ترکیه، سرزمین استقبال‌های دیوانه‌وار؛ این بار نوبت صلاح بود.
چند ساعت پس از اعلام خبر سفر محمد صلاح به ترکیه برای ادامه مذاکرات انتقالش به ترابزون‌اسپور، هواداران این باشگاه شروع به تجمع کردند.
سوپرلیگ ترکیه سال‌هاست به استقبال از ستاره‌هایی در این سطح عادت کرده، اما صلاح — که با لیورپول دو بار قهرمان لیگ برتر انگلیس و در سال ۲۰۱۹ فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد — شاید هیجان‌انگیزترین چهره‌ای باشد که تاکنون به این لیگ آمده است.
صلاح ۳۴ ساله به جای فرود در ترابزون، شهری در ساحل دریای سیاه که باشگاه در آن قرار دارد، وارد استانبول شد. در آنجا هواداران ترابزون‌اسپور از قبل جمع شده بودند و نام او را فریاد می‌زدند.
صلاح که در ماه ژوئن پس از پایان قراردادش لیورپول را ترک کرد، در خیابان‌های استانبول توسط راننده ش به گشت و گذار پرداخت.در حالی که هواداران با موتورسیکلت و ماشین‌هایشان او را همراهی می‌کردند، بوق می‌زدند و پرچم‌ها را از پنجره‌ها به اهتزاز درمی‌آوردند.
وقتی سرانجام با هواداران جدیدش روبه‌رو شد، مشخص بود که خودش هم مشتاق پیوستن به این جشن و هدایت آن است؛ هرچند به نظر می‌رسید از شدت شور و اشتیاقی که با آن مواجه شده بود، شگفت‌زده شده است.
پیش از ورود صلاح به ترابزون، باشگاه با انتشار بیانیه‌ای از هواداران خواسته بود از روشن کردن منور و مواد دودزا خودداری کنند و آرامش خود را حفظ کنند.
اما آیا هواداران گوش کردند؟ البته که نه!
این همان استقبالی بود که هنگام ورود صلاح به شهر از او شد.
صلاح این فصل از حضور در لیگ قهرمانان اروپا محروم خواهد بود، چرا که ترابزون‌اسپور باید در مرحله مقدماتی لیگ اروپا شرکت کند؛ اما با توجه به استقبالی که از او شد و اینکه با پیراهن شماره ۱۰ باشگاه، در کنار هواداران جشن گرفت و شعارهای آنها را رهبری کرد، به نظر می‌رسید پیش از مراسم بزرگ معارفه‌اش در ورزشگاه پاپارا پارک در تاریخ ۶ اوت، کاملاً از شرایط جدیدش راضی و خوشحال است.
صلاح اولین بازیکنی نیست که چنین استقبالی را از هواداران ترکیه‌ای تجربه می‌کند و آخرین نفر هم نخواهد بود. باشگاه‌های سوپرلیگ ترکیه معمولاً پیش از تکمیل شدن رسمی مدارک انتقال، خبر جذب بازیکنان را اعلام می‌کنند تا هواداران فرصت پیدا کنند به این شکل به استقبال آنها بروند.
این استقبال‌های پرشور فقط مخصوص بزرگترین ستاره‌ها هم نیست. کافی است از داریوس واسل بپرسید…
ویکتور اوسیمن (گالاتاسرای، ۲۰۲۴)
مهاجم نیجریه‌ای، ویکتور اوسیمن، در سپتامبر ۲۰۲۴ ابتدا با قراردادی قرضی از ناپولی به گالاتاسرای پیوست و در ساعات پایانی شب وارد استانبول شد. پرواز او چند ساعت تأخیر داشت، اما برای هواداران وفادار گالاتاسرای، زمان اهمیتی نداشت.
او در فرودگاه با سیل نور فلاش دوربین‌ها و صدای شعار صدها هوادار روبه‌رو شد. هوادارانی که در کنار بازیکن جدیدشان عکس می‌گرفتند و بنری در دست داشتند که اوسیمن را با پیراهن گالاتاسرای، نشسته روی تخت پادشاهی و با تاجی بر سر نشان می‌داد.
اوسیمن با هواداران، از کودکان گرفته تا بزرگسالان، عکس یادگاری گرفت. سپس در حالی که کاروان خودروهایش برای انجام تست‌های پزشکی راهی شهر شد، خیابان‌های استانبول با نور منورها روشن شد و هواداران به سمت او گل پرتاب کردند.
داریوس واسل (آنکاراگوچو، ۲۰۰۹)
داریوس واسل در سال ۲۰۰۹، زمانی که به ترکیه آمد، دیگر در اوج دوران فوتبالش نبود؛ اما استقبال از این مهاجم که ۲۲ بازی ملی برای انگلیس داشت، در حد یک سوپراستار جهانی بود.
