله کارلو آنچلوتی، آلونسو و آلوارو آربلوا، نیز با آن دستوپنجه نرم کردهاند.
به نظر میرسد تمام بازیکنان این فصل کمی بیشتر میدوند و حتی به نظر میرسد ستارههای بزرگ تیم نیز برای مربی جدید و پرهیاهوی خود احترام بیشتری قائل هستند؛ اما هنوز هیچ نشانهای از یک پیشرفت چشمگیر دیده نمیشود.
حتی در مسابقاتی که رئال مادرید پیروز شده هم مشکلات آشکاری دیده شده است.
آنها در نخستین بازی فصل، یک ماه قبل، برای عبور از اسپانیول با نتیجه ۲-۱ به گل پیروزی دقیقه ۹۰ بازیکن تعویضی، کارلوس اسپـی، نیاز داشتند؛ مهاجم ۲۱ سالهای که سهشنبه گذشته نیز با تکرار همین اتفاق در وقتهای اضافه، باعث پیروزی ۳-۲ مقابل الچه شد.
تیم مورینیو بین این دو مسابقه توانست در خانه با نتیجه ۲-۱ اینتر را شکست دهد و نخستین بازی خود در لیگ قهرمانان را آغاز کند، اما تیم ایتالیایی در آن دیدار باورنکردنی ۲۱ شوت به سمت دروازه داشت و شایسته دریافت نتیجه بهتری بود.
چهار روز بعد مقابل رایو وایکانو در برنابئو، رئال در نیمه اول با گلها و پاس گلهای امباپه، بلینگام و وینیسیوس جونیور ۳-۰ پیش افتاد. اما پس از شروع نیمه دوم، کاملا کنترل بازی را به حریفی واگذار کرد که در طول مسابقه ۱۸ بار اقدام به شوتزنی کرد و بار دیگر، با وجود پیروزی ۴-۱، به واکنشهای تیبو کورتوا درون دروازه متکی بود.
پس از پیروزی لحظه آخری مقابل الچه، مورینیو گفت بازیکنانش وقتی به برتری ۲-۰ رسیدند، از نظر ذهنی کمی از شدت بازی کم کردند.
هواداران دائمی برنابئو مشکلات تیم خود را میبینند و از شرایط راضی نیستند. سوتهای اعتراضی تماشاگران در بازیهای خانگی از ماه ژانویه شنیده میشود؛ همان ماهی که دوران کوتاه حضور آلونسو روی نیمکت رئال به پایان رسید.
بهطور گسترده این بحث مطرح شده که این ترکیب رئال بهشدت جای خالی یک هافبک کنترلکننده ریتم بازی را احساس میکند؛ بهخصوص از زمانی که تونی کروس در پایان فصل ۲۴-۲۰۲۳ از فوتبال خداحافظی کرد و لوکا مودریچ تابستان بعد راهی میلان شد. رئال ماه گذشته نیز در جذب رودری ناکام ماند؛ کاپیتان تیم ملی اسپانیا که با منچسترسیتی قهرمان جام جهانی شده بود، ترجیح داد از این باشگاه انگلیسی راهی بارسلونا شود.
اینکه مورینیو با این تحلیل موافق است یا نه، مشخص نیست. در طول دوران طولانی مربیگری او، سبک بازیاش هیچگاه واقعا به چنین بازیکنی وابسته نبوده است؛ هرچند در نخستین دوره حضورش روی نیمکت رئال، در سال ۲۰۱۲ برای جذب مودریچ از تاتنهام تلاش زیادی کرد.
یکشنبه شب، بسیاری از کارشناسان و بازیکنان سابق رئال معتقد بودند مورینیو باید همین حالا دست به تغییرات اساسی بزند؛ تیمی که اکنون شش امتیاز از بارسلونا عقب افتاده؛ تیمی که هر هفت بازی ابتدایی خود در لالیگا را پیروز شده و بیشتر این بردها را با نمایشی قاطع به دست آورده است.
مورینیو حالا در یک تعطیلات طولانی سههفتهای بازیهای ملی فرصت زیادی دارد تا گزینههایش را بررسی کند. رئال تا شنبه ۱۰ اکتبر و دیدار خانگی مقابل ویارئال دیگر بازی نخواهد داشت؛ پس از آن نیز دو هفته بعد باید به خانه بارسلونا سفر کند.
درخواستهای زیادی برای نیمکتنشین کردن وینیسیوس جونیور مطرح شده است؛ بازیکنی که در هشت حضور خود در این فصل تنها یک گل به ثمر رسانده است.
تحلیل تاکتیکی سیمئونه پس از پیروزی شنبه نیز نشان میداد که مربیان رقیب میدانند چگونه از تمایل وینیسیوس به مشارکت نکردن در کارهای دفاعی استفاده کنند. اما این بازیکن برزیلی بهتازگی یک قرارداد ششساله جدید امضا کرده است. کنار گذاشتن او میتواند مشکلات دیگری ایجاد کند؛ همانطور که فصل گذشته شاهدش بودیم.
بازیکن دیگری که احتمال دارد مدتی نیمکتنشین شود، والورده، کاپیتان رئال، است؛ تغییری که میتواند به گولر یا خرید جدید تیم، برناردو سیلوا، اجازه دهد در نقش عمیقتری در خط میانی بازی کنند. با این حال، چنین تصمیمی ممکن است تیم را در برابر ضدحملات حتی آسیبپذیرتر کند، چون هیچکدام از این دو بازیکن از نظر دفاعی چندان قدرتمند نیستند.
با توجه به ساختار نامتوازن این ترکیب، راهحلهای واضح زیادی پیش روی مورینیو وجود ندارد و وقتی او پس از بازی مقابل اتلتیکو صحبت کرد، هیچ نشانهای دیده نمیشد که قصد دارد تغییرات بزرگی ایجاد کند.
البته مقصر دانستن یک «توطئه بزرگ داوری» بسیار آسانتر بود؛ همان کاری که او در فصل نخست حضورش روی نیمکت برنابئو در سال ۲۰۱۰-۲۰۱۱، پس از حذف رئال از لیگ قهرمانان مقابل بارسلونا انجام داد.
با وجود صحبتهای او درباره اینکه حالا «آرامتر» و «پختهتر» شده، این تصور که مورینیو واقعا در طول سالها تغییر کرده، همیشه کمی دور از واقعیت به نظر میرسید؛ چیزی که خودش نیز در همان مصاحبه با «ال چیرینگیتو» پذیرفت. او گفت: «من هنوز همان DNA را دارم. واضح است که نمیتوانم خودم را پنهان کنم یا تلاش کنم کسی باشم که نیستم.»
بازگرداندن مورینیو به رئال همیشه این احتمال را به همراه داشت که وقتی شرایط خوب پیش نمیرود، بار دیگر حملات او متوجه دشمنان بیرونی شود.
اما پرسش اصلی اکنون این است: آیا او واقعا میتواند مشکلاتی را که مدتهاست در تیم رئال مادرید وجود دارد، حل کند؟
کامنتها