چرا بازیکنان بارسلونا روی دست‌هایشان بانداژ می‌بندند؟
اولین بار در سال ۲۰۲۵ بود که این موضوع به‌طور جدی مطرح شد؛ زمانی که به پایان نخستین فصل حضور هانسی فلیک روی نیمکت بارسلونا نزدیک می‌شدیم و این تیم در مسیر فتح سه جام داخلی، یعنی لالیگا، کوپا دل‌ری و سوپرجام اسپانیا، قرار داشت.
در ایکس و شبکه‌های اجتماعی دیگر، نظریه‌هایی مطرح شد مبنی بر اینکه بازیکنان بارسلونا برای پنهان کردن آثار روی دست‌هایشان بانداژ می‌بندند؛ آثاری که به ادعای مطرح‌شده، ممکن بود جای سوزن تزریق باشند و احتمالاً برای پوشاندن استفاده از روش‌های غیرقانونی برای افزایش عملکرد ورزشی ایجاد شده بودند.
رافینیا اولین بازیکنی بود که صریحاً درباره این ماجرای مضحک صحبت کرد و به آن واکنش نشان داد.
در ماه مه ۲۰۲۵، بارسلونا در یک بازی تماشایی و پرهیجان، رئال مادرید را ۴-۳ شکست داد تا در فاصله سه هفته مانده به پایان لیگ، هفت امتیاز از رقیب دیرینه‌اش در ال‌کلاسیکو پیش بیفتد.
حدود دو هفته پیش از آن مسابقه، مارکا مصاحبه‌ای با نیکو میهیچ منتشر کرده بود. میهیچ که در گذشته پزشک باشگاه رئال مادرید بود، از آن زمان دوباره به برنابئو بازگشته و فعالیتش را در این باشگاه از سر گرفته است.
از میهیچ درباره گرایش بازیکنان فوتبال به بستن این نوع بانداژها پرسیده شد. البته باید تأکید کرد که سؤال مشخصاً درباره بازیکنان بارسلونا نبود. پاسخ او، اگر بخواهیم خیلی ملایم بگوییم، چندان رنگ‌وبوی علمی به دنیای پرهیاهوی شبکه‌های اجتماعی و جنجال‌های آن نداد.
او گفت: «ممکن است به این دلیل باشد که دارند بازی‌های استراتژیک طراحی می‌کنند، زیاد فوتبال‌دستی بازی می‌کنند و به تاندونیت مبتلا شده‌اند… همان‌طور که ممکن است [رشوه‌ای به نگریرا نداده باشند].»
او به پرداخت مجموعاً ۸.۴ میلیون یورو (۹.۵ میلیون دلار؛ ۷.۲ میلیون پوند با نرخ فعلی) از سوی بارسلونا بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸ به خوسه ماریا انریکس نگریرا، نایب‌رئیس سابق کمیته داوران اسپانیا، اشاره داشت؛ پرداخت‌هایی که نخستین بار در فوریه ۲۰۲۳ فاش شدند.
میهیچ ادامه داد: «نمی‌دانم چه اتفاقی در حال رخ دادن است، اما حرفم این است که هر پزشکی می‌داند اگر بخواهید دسترسی آسان‌تری به رگ‌ها داشته باشید، دست‌ها و مچ‌ها بهترین محل هستند.
«من به مُدها و موج‌های زودگذر اعتقادی ندارم. فکر نمی‌کنم بازیکنی چیزی را که برای یک مصدومیت یا ضعف طراحی شده باشد، بدون دلیل استفاده کند.»
پیش از دیدار بارسلونا و رئال مادرید، رافینیا هم به این موضوع واکنش نشان داد.
او به ای‌اس‌پی‌ان گفت: «در تمام این فصل، افراد خارج از تیم به هر شکلی که توانستند تلاش کردند ما را به حاشیه ببرند و ثبات‌مان را به هم بزنند.
«آخرین چیزی که مطرح کردند این بود که ما از طریق دست‌ها یا مچ‌هایمان چیزی به بدن‌مان تزریق می‌کنیم. این حرف‌ها مزخرف است. ما در تمام طول فصل تست‌های ضددوپینگ می‌دهیم و هیچ‌کس آن‌قدر احمق نیست که برای به دست آوردن برتری چنین کاری انجام دهد.»
مهاجم برزیلی در آن پیروزی ۴-۳ دو گل به ثمر رساند و پس از یکی از گل‌هایش به سمت دوربین‌های تلویزیونی رفت و به بانداژ آبی‌رنگی اشاره کرد که تقریباً تمام دست راستش را پوشانده بود.
او پس از بازی گفت: «این شادی گل را انجام دادم تا مردم دیگر حرف‌های احمقانه نزنند و به کار خودشان برسند.»