حدود ۳ هزار هوادار در پایتخت ترکیه، آنکارا، به استقبال او رفتند و با فریاد زدن نامش ورودش را جشن گرفتند. وقتی بازیکن سابق استون ویلا و منچسترسیتی از میان جمعیت عبور می‌کرد، شال‌ها و پیراهن‌های هواداری روی دوشش انداخته شد و حتی یک دسته‌گل به او دادند؛ در حالی که واسل به‌سختی می‌توانست راهی برای رسیدن به خودروهای منتظر پیدا کند.
او بعدها در بخشی از کتاب زندگی‌نامه‌اش که در سال ۲۰۱۷ توسط گاردین منتشر شد، درباره آن لحظه نوشت:
«این نوع استقبالی بود که انتظار داشتید برای کسی مثل نلسون ماندلا اتفاق بیفتد.»
واسل در ابتدا برای بررسی شرایط باشگاه جدیدش به آنکارا رفته بود، نه اینکه مستقیماً قرارداد امضا کند؛ اما خیلی زود برای پیوستن به آنکاراگوچو متقاعد شد، حتی با وجود اینکه این باشگاه یکی از قدرت‌های سنتی فوتبال ترکیه محسوب نمی‌شد.پس از پیوستن این بازیکن ۲۹ ساله از منچسترسیتی، او شاهد مراسمی شد که بازیکنان دیگری مانند لس فردیناند و دین ساندرز را هم شگفت‌زده کرده بود.پیش از اولین بازی فصل، یک بز قربانی شد؛ مراسمی که واسل در زندگی‌نامه‌اش نوشت احساس می‌کرد حیوان «درست قبل از مراسم به او نگاه کرده است.»
دیدیه دروگبا (گالاتاسرای، ۲۰۱۳)
دیدیه دروگبا در ژانویه ۲۰۱۳، تنها هشت ماه پس از اینکه پنالتی قهرمانی چلسی در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۲ را به ثمر رساند، راهی ترکیه شد؛ و استقبال از او در استانبول کاملاً در شأن یک ستاره بزرگ بود.وقتی مهاجم ساحل‌عاجی از جت شخصی‌اش پیاده شد، صدای تشویق عظیمی فضای فرودگاه را پر کرد. او در حالی که از میان انبوه خبرنگاران عبور می‌کرد، برای صدها هوادار گالاتاسرای که برای استقبال از این بازیکن ۳۴ ساله آمده بودند، دست تکان داد.
در مراسم معارفه او در ورزشگاه علی سامی ین اسپورتس کمپلکس، هزاران هوادار با پرچم‌ها، بنرها و شعارهای بی‌وقفه، ورزشگاه را به یک جشن بزرگ تبدیل کردند و حتی مدت‌ها پس از معرفی دروگبا همچنان در ورزشگاه ماندند.شش گل او در نیم‌فصل دوم به گالاتاسرای کمک کرد تا با ۱۰ امتیاز اختلاف نسبت به رقیب سنتی‌اش، فنرباغچه، قهرمان ترکیه شود. این تیم همچنین با حضور دروگبا تا مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا پیش رفت.
آندره اونانا (ترابزون‌اسپور، ۲۰۲۵)
دروازه‌بان‌ها معمولاً به اندازه بازیکنان هجومی با چنین هیاهویی وارد یک باشگاه نمی‌شوند، اما ورود آندره اونانا به ترابزون‌اسپور از منچستریونایتد در سال ۲۰۲۵ یک استثنا بود.اونانا در حالی که شال زرشکی و آبی باشگاه را روی دوش داشت، برای هواداران حاضر ظاهر شد و همراه آنها به جشن پرداخت. ابتدا با اشاره از آنها خواست سکوت کنند و سپس خودش رهبری شعارخوانی را بر عهده گرفت.
این دروازه‌بان کامرونی حتی مجبور شد وقتی دود منورها و مواد آتش‌زا بیش از حد شد، شالش را روی صورتش بگیرد؛ اما در نهایت با آغوش باز فضای پرشور و انتظاراتی را پذیرفت که بازی در فوتبال ترکیه به همراه دارد.
ژوزه مورینیو (فنرباغچه، ۲۰۲۴)
این استقبال‌های خارق‌العاده فقط مخصوص بازیکنان نیست؛ همان‌طور که انتصاب ژوزه مورینیو به عنوان سرمربی فنرباغچه در ژوئن ۲۰۲۴ نشان داد.
جت شخصی مورینیو در فرودگاه صبیحه گوکچن استانبول به زمین نشست؛ جایی که هواداران فنرباغچه منتظر بودند تا نگاهی به این مربی ۶۱ ساله و دو بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا بیندازند.
