چرا برنتفورد برای تیمهای بزرگ کابوس است؟ سه سلاح در خدمت یک ایده
لیام تارم/اتلتیک:
برنتفورد، بهخصوص زمانی که مقابل تیمهای بزرگ قرار میگیرد، سه روش اصلی برای حمله دارد: ضربات سر، ضدحملات سریع و پرتابهای بلند.
بارها و بارها تیمهایی که به ورزشگاه گِتکِچ در جنوبغرب لندن میآیند، به دلیل ناتوانی در متوقف کردن حداقل یکی از این مسیرهای حمله، امتیاز از دست میدهند.
چلسیِ ژابی آلونسو در شب جمعه هر سه مورد را تجربه کرد؛ یک هتتریک تاکتیکی از سوی برنتفورد که برای نخستین بار در یک مسابقه لیگ برتری، هر سه سلاح آنها در یک بازی به گل تبدیل شد.
کیت اندروز، سرمربی برنتفورد، پس از مسابقه در نشست خبری گفت:
«من عاشق تماشای بازی کردن تیمم هستم.»
در ۶۰ دقیقه ابتدایی، هیچکدام از دو تیم موقعیت جدی و واقعی ایجاد نکردند. پرس تهاجمی در هر دو سمت زمین، روند بازیسازی را مختل کرده بود و کار را برای بازیسازانی مانند میکل دامسگارد و دو بازیکن چلسی، کول پالمر و مورگان راجرز، برای پیدا کردن فضا و دریافت توپ دشوار کرده بود.
برنتفورد توانست برای مقابله با سیستم ۳-۴-۳ چلسی و جابهجاییهای مداوم بازیکنان این تیم، شکل دفاعی خود را تغییر دهد. جایدون آنتونی، وینگر راست برنتفورد، نقش دفاعی بیشتری گرفت تا پپ چاواریا، وینگبک چپ تیم، را پوشش دهد؛ بازیکنی که بارها با ارسال توپ به فضای پشت سرش هدف قرار گرفته بود. همچنین ویتالی یانلت اغلب مأمور مهار مستقیم پالمر بود.
اندروز درباره نحوه دفاع چلسی از ایگور تیاگو صحبت کرد و گفت حریف با «مهار دو نفره» مهاجم برنتفورد، قصد داشت تأثیر او را کاهش دهد. مدافعان سهنفره چلسی نیز بهخوبی جایگیری کرده بودند تا مقابل مهاجمی دفاع کنند که فصل گذشته نزدیکترین تعقیبکننده ارلینگ هالند در جدول آقای گلی بود (۲۲ گل در مقابل ۲۷ گل هالند).
اندروز گفت:
«حریفان با احترام زیادی مقابل ما آرایش میگیرند تا بتوانند کاری را که انجام میدهیم خنثی کنند. احساس میکردم یک نمایش خوب در حال شکل گرفتن است. در نیمه دوم دقیقاً نشان دادیم چه تیمی هستیم.»
۲.۷۱ — برنتفورد از هفت بازی لیگ برتری که در روز جمعه انجام داده، در شش بازی پیروز شده و یک بار مساوی کرده است. میانگین امتیازگیری ۲.۷۱ امتیاز در هر بازی جمعه، بهترین رکورد تاریخ لیگ برتر برای تیمهایی است که حداقل سه بازی در یک روز مشخص هفته انجام دادهاند.
جشن برنتفورد سرانجام یک ساعت بعد از شروع بازی آغاز شد؛ لحظهای که با سومین ضربه کرنر آنها، درِ بطری عملکردی درخشان و شبیه به یک شامپاین باز شد.
دامسگارد یک ارسال کاتدار به داخل محوطه فرستاد که به سمت یانیک شوستر و کریستوفر آیر، زوج مدافعان میانی برنتفورد در تیر دوم، حرکت کرد. شوستر، خرید تابستانی برنتفورد از ردبول سالزبورگ، با ضربه سر توپ را به عرض دروازه برگرداند و شرایط را برای آنتونی فراهم کرد تا از فاصلهای چند قدمی با یک ضربه سر، توپ را وارد دروازه کند.