بانداژ دست‌ها اما همچنان یکی از تصاویر آشنای بازیکنان بارسلوناست و آنها تا امروز نیز در بسیاری از مسابقات با دست‌های بانداژشده دیده می‌شوند. یکی از آنها لامین یامال است. او پیش از جام جهانی، در ویدیویی که در کانال یوتیوبش منتشر کرد، درباره دلیل استفاده‌اش از بانداژ توضیح داد.
یامال گفت: «اوایل مجبور شدم دستم را بانداژ کنم چون هنگام بازی با پلی‌استیشن عصبانی شدم، با دستم به صفحه تلویزیون ضربه زدم و انگشت‌هایم آسیب دیدند.»
«انگشت‌هایم خیلی ورم کرده بودند و مجبور شدم روی آنها بانداژ ببندم. بعد متوجه شدم این بانداژ خیلی به من می‌آید و با آن شبیه کریم بنزما شده‌ام. یادم هست من و دوستانم شوخی می‌کردیم و می‌گفتیم اسمم را بگذاریم «کی‌بی۹». بعد از آن هم بانداژ را باز نکردم، چون فکر می‌کنم خیلی به من می‌آید.»
در مورد بنزما هم داستان تقریباً مشابهی وجود دارد. مهاجم سابق رئال مادرید پس از مصدومیت دستش شروع به بستن مچ دستش کرد و چون با وجود آن عملکرد خوبی داشت، تصمیم گرفت برای خوش‌یمنی هم که شده، همچنان به بستن آن ادامه دهد.
تصاویر زیادی از دیگر بازیکنان بارسلونا هم وجود دارد که دست‌هایشان را با بانداژ پوشانده‌اند و همه آنها دلایل مشابهی برای این کار دارند.
گاوی هم یکی از بازیکنانی است که در بحث‌ها و رشته‌پست‌های شبکه‌های اجتماعی درباره «تئوری توطئه بانداژها» نامش مطرح شده است. این بازیکن ۲۲ ساله از ژانویه ۲۰۲۵ شروع به بستن بانداژ کرد؛ زمانی که در جریان یکی از تمرینات، انگشتش شکست و برای اینکه بتواند بازی را ادامه دهد و از انگشت آسیب‌دیده محافظت کند، مجبور شد آن را ببندد. از آن زمان، بانداژ برای او به نوعی وسیله خوش‌یمنی تبدیل شده و به‌دلیل موفقیت‌های تیم، همچنان به استفاده از آن ادامه داده است.
پائو کوبارسی هم از بانداژ استفاده کرده و در جام جهانی تابستان امسال نیز در تمام مسابقات با دست بانداژشده به میدان رفت؛ تورنمنتی که در پایان، به‌عنوان بهترین بازیکن جوان جام جهانی برای قهرمان، اسپانیا، انتخاب شد. دلیلش چه بود؟ محافظت از شست دست راستش در برابر مصدومیتی که در آخرین بازی فصل لالیگا با بارسلونا مقابل آلاوس دچار آن شده بود.
نمونه آخر، پائو ویکتور، مهاجم سابق بارسلوناست که چهار سال پیش هنگام بازی برای سابادل، دچار شکستگی دست شد. او در ابتدا برای محافظت از دست آسیب‌دیده‌اش از بانداژ استفاده می‌کرد، اما این عادت هم مثل موارد دیگر به یک طلسم خوش‌یمنی برایش تبدیل شد. ویکتور که سال گذشته از بارسلونا جدا شد و اکنون در براگا پرتغال بازی می‌کند، همچنان با دست بانداژشده به میدان می‌رود.
خارج از بارسلونا هم نمونه دیگری وجود دارد که اخیراً در اتلتیک به آن پرداخته شده است: آندونی ایرائولا، سرمربی لیورپول، پیش از هر مسابقه یکی از انگشت‌های هر دو دستش را با چسب می‌بندد. دلیلش چیست؟ درست حدس زدید: برای خوش‌یمنی.
پیش از هر مسابقه، یکی از اولین کارهایی که این مربی باسکی انجام می‌دهد، بستن چسب دور انگشت اشاره دست راست و انگشت میانی دست چپش است.
منابعی از داخل رختکن که به دلیل نداشتن اجازه برای صحبت درباره این موضوع نخواستند نامشان فاش شود، می‌گویند اینکه نظریه‌های توطئه درباره این موضوع همچنان در شبکه‌های اجتماعی مطرح می‌شوند، واقعاً خنده‌دار است.
یکی از منابع رختکن گفت: «واقعاً هیچ داستان خاصی پشت این قضیه نیست و حالا دیگر بیشتر شبیه چیزی شده که ممکن است در عکس‌ها ظاهر شما را بهتر کند؛ درست مثل سربند یا مچ‌بندهایی که بازیکنان ان‌بی‌ای هم استفاده می‌کنند.
«با توجه به موفقیت‌های دو فصل اخیر، اصلاً تعجب نمی‌کنم اگر همچنان لامین را ببینیم که دست راستش و دو انگشتش را کاملاً با چسب پوشانده است…»
کامنت‌ها