از کارشناس تلویزیونی تا ناجی فوتبال آلمان؛ سفر ۲۰ ساله یورگن کلوپ به نیمکت تیم ملی

آن عبارت «فعلاً» در فضا باقی ماند و مولر در واکنش به آن با خنده‌ای عصبی پاسخ داد. همه می‌دانستند که اگر آلمان در این تورنمنت عملکرد ضعیفی داشته باشد و ناگلزمان مورد انتقاد شدید قرار بگیرد، کلوپ گزینه محبوب برای جانشینی او خواهد بود.

حتی بازیکنان سابق تیم ملی مانند آندریاس مولر، اشتفان افنبرگ و لوتار ماتئوس نیز از این شرایط انتقاد کردند و معتقد بودند کلوپ با اظهارنظرهایش یک حواس‌پرتی غیرضروری ایجاد کرده است.

کلوپ پس از دیدار مقابل کوراسائو، در همان برنامه تلویزیونی از ناگلزمان عذرخواهی کرد، اما اتفاقی که رخ داده بود، فضای ادامه تورنمنت را شکل داد.

هر بار که آلمان نمایش ناامیدکننده‌ای ارائه می‌کرد، کلوپ توضیح می‌داد که مشکل کجا بوده و چه راهکاری برای بهتر شدن شرایط وجود دارد. این تحلیل‌ها گاهی سرگرم‌کننده بودند، اما در عین حال فضایی ناخوشایند هم ایجاد می‌کردند.

در تحلیل بین دو نیمه دیدار مقابل پاراگوئه، زمانی که آلمان با نتیجه ۱-۰ عقب بود، کلوپ به‌شدت عملکرد دفاعی تیم را که منجر به تنها گل بازی شده بود، زیر سؤال برد.

او گفت آن نمایش، که از نظر او ایستا و فاقد خلاقیت بود، «اشک به چشم‌ها می‌آورد».

این لحظه بیش از هر چیز نشان داد که حضور کلوپ به عنوان کارشناس، در حالی که خودش محتمل‌ترین گزینه برای نیمکت تیم ملی محسوب می‌شد، چه فشار و پیچیدگی‌ای برای کادر فنی آلمان ایجاد کرده بود.

می‌توان با ناگلزمان همدلی کرد. او به اندازه کلوپ به‌صورت طبیعی کاریزماتیک نیست و در مرکز توجه بودن برایش به همان اندازه راحت نیست. با این حال، برخوردهای او با رسانه‌ها نیز گاهی بیش از حد تند، خشک یا حالت دفاعی به خود می‌گرفت.

پس از شکست مقابل اکوادور، یوهانس بی کرنر، مجری و خبرنگار باسابقه، از ناگلزمان پرسید آیا بازیکنانش، با توجه به اینکه از قبل صعودشان قطعی شده بود، به اندازه کافی انگیزه و تمرکز داشتند تا مقابