گولر، پاسور طلایی رئال؛ اما بهترین پست او کجاست؟
تام هریس/نیویورک تایمز
در سالهای اخیر، بخش زیادی از بحثهای تاکتیکی درباره رئال مادرید به ساختار دفاعی این تیم و این موضوع اختصاص داشت که مربیانی مانند کارلو آنچلوتی، ژابی آلونسو و آلوارو آربلوا چگونه میتوانند بدون توپ، تعادل و استحکام بیشتری به تیمی بدهند که در فاز هجومی بازیکنان پرشماری دارد.
آردا گولر شاید آن هافبک قدرتمند و همهکارهای نباشد که پیش از این برای حفظ تعادل تیمی با ترکیب هجومی رئال نیاز بود، اما او چیزی به همان اندازه مهم برای رئال جدید ژوزه مورینیو به ارمغان میآورد: کنترل، خونسردی و وضوح در بازی.
مورینیو پیش از پیروزی ۳-۲ تیمش مقابل الچه در روز سهشنبه، درباره گولر گفت:
«کیفیت بازی او فوقالعاده است. دید بازی، تصمیمگیری، بازیسازی و ثباتی که به تیم میدهد، واقعاً چشمگیر است.
شاید نخواهم تا جایی پیش بروم که بگویم او “تاپ، تاپ، تاپ” است، اما قطعاً میتوانم بگویم که “تاپ، تاپ” است.»
گولر هنوز به نظر میرسد در حال پیدا کردن بهترین پست خود است؛ او تاکنون در نقش یک هافبک عقبتر، در سمت راست خط حمله و اخیراً در پست شماره ۱۰ مقابل الچه بازی کرده است.
اما برخلاف فصلهای گذشته، زمانی که هافبکهای رئال در سیستم تخت ۴-۴-۲ این تیم مجبور بودند فضاهای بزرگی را پوشش دهند، حالا جایگاه طبیعیتری برای بازیکنی با تواناییهای فنی گولر در ترکیب اصلی وجود دارد.
رئال تحت هدایت مورینیو تاکنون با ساختار دفاعی بالاتر و فشردهتر بازی کرده است؛ آنها فضای بین خطوط را کاهش دادهاند و فاصله میان بازیکنان در ساختار دفاعی را کمتر کردهاند.
این تیم بدون توپ راحتتر بازی میکند؛ رئال در شش بازی لالیگا بهطور میانگین تنها ۵۴.۵ درصد مالکیت توپ داشته و دیگر همیشه مجبور نیست برای حفظ تعادل دفاعی، به تواناییهای فیزیکی و دوندگیهای گسترده جود بلینگام و فدریکو والورده تکیه کند.
این شرایط باعث شده گولر هنگام مالکیت توپ حریف کمتر در معرض فشار قرار بگیرد و توانایی اصلی او، یعنی پیدا کردن پاسهای رو به جلوی شکافنده پس از بازپسگیری توپ، بیشتر خودش را نشان دهد.
تاکنون هیچ تیمی در لالیگا بیشتر از رئال مادرید مورینیو از ضدحملات موقعیت شوتزنی ایجاد نکرده است و گولر اغلب بازیکنی است که بیشترین تأثیر را در عبور از نخستین خط فشار حریف دارد و حملات سریع رئال را آغاز میکند.
در این صحنه مقابل رئال بتیس، برای مثال، پس از اینکه یک سانتر حریف قطع میشود، رئال خیلی سریع توپ را به گولر میرساند. هافبک ترکیهای با یک ضربه ظریف، توپ را از کنار بازیکن مقابل عبور میدهد و آن را برای بلینگام ارسال میکند؛ حرکتی که با یک لمس هوشمندانه، سه هافبک حریف را از جریان بازی خارج میکند.
توانایی این بازیکن ۲۱ ساله در حفظ توپ و دید بالایش برای ارسال پاسهای شکافنده، او را به گزینهای ارزشمند در مناطق عمیقتر زمین تبدیل کرده است؛ بهخصوص زمانی که فضای کافی برای حمله و پیشروی وجود دارد.
در سالهای اخیر، بخش زیادی از بحثهای تاکتیکی پیرامون رئال مادرید به ساختار دفاعی این تیم و چگونگی ایجاد تعادل و استحکام بدون توپ توسط مربیانی مانند کارلو آنچلوتی، ژابی آلونسو و آلوارو آربلوا اختصاص داشته است.
آردا گولر شاید آن هافبک قدرتمند و پرتلاشی نباشد که پیش از این برای حفظ تعادل تیمی با ترکیب بیشازحد هجومی رئال نیاز بود، اما او چیزی به همان اندازه مهم را به رئال جدید ژوزه مورینیو اضافه میکند: کنترل، آرامش و وضوح در بازی.