اندروز درباره شوستر ۲۰ ساله گفت:
«از همان لحظهای که او را دیدم، دوستش داشتم. چیزی که توجه من را جلب کرد، بیباکی او بود. فقط با دیدن چند کلیپ از بازیهایش میتوانستید شخصیتش را ببینید. او بازیکنی است که با تمام وجود بازی میکند.»
در حالت ایدهآل، شوستر باید با سرعتی آرامتر و تدریجیتر با زندگی در لیگ برتر هماهنگ میشد. اما مصدومیت زوج اصلی مدافعان میانی برنتفورد، نیتن کالینز و سپ فن دن برگ، باعث شد این مدافع جوان اتریشی در کنار آیر، دو بازی پیاپی در ترکیب اصلی قرار بگیرد.
اندروز اضافه کرد:
«هیچوقت واقعاً نمیدانید یک بازیکن چطور میتواند خودش را با لیگی مثل این و با چنین سطحی از حریفان وفق دهد.»
چیزی که به بازیکنان برای تطبیق با شرایط در برنتفورد کمک میکند، ترکیبی از صبر و دستورهای تاکتیکی کاملاً مشخص است؛ چه در ساختار تیمی و چه در سبک بازی. آنها از ابتدای فصل گذشته تاکنون ۱۲۸ ضربه سر به سمت دروازه داشتهاند؛ آماری که در لیگ برتر بیشتر از هر تیم دیگری است. بخش زیادی از این ضربات حاصل ارسالهای بازیِ باز برای ایگور تیاگو و وینگر تهاجمی تیم، کوین شاده بوده است.
برنتفورد زمانی که دروازهبان حریف صاحب توپ است، با شدت بالا و نفر به نفر پرس میکند؛ اما در نیمه زمین خودی حاضر است عقب بنشیند و گاهی حتی هر دو وینگر را به خط دفاعی اضافه کند تا یک خط دفاع ششنفره شکل بگیرد.
این یک رویکرد کاملاً دفاعمحور است که احتمال ارسالهای خطرناک حریف را کاهش میدهد؛ چلسی از ۲۷ توپی که به داخل محوطه جریمه فرستاد، تنها توانست به دو مورد ضربه بزند. در عین حال، این ساختار برای برنتفورد سکویی مناسب جهت اجرای ضدحملات فراهم میکند.
گل دوم برنتفورد از اشتباه جردن هندرسون، هافبک سابق آنها، آغاز شد؛ او قصد داشت با یک پاس عمقی شکافدهنده، مورگان راجرز را صاحب توپ کند. اما آیر مسیر توپ را خواند و با یک حرکت به داخل، پاس را قطع کرد.
پس از اینکه مامادو سانگاره، بازیکن تعویضی برنتفورد، پاس را به دامسگارد رساند، این شماره ۱۰ ریزنقش با یک پاس عمقی به فضای پشت خط دفاع، چهار مدافع چلسی را از جریان بازی خارج کرد و کوین شاده را در موقعیت قرار داد.
شاده، مهاجم تیم ملی آلمان، در موقعیت تکبهتک با امیلیانو مارتینز، دروازهبان چلسی، باید گل میزد. اما ضربه او مستقیماً توسط مارتینز دفع شد و توپ جلوی پای ایگور تیاگو افتاد تا او نخستین گل لیگ برتری فصل خود را به ثمر برساند.
اندروز درباره شاده گفت:
«او یک ماشین پرس است. میزان تلاشش فوقالعاده است. ما حتی از بازیکنان هجومیمان هم چنین چیزی میخواهیم؛ اینکه برای انجام بخش سخت و کثیف بازی هم انگیزه داشته باشند.»
