لیورپول و معمای خط میانی؛ تعادل گمشده ایرائولا

جیمز پیرس/نیویورک تایمز:

اگر نوع پیروزی‌های لیورپول مقابل ایپسویچ تاون و اتلتیکو مادرید نشان می‌داد که آندونی ایرائولا در حال پیاده کردن ایده‌های خود در این تیم است، تساوی ناامیدکننده شنبه مقابل فولام مشکلاتی را که او با آنها دست‌وپنجه نرم می‌کند، به‌وضوح نمایان کرد.

این یک نمایش پر از اشتباه بود که تقریباً هیچ نکته مثبتی برای دفاع از آن وجود نداشت. لیورپول تیمی بی‌روح، بی‌دقت و ناهماهنگ به نظر می‌رسید. آنها برای دقایق قابل‌توجهی مقابل تیمی تحت فشار قرار گرفتند که پیش از سفر به آنفیلد، هر سه بازی قبلی خود در لیگ برتر را واگذار کرده بود.

ایرائولا معتقد بود خستگی نقش بزرگی در افت نگران‌کننده استانداردهای تیم پس از انرژی‌ای داشت که بازیکنان برای شکست دادن اتلتیکوی دیگو سیمئونه در میانه هفته صرف کرده بودند. شدت و انرژی لازم در بازی به‌وضوح وجود نداشت.

ایرائولا پس از مسابقه به خبرنگاران گفت:

«قطعاً تازگی و شادابی لازم را نداشتیم؛ نمی‌توانیم این موضوع را پنهان کنیم.

از نظر فاصله زمانی بین دو مسابقه، این بدترین شرایط است؛ فقط حدود ۶۰ ساعت بین بازی‌ها فاصله داشتیم، اما این اتفاق بارها رخ خواهد داد و باید خودمان را با آن وفق دهیم.

در چنین بازی‌هایی گاهی باید با یک ضربه ایستگاهی، یک شوت از پشت محوطه جریمه یا یک لحظه درخشش از سوی یک بازیکن هجومی به پیروزی برسید؛ اما ما چنین چیزی نداشتیم. از زمانی که اینجا هستم، این نخستین مسابقه‌ای بود که در خلق موقعیت با مشکل مواجه شدیم.»

الکساندر ایساک که در اواخر بازی یک فرصت طلایی را از دست داد و ضربه سرش روی کرنر دومینیک سوبوسلای با اختلاف کمی از کنار دروازه به بیرون رفت، خسته و بی‌رمق به نظر می‌رسید. همین موضوع درباره بردلی بارکولا نیز صدق می‌کرد؛ بازیکنی که پس از انتقال پرهزینه‌اش از پاری‌سن‌ژرمن طبیعتاً به زمان نیاز دارد تا به شرایط ایده‌آل برسد.

اما نگران‌کننده‌ترین ضعف‌های لیورپول مقابل فولام، ارتباطی با خستگی بازیکنان نداشت. کافی است به پست دفاع چپ نگاه کنیم؛ جایی که کوستاس سیمیکاس پس از بازگشت به ترکیب اصلی آن‌قدر ضعیف ظاهر شد که در پایان نیمه اول تعویض شد.

در واقع، مدافع یونانی خوش‌شانس بود که تا همان زمان در زمین باقی مانده بود؛ او تنها سه مورد از هشت دوئل خود را برد (۳۸ درصد) و فقط ۲۰ پاس از ۳۱ پاسش را با موفقیت ارسال کرد (۶۵ درصد).

بازگرداندن کوستاس سیمیکاس پس از یک فصل حضور قرضی در رم، برای تأمین گزینه ذخیره پشت سر میلوش کرکز و پس از جدایی اندی رابرتسون، راه‌حل ارزان‌تری بود تا اینکه لیورپول وارد بازار نقل‌وانتقالات شود. اما این تصمیم ممکن است در نهایت برای باشگاه هزینه داشته باشد.

کرکز که در نیمه دوم دیدار مقابل فولام وارد زمین شد، شروع خوبی در این فصل نداشته است؛ اما این مدافع چپ مجارستانی برای جایگاهش در ترکیب، رقیب جدی ندارد.

لوک چمبرز، محصول آکادمی باشگاه، بازیکنی که لیورپول تصمیم گرفت پس از تحت تأثیر قرار دادن ایرائولا در پیش‌فصل او را قرض ندهد، باید گزینه بهتری نسبت به سیمیکاس باشد.

بزرگ‌ترین دردسر آندونی ایرائولا بدون شک به ساختار خط میانی تیمش مربوط می‌شود؛ مشکلی که هم به انتخاب بازیکنان مربوط است و هم به تعادل ترکیب.

لیورپول در تابستان این منطقه از زمین را تقویت نکرد، زیرا باور داشت سرمربی جدید می‌تواند از استعدادهای موجود در ترکیب، عملکرد بیشتری بگیرد.

با وجود درخواست‌های بخشی از هواداران برای جذب یک هافبک شماره ۶ تخصصی، ایرائولا احساس نمی‌کرد سیستم او به چنین بازیکنی نیاز داشته باشد. باشگاه امیدوار بود تری نیونی، هافبک نوجوان تیم، پس از فروش کرتیس جونز به قهرمان سری آ، این فصل قدم بزرگی به جلو بردارد.

اگر الکسیس مک‌آلیستر پس از اینکه به او اطلاع داده شد قرارداد جدیدی دریافت نخواهد کرد، از تیم جدا می‌شد، لامین کامارا از موناکو گزینه اصلی برای جانشینی او بود.