مورینیو پیش از پیروزی ۳-۲ تیمش مقابل الچه در روز سهشنبه درباره گولر گفت:
«کیفیت بازی او فوقالعاده است. دید بازی، تصمیمگیری، بازیسازی و ثباتی که به تیم میدهد، شگفتانگیز است.
شاید نخواهم تا جایی پیش بروم که بگویم او “تاپ، تاپ، تاپ” است، اما قطعاً میتوانم بگویم که “تاپ، تاپ” است.»
گولر هنوز به نظر میرسد در حال پیدا کردن بهترین جایگاه خود در زمین است؛ او تاکنون در نقش یک هافبک عمیقتر، در سمت راست خط حمله و اخیراً در پست شماره ۱۰ مقابل الچه بازی کرده است.
اما برخلاف فصلهای گذشته، زمانی که هافبکهای رئال در سیستم تخت ۴-۴-۲ این تیم مجبور بودند فضاهای بزرگی را پوشش دهند، حالا برای بازیکنی با تواناییهای فنی گولر، جایگاه طبیعیتری در ترکیب اصلی وجود دارد.
رئال تحت هدایت مورینیو تاکنون با ساختار دفاعی بالاتر و فشردهتر بازی کرده است؛ آنها فضای بین خطوط را کاهش دادهاند و فاصله میان بازیکنان در هنگام دفاع کمتر شده است.
این تیم بدون توپ احساس راحتی بیشتری دارد؛ رئال در شش بازی لالیگا تنها بهطور میانگین ۵۴.۵ درصد مالکیت توپ داشته و دیگر همیشه مجبور نیست برای حفظ امنیت در فاز دفاعی، به دوندگیهای فوقالعاده جود بلینگام و فدریکو والورده تکیه کند.
این شرایط باعث شده گولر هنگام مالکیت توپ حریف کمتر در معرض آسیب قرار بگیرد و توانایی اصلی او، یعنی پیدا کردن پاسهای رو به جلوی سریع و شکافنده پس از بازپسگیری توپ، بیشتر خودش را نشان دهد.
در اوایل همان دیدار مقابل بتیس که رئال در آن با نتیجه ۱-۰ شکست خورد، گولر به سمت مرکز زمین حرکت میکند تا زمانی که تیمش تلاش میکند از زیر فشار بالای حریف بازیسازی کند، خود را در موقعیت دریافت پاس قرار دهد.
آنتونیو رودیگر یک پاس جهشی و دشوار را به سمت گولر میفرستد، اما هافبک ترکیهای خیلی سریع توپ را در فضای کوچکی که در اختیار دارد کنترل میکند و سپس با یک پاس به سمت کناره زمین، دنزل دومفریز را راهی مسیر پیشروی میکند.
بعد از دریافت توپ، گولر کمی مکث میکند و بهجای اینکه پاس دشوارتر را به وینیسیوس جونیور برساند، توپ را به کناره زمین میفرستد تا مارک کوکوریا با یک ارسال یکضرب، توپ را به محوطه بفرستد. آزادی عمل گولر در پست شماره ۱۰ به او اجازه میدهد ریتم بازی را در دست بگیرد و در فضاهای خطرناکترِ زمین، جلوتر از خط میانی، به حمله اضافه شود.
با این حال، گولر با وجود اینکه در صحنه بالا از پاس مستقیم صرفنظر کرد، هر وقت فرصت پیدا کند تا کیلیان امباپه یا وینیسیوس جونیور را در موقعیت قرار دهد، معمولاً درنگ نمیکند.
رئال مادرید در دوران مورینیو، هنگام پیشروی با توپ در یکسومهای مختلف زمین، ساختار منظمتری پیدا کرده است. بهخصوص در دوران آنچلوتی، بازیکنان اغلب در سمت چپ زمین تجمع میکردند تا با پاسهای کوتاه با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؛ اما رئال در این فصل تا اینجا تمایل بیشتری به گسترده بازی کردن دارد و همین موضوع فضاهای بیشتری برای گولر ایجاد کرده تا پاسهایش را از میان خطوط دفاعی حریف عبور دهد.
در نمونه بعدی مقابل رئال سوسیداد، بار دیگر میتوانیم توانایی او در نفوذ نامحسوس به فضاها و دریافت توپ بین خطوط را ببینیم.
اما حرکات بازیکنان اطراف گولر نیز اهمیت زیادی دارد و به کش دادن ساختار دفاعی حریف کمک میکند. وقتی وینیسیوس جونیور برای دریافت توپ عقب میآید، بلینگام بلافاصله به دنبال پر کردن فضای سمت چپ میرود. در سمت راست، دومفریس جلو میکشد تا مدافع کناری حریف را درگیر و در جای خود میخکوب کند، در حالی که امباپه نیز خیلی سریع به دنبال حمله به فضای پشت سر خط دفاعی است.
