چه بر سر جاهطلبیهای بزرگ نیوکاسل آمد؟
چه بر سر جاهطلبیهای بزرگ نیوکاسل آمد؟
در اواخر سال ۲۰۲۴، چند ماه پیش از اوجگیری نیوکاسل یونایتد در دوران مدرنش، یاسر الرمیان، رئیس باشگاه، در همایش «مؤسسه ابتکار سرمایهگذاری آینده» در ریاض سخنرانی کرد.
بدیهی است که شکست ۲ بر ۱ نیوکاسل مقابل چلسی، دو روز قبل از آن، موضوع بحث نبود. الرمیان از «افقهای بیپایان» و چالشهای فراوان پیش روی عربستان سعودی و جهان صحبت کرد؛ از فرصتهای هوش مصنوعی گفت و از تهدید تغییرات اقلیمی.
اما مهمترین بخش سخنانش مربوط به تغییر جهت صندوق سرمایهگذاری عمومی عربستان (PIF) بود؛ نهادی که از سال ۲۰۱۹ ریاست آن را بر عهده دارد. او توضیح داد که در دهه گذشته، سرمایهگذاریهای بینالمللی اولویت اصلی PIF بوده است؛ از خرید سهام شرکتهایی مانند دیزنی، اوبر، فیسبوک گرفته تا خرید باشگاه نیوکاسل یونایتد. اما تأکید کرد که اکنون تمرکز اصلی صندوق «اقتصاد داخلی عربستان» است.
آن زمان این جمله بازتاب چندانی در رسانههای ورزشی پیدا نکرد و خیلی زود، با شروع روند فوقالعاده نیوکاسل که به سهمیه لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی در جام اتحادیه ـ نخستین جام باشگاه از سال ۱۹۶۹ ـ منجر شد، به فراموشی سپرده شد. با این حال، در خود باشگاه، این تغییر رویکرد توجه برخی را جلب کرده بود.
چند هفته پیش از آن، The Athletic گزارشی درباره سه سال نخست مالکیت PIF بر نیوکاسل منتشر کرده بود. کریس وا و جورج کالکین ضمن اشاره به پیشرفتهای باشگاه، جملهای نوشتند که امروز اهمیت بیشتری پیدا کرده است. آنها گزارش دادند که برخی در باشگاه «نگران بودند اولویتهای عربستان به سمت سرمایهگذاری داخلی تغییر کرده باشد» و همچنین از «کند بودن روند تصمیمگیری در ساختار مبتنی بر فرآیند» ابراز نارضایتی میکردند.
از سوی دیگر، PIF ناگهان تمرکز خود را به شکل چشمگیری روی لیگ حرفهای عربستان افزایش داده بود. این پرسش مطرح شد که آیا این دو پروژه عظیم و جاهطلبانه فوتبالی واقعاً میتوانند همزمان در کنار یکدیگر پیش بروند؟
این اتفاقات مربوط به سال ۲۰۲۴ است؛ خیلی قبلتر از آنکه الکساندر ایساک، آنتونی گوردون، ساندرو تونالی و برونو گیمارش تصمیم بگیرند آیندهشان را جای دیگری جستوجو کنند. خیلی قبلتر از آنکه نیوکاسل در جذب اهداف بزرگ نقلوانتقالاتی ناکام بماند؛ از یوهان مانزامبی و ویکتور مونیوس که استون ویلا و لیورپول را ترجیح دادند، تا تابستان قبل که لیام دلاپ و ژائو پدرو راهی چلسی شدند، ماتئوس کونیا، برایان امبئومو و بنجامین ششکو منچستریونایتد را انتخاب کردند و هوگو اکیتیکه به لیورپول رفت.
همه این ناکامیها در نهایت به ناامیدی و فرسودگی ادی هاو انجامید؛ مربیای که احساس میکرد باشگاه را تا آخرین حد توان خود پیش برده و دیگر کاری از دستش برنمیآید؛ احساسی که سرانجام با اعلام رسمی جداییاش در روز جمعه تأیید شد.
وقتی نیوکاسل در نوامبر ۲۰۲۱، تنها یک ماه پس از خرید باشگاه توسط PIF، ادی هاو را به خدمت گرفت، تصور عمومی این بود که او معمار مرحله نخست پروژه جدید خواهد بود؛ مربیای که تیم را از قعر جدول لیگ برتر بالا میکشد، پایههای موفقیت را بنا میگذارد و سپس، مطابق الگویی که معمولاً پس از چنین خریدهای عظیمی دیده میشود، جای خود را به مربیای بزرگتر و پرآوازهتر میدهد تا مرحله دوم پروژه و کسب افتخارات بزرگ را هدایت کند.
اما داستان طور دیگری پیش رفت.
انتظار اولیه این بود که نیوکاسل با تکیه بر ثروت و جاهطلبی عربستان به یک ابرقدرت فوتبال تبدیل شود. اما به مرور، این تصویر جای خود را به واقعیتی داد که در آن باشگاه نهتنها زیر فشار قوانین مالی محدود شده بود ـ که واقعیتی انکارناپذیر است ـ بلکه از کمبود ثبات، تمرکز، چشمانداز روشن و انگیزه کافی در سطوح مدیریتی نیز رنج میبرد.
عدهای ممکن است با این تحلیل مخالف باشند. آنها به رشد چشمگیر سرمایهگذاری، افزایش درآمدهای تجاری و مهمتر از همه، تغییر فضای باشگاه نسبت به دوران تاریک و فرسایشی مایک اشلی اشاره میکنند؛ دورانی که نیوکاسل دو بار سقوط کرد و در آستانه سومین سقوط نیز قرار داشت، تا اینکه PIF باشگاه را خرید و ادی هاو را برای نجات تیم منصوب کرد.
بدون تردید، تفاوت نیوکاسل امروز با باشگاه نیمهجان سال ۲۰۲۱ کاملاً آشکار است.
اما در عین حال، تفاوت محسوسی هم میان شور و اعتمادبهنفس روزهای ابتدایی پس از خرید باشگاه ـ زمانی که از ساخت یک «ابر باشگاه»، توسعه ورزشگاه، ساخت کمپ تمرینی جدید و رقابت برای تمام جامهای بزرگ صحبت میشد ـ و دو سال اخیر وجود دارد؛ دورهای که پروژه بهتدریج کند شد و حتی پیش از شوک مربوط به ایساک و افت عملکرد تیم در زمین، این احساس به وجود آمد که شاید مسیر اصلی خود را گم کرده باشد.
کامنتها