«آقای خاص» با لبخند و دست تکان دادن از میان جمعیت عبور کرد؛ در حالی که هواداران با تشویق و فریاد زدن نامش از او استقبال می‌کردند. سپس خودرو او در میان موجی از هواداران هیجان‌زده فنرباغچه محاصره شد.
پس از آن، گویی تمام استانبول به ورزشگاه شوکرو ساراج‌اوغلو آمده بود؛ جایی که مورینیو در مراسمی یک‌ساعته و مقابل سکوهایی مملو از هواداران پرشور معرفی شد.
مورینیو هم مانند بسیاری از ستاره‌های بزرگ دیگری که به ترکیه آمدند، خیلی زود اولین درس فوتبال این کشور را یاد گرفت:
هیچ جای دیگری در دنیا، ورود یک چهره جدید را به چنین نمایشی بزرگ و فراموش‌نشدنی تبدیل نمی‌کند.
گئورگی هاجی (گالاتاسرای، ۱۹۹۶)
وقتی گئورگی هاجی در سال ۱۹۹۶ راهی گالاتاسرای شد، هنوز یکی از بزرگترین نام‌های فوتبال اروپا بود. ستاره رومانیایی که سابقه بازی برای رئال مادرید و بارسلونا را داشت، با استقبال فوق‌العاده هواداران ترکیه‌ای روبه‌رو شد.
هزاران هوادار گالاتاسرای برای دیدن «مارادونای کارپات‌ها» به خیابان‌ها آمدند و ورود او را به یک جشن بزرگ تبدیل کردند. هاجی خیلی زود به نماد این باشگاه تبدیل شد و نقش مهمی در دوران طلایی گالاتاسرای ایفا کرد؛ دورانی که با چهار قهرمانی متوالی لیگ ترکیه و قهرمانی تاریخی در جام یوفا ۲۰۰۰ به اوج رسید.
هواداران گالاتاسرای او را با لقب «مارادونای کارپات‌ها» می‌شناسند؛ بازیکنی که فقط به خاطر کیفیت فنی‌اش محبوب نشد، بلکه با شخصیت، رهبری و تعصبش به یکی از بزرگترین اسطوره‌های تاریخ باشگاه تبدیل شد. حتی سال‌ها پس از خداحافظی‌اش، نام هاجی همچنان در ورزشگاه تورک تله‌کام با احترام فریاد زده می‌شود.شخصیت عصیانگر و جنجالی هاجی همیشه برای هواداران تیم هایش جذاب بود.
ساموئل اتوئو (آنتالیااسپور، ۲۰۱۵)
ورود ساموئل اتوئو به فوتبال ترکیه یکی از بزرگترین انتقال‌های تاریخ سوپرلیگ بود. مهاجم کامرونی که سابقه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با بارسلونا و اینتر را داشت، با استقبال گسترده هواداران آنتالیااسپور روبه‌رو شد.هزاران نفر برای دیدن او به خیابان‌ها آمدند؛ اتفاقی که برای باشگاهی خارج از جمع قدرت‌های سنتی ترکیه بسیار کم‌سابقه بود. اتوئو بعدها حتی به عنوان بازیکن و مدیر در فوتبال ترکیه ماندگار شد.
وسلی اسنایدر (گالاتاسرای، ۲۰۱۳)
یکی از بزرگترین ورودهای تاریخ فوتبال ترکیه. ستاره هلندی پس از قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا با اینتر، راهی گالاتاسرای شد و در فرودگاه استانبول با استقبال عظیم هواداران مواجه شد.اسنایدر در کنار دروگبا به یکی از نمادهای نسل طلایی گالاتاسرای تبدیل شد و در قهرمانی‌های داخلی و موفقیت اروپایی این تیم نقش داشت.هر چند دوران حضورش در غول استانبول بسیار کوتاه بود.
مائورو ایکاردی (گالاتاسرای، ۲۰۲۲)
کمتر بازیکنی در سال‌های اخیر به اندازه مائورو ایکاردی با هواداران ترکیه ارتباط برقرار کرده است. مهاجم آرژانتینی پس از انتقال قرضی از پاری‌سن‌ژرمن، با استقبال پرشور هواداران گالاتاسرای وارد استانبول شد.
شعارهای هواداران، بنرهای بزرگ و محبوبیتی که خیلی سریع به دست آورد، باعث شد ایکاردی از یک خرید بزرگ به یکی از چهره‌های محبوب تاریخ معاصر باشگاه تبدیل شود. او بعدها نقش کلیدی در قهرمانی‌های گالاتاسرای داشت.