چنین حرکات هماهنگ و چندلایهای، با بازیکنانی که در عرض زمین به فضاهای خطرناک حمله میکنند، هنگام پیشروی سریع رئال مادرید گزینههای زیادی در اختیار گولر قرار میدهد.
قدرت و دقت پاسهای گولر باعث شده او در شرایطی که بازی کشیده و فضاها بیشتر میشوند، بهطور مداوم موقعیت خلق کند؛ موضوعی که بخشی از شروع درخشان او در این فصل را توضیح میدهد. با وجود دقایق بازی محدود ــ او در شش هفته نخست لالیگا تنها در چهار بازی در ترکیب اصلی قرار گرفته ــ هیچ بازیکنی در لالیگا بیشتر از ۲۷ موقعیتی که گولر خلق کرده نساخته است. همچنین تنها سه بازیکن بیشتر از او پاسهای عمقی موفق داشتهاند.
گرافیک زیر تمام پاسهای گولر به امباپه و وینیسیوس جونیور در این فصل را نشان میدهد. همانطور که میبینیم، بسیاری از این پاسها رو به جلو و تهاجمی هستند و گولر تاکنون پنج بار برای هرکدام از این دو بازیکن، توپ را به داخل محوطه جریمه رسانده است.
علاوه بر کیفیت گولر در انتقالهای سریع، او توانسته با صبوری در مالکیت توپ و ارسالهایش از کنارههای زمین به رئال مادرید برای باز کردن دفاعهای فشرده و بلوکهای پایین کمک کند.
اشتیاق او برای درخواست توپ در تمام مراحل بازی نیز چشمگیر است؛ همانطور که در نمونه دیگری مقابل الچه میبینیم. الچه پس از دقایقی طولانی از مالکیت توپ رئال، حالا عقبتر نشسته و در عمق زمین دفاع میکند.
گولر به فضای خالی میرود و با بالا بردن دستش، توپ را طلب میکند. او در مناطق عقبتر زمین نیز کاملاً راحت است و سعی نمیکند بلافاصله دست به یک حرکت اجباری بزند. ابتدا با امباپه پاسکاری میکند، سپس توپ را زیر پایش نگه میدارد و گزینههای پیش رویش را ارزیابی میکند.
با وجود عقب نشستن الچه، بازیکنان رئال در عرض زمین بهخوبی پخش شدهاند تا ساختار دفاعی حریف را کش بدهند. گولر نیز شکاف ایجادشده را پیدا میکند و با پاسی دقیق از نظر زاویه و شدت، توپ را در مسیر حرکت کوکوریا قرار میدهد.
در شرایطی شدیدتر، مانند این بلوک دفاعی بسیار فشرده مقابل رایو وایکانو، گولر سعی کرده به سمت کنارهها متمایل شود تا ارسالهای بلند و شناور از هر دو جناح را هدف بگیرد.
در میان پنج لیگ برتر اروپا، هیچ بازیکنی بیشتر از ۱۴ ارسال موفق گولر نداشته است. او همچنین تاکنون از روی ضربات کرنر شش موقعیت گل خلق کرده که در سه مورد از آنها، ارسالهای کاتدار به بیرون او، دین هویسن را هدف قرار دادهاند.
تنوع گولر در خلق موقعیت، او را به مهرهای ارزشمند و تقریباً ضروری برای رئال مادرید تبدیل کرده؛ بازیکنی که میتواند در هر سناریوی هجومی، راهی برای حل مشکل پیدا کند. اما سؤال اصلی برای مورینیو این است که بهترین جایگاه او در ترکیب کجاست.
گولر در دیدار مقابل رایو، تنها در ۱۸ دقیقه حضور در زمین، پنج موقعیت خلق کرد؛ او در آن بازی به جای یان دیومانده از سمت راست وارد زمین شد. هرچند گولر در کنارهها نیز فوقالعاده مؤثر بوده، اما توانایی او در تنظیم ریتم بازی از یک پست آزاد شماره ۱۰ مقابل الچه به رئال کمک کرد تا کنترل مسابقه را در دست بگیرد؛ با این حال، حضور او در ترکیب اصلی به قیمت نیمکتنشینی بلینگام تمام شد.
رئال مادرید مدتهاست در زمینه سازماندهی بازی هجومی با پاسهای دقیق و حفظ آرامش هنگام مالکیت توپ به بازیکنی با کیفیت تونی کروس یا لوکا مودریچ نیاز دارد.
گولر هنوز بازیکنی بسیار جوان است، اما نشانههای اولیه این فصل حاکی از آن است که میتواند در همین فصل پیشرفت قابلتوجهی داشته باشد و در نهایت جای خالی چنین بازیکنی را پر کند.
کامنتها