تواناییهای فیزیکی شاده و تیاگو ــ که فصل گذشته بیشترین تعداد پرس را در لیگ برتر ثبت کرد ــ یکی از دلایل اصلی قدرت توقفناپذیر برنتفورد در انتقالهای سریع است. تحت هدایت اندروز، آنها ۴۰ شوت از ضدحملات و ۱۰ گل از چنین موقعیتهایی داشتهاند؛ آماری که تنها بورنموث توانسته با آن برابری کند (۴۰ شوت و ۱۱ گل).
گل سوم برنتفورد، که در وقتهای تلفشده پیروزی مقابل رقیب همشهری را پررنگتر کرد، بین دو صحنه عجیب از ضربات ایستگاهی چلسی قرار گرفت: ابتدا ماکسنس لاکروا بدون هیچ فشاری، ضربه سر خود روی ارسال آزاد پالمر را به بالای دروازه فرستاد و سپس استوائو در آخرین ضربه بازی، کرنر را آنقدر محکم زد که توپ مستقیماً از زمین خارج شد.
پرتابکننده اصلی پرتابهای بلند، مایکل کایوده، در دقیقه ۶۹ تعویض شد و پس از آن شاده مسئولیت این کار را بر عهده گرفت. بسیاری از تیمها حتی یک بازیکن با پرتاب بلند قدرتمند ندارند؛ اما برنتفورد دو نفر دارد.
از یک نظر، این گل بیشتر شبیه یک حمله در جریان بازی بود، اما به دلیل نحوه دستهبندی فازهای بازی توسط Opta، بهعنوان گل حاصل از ضربه ایستگاهی ثبت میشود. پرتاب شاده توسط چاواریا دفع شد، اما توپ تنها تا آرون هیکی، مدافع راست تعویضی برنتفورد، رفت.
هیکی با حرکات سریع پا دو بازیکن حریف را پشت سر گذاشت و توپ را دوباره به شاده رساند. شاده نیز با یک پاس تند به تیر دوم ــ که با کمک یک برخورد تغییر مسیر داده بود ــ برتری سه مقابل دو را برای تیمش ایجاد کرد. فابیو کاروالیو که تنها در دقیقه ۸۷ توسط اندروز به زمین آمده بود، با شیرجه توپ را وارد دروازه کرد.
پرتابهای اوت نیز یکی دیگر از بخشهایی است که برنتفورد در آن به مهارت بالایی رسیده است. از زمان صعود این تیم به لیگ برتر در سال ۲۰۲۱، آنها بیش از دو برابر هر تیم دیگری پرتاب بلند به داخل محوطه جریمه داشتهاند (۶۳۶ مورد؛ پس از آنها ناتینگهام فارست با ۲۴۳ مورد قرار دارد). طبیعی است که در همین بازه، بیشترین شوت از پرتاب اوت (۱۵۲) و بیشترین گل از این موقعیتها (۱۹) را هم ثبت کردهاند.
اندروز پس از بازی و در پاسخ به این سؤال که آیا گل اول یک حرکت تمرینشده بود، با خنده گفت:
«روی هر ضربه ایستگاهی کار میکنیم. این چیزی است که توجه زیادی به آن داریم و احساس کردیم امشب فرصتی وجود دارد. اگر قرار بود نتیجه با ضربات ایستگاهی تعیین شود، میخواستیم این اتفاق به سود ما باشد.»
از زمانی که اندروز تابستان گذشته جانشین توماس فرانک شد، تنها سه تیم توانستهاند از ورزشگاه گِتکِچ با پیروزی خارج شوند. البته میتوان این انتقاد را مطرح کرد که برنتفورد میتوانست تعداد بردهای بیشتری داشته باشد ــ آنها ۱۰ پیروزی و ۹ تساوی داشتهاند ــ اما شکست دادنشان بسیار دشوار است.
این نخستین بار از فصل ۲۰۱۳-۱۴، یعنی دوران حضورشان در لیگ وان، است که برنتفورد پس از پنج هفته ابتدایی یک فصل همچنان بدون شکست باقی مانده است. چلسی آخرین تیمی نخواهد بود که در این فصل ورزشگاه گتکِچ را بدون امتیاز ترک میکند.
کامنتها