استفاده از فلوریان ویرتس در خط میانی سه‌نفره مورد علاقه ایرائولا یک ریسک محسوب می‌شود. وقتی بازیکن آلمانی بتواند نقش یک نیروی خلاق و تأثیرگذار را ایفا کند، این تصمیم جواب می‌دهد؛ اما وقتی مانند بازی مقابل فولام در نقش شماره ۱۰ کم‌اثر باشد، حضور او باعث می‌شود فضای بسیار زیادی برای بازیکنان پشت سرش باقی بماند تا آن را پوشش دهند.

ویرتس ۴۴ پاس از ۵۳ پاس خود را به مقصد رساند (۸۳ درصد) و تنها یک مورد از چهار دوئلش را پیروز شد (۲۵ درصد). یک حرکت فریب‌دهنده و تماشایی او در اواسط نیمه دوم که باعث شد بارکولا در موقعیت حمله قرار بگیرد، ثمری نداشت؛ زیرا وینگر فرانسوی با بی‌دقتی نتوانست ایساک را که در انتظار دریافت توپ بود، پیدا کند.

اما در لحظات دیگری، خود ویرتس بزرگ‌ترین دشمن خودش بود؛ چراکه ارسال‌ها و تصمیم‌هایش در پاس‌کاری او را ناامید کرد و در نهایت با واکنش‌های منفی هواداران آنفیلد روبه‌رو شد.

برای تزریق انرژی و تازگی بیشتر به تیم، ایرائولا رایان گراونبرخ را برای نخستین بار پس از هفته ابتدایی فصل در ترکیب اصلی قرار داد. این هافبک هلندی که در ماه مارس قرارداد جدیدی شش‌ساله امضا کرده بود، هنوز نتوانسته از افتی که در اواخر دوران مربیگری آرنه اسلات گریبانگیرش شده بود، خارج شود.

گراونبرخ در شرایطی که اعتمادبه‌نفس کافی نداشت، پس از از دست دادن آسان توپ با ناامیدی سرش را تکان داد. او ۲۴ پاس از ۳۱ پاس خود را کامل کرد (۷۷ درصد) و در چهار مورد از هفت دوئلش پیروز شد (۵۷ درصد).

اما الکسیس مک‌آلیستر که در نیم ساعت پایانی جایگزین گراونبرخ شد، بسیار مطمئن‌تر ظاهر شد. بازیکنی که در میانه هفته مقابل اتلتیکو مادرید گل پیروزی لیورپول را به ثمر رسانده بود، ۱۸ پاس از ۲۰ پاس خود را به مقصد رساند (۹۰ درصد) و در تنها دوئلی که وارد آن شد نیز پیروز شد.

زوج میانی سوبوسلای–گراونبرخ نتوانست هیچ کنترلی در خط میانی ایجاد کند. برای فولام بیش از حد آسان بود که از میان این دو بازیکن عبور کند. همانند گراونبرخ، لیورپول نیز زمانی که در ماه جولای قرارداد جدید پنج‌ساله‌ای به دومینیک سوبوسلای داد، سرمایه‌گذاری مالی بزرگی انجام داد.

این قرارداد پاداشی بود برای کاپیتان تیم ملی مجارستان که در تمام فصل گذشته بهترین بازیکن لیورپول بود. در بازی شنبه، او بیش از هر بازیکن دیگری موقعیت خلق کرد (۴ موقعیت) و توانایی‌اش در کار با توپ غیرقابل انکار است. اما نارضایتی هواداران در آنفیلد از برخی نبردهایی که او در آنها شکست خورد، کاملاً محسوس بود. سوبوسلای در پایان تنها یک مورد از ۱۰ دوئل خود را پیروز شد و این آماری قابل قبول نیست.

وقتی از ایرائولا درباره مشکلات لیورپول در خط میانی و جست‌وجو برای رسیدن به تعادل مناسب پرسیده شد، او گفت:

«به‌خصوص در نیمه اول، زمان‌بندی پرس ما درست نبود و همیشه دیر می‌رسیدیم؛ این مسئله کاملاً واضح بود.»

در نیمه دوم این بخش را خیلی بهتر کردیم. با ساختارهای بهتر، کنترل بیشتری روی بازی داشتیم. حتی بدون اینکه گل بزنیم، احساس راحتی بیشتری داشتم. شاید در این زمینه فوق‌العاده نبودیم و گاهی دچار مشکل شدیم، اما اجازه ندادیم موقعیت‌های واضح زیادی ایجاد شود. تنها فرصت جدی‌ای که به آنها دادیم، زمانی بود که روی یک ضربه دروازه اشتباه کردیم.»

همان موقعیت که در نهایت با نجات توپ روی خط توسط جرمی ژاکه و جلوگیری از گلزنی گونزالو گارسیا همراه شد، از یک پاس بی‌مورد و بی‌فکر آلیسون به سمت گراونبرخ که تحت فشار بود، شکل گرفت. این صحنه خلاصه‌ای از بی‌دقتی و شلختگی تیمی لیورپول بود.

تری نیونی که در این مسابقه روی نیمکت ماند و فرصت بازی پیدا نکرد، باید سه‌شنبه شب در دیدار جام اتحادیه مقابل تاتنهام در آنفیلد، از ابتدا به میدان برود.

موتور خط میانی ایرائولا دچار اختلال شده است.