مسوت اوزیل (فنرباغچه، ۲۰۲۱)
انتقال مسوت اوزیل به فنرباغچه یکی از بزرگترین اتفاقات تاریخ اخیر فوتبال ترکیه بود. ستاره آلمانی با ریشه ترکی، پس از ترک آرسنال به تیم محبوب دوران کودکی‌اش پیوست.
هواداران فنرباغچه ساعت‌ها برای استقبال از او منتظر ماندند و ورودش به استانبول به یک مراسم ملی تبدیل شد. برای بسیاری از هواداران، اوزیل فقط یک بازیکن جدید نبود؛ بازگشت یک ستاره جهانی به ریشه‌هایش بود.گرچه این انتفال کاملا ناموفق لفب گرفت.
نیکلاس آنلکا (فنرباغچه، ۲۰۰۵)
نیکولاس انلکا که سابقه بازی در رئال مادرید، آرسنال، چلسی و منچسترسیتی را داشت، با استقبال قابل توجه هواداران فنرباغچه وارد ترکیه شد.یکی از اولین ستاره‌های بزرگ فوتبال اروپا بود که در دوران مدرن راهی سوپرلیگ ترکیه شد. مهاجم فرانسوی که سابقه بازی برای تیم‌هایی چون رئال مادرید، آرسنال، چلسی، منچسترسیتی و پاری‌سن‌ژرمن را داشت، در انتقالی بزرگ به فنرباغچه پیوست. ورود او به استانبول با استقبال گسترده هواداران همراه شد و نشان داد باشگاه‌های ترکیه می‌توانند مقصدی جذاب برای نام‌های بزرگ فوتبال باشند. آنلکا در فنرباغچه با سرعت و تکنیک خود تأثیرگذار بود و در قهرمانی این تیم در لیگ ترکیه در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ نقش داشت.
آنلکا یکی از اولین ستاره‌های بزرگ نسل جدید بود که نشان داد ترکیه می‌تواند مقصد جذابی برای نام‌های بزرگ فوتبال باشد.
الکس د سوزا (فنرباغچه، ۲۰۰۴)
شاید به اندازه دروگبا و رونالدینیو شهرت جهانی نداشت، اما در ترکیه یک اسطوره واقعی شد. هافبک برزیلی با استقبال هواداران وارد فنرباغچه شد و بعدها تبدیل به یکی از محبوب‌ترین خارجی‌های تاریخ فوتبال ترکیه شد.شاید هیچ بازیکن خارجی در تاریخ فوتبال ترکیه به اندازه الکس با هواداران یک باشگاه پیوند عاطفی پیدا نکرده باشد. ستاره برزیلی پس از ورود به فنرباغچه، به قلب تپنده تیم تبدیل شد و طی هشت سال حضورش، با بازی‌سازی، گل‌های حساس و شخصیت رهبری‌اش، نام خود را در تاریخ باشگاه جاودانه کرد.
الکس سه بار عنوان بهترین بازیکن لیگ ترکیه را به دست آورد، فنرباغچه را به قهرمانی‌های متعدد رساند و در میان هواداران به نماد وفاداری و تعصب تبدیل شد؛ تا جایی که پس از جدایی‌اش، هواداران برای خداحافظی او ورزشگاه را پر کردند و بعدها مجسمه‌اش در نزدیکی ورزشگاه شوکرو ساراج‌اوغلو نصب شد.برای بسیاری از هواداران فنرباغچه، الکس فقط یک فوتبالیست نبود؛ او نماد یک نسل و یکی از بزرگترین اسطوره‌های تاریخ باشگاه بود؛ بازیکنی که نامش در کنار بزرگترین چهره‌های تاریخ فوتبال ترکیه قرار گرفته است.
روبرتو کارلوس (فنرباغچه، ۲۰۰۷): ورود ستاره برزیلی و قهرمان جام جهانی ۲۰۰۲ به فنرباغچه یکی از بزرگترین انتقال‌های تاریخ فوتبال ترکیه بود. مدافع چپ افسانه‌ای رئال مادرید پس از سال‌ها درخشش در اسپانیا راهی استانبول شد و هزاران هوادار برای استقبال از او به خیابان‌ها آمدند.
کارلوس با وجود اینکه سال‌های پایانی دوران بازی‌اش را سپری می‌کرد، همچنان با قدرت بدنی، ضربات آزاد فوق‌العاده و شخصیت جهانی‌اش یک چهره ویژه در سوپرلیگ بود و حضورش نشان داد فوتبال ترکیه می‌تواند بزرگترین نام‌های جهان را جذب کند. او با فنرباغچه قهرمانی سوپرجام ترکیه را تجربه کرد و به یکی از مشهورترین بازیکنان خارجی تاریخ این باشگاه تبدیل شد.
کامنت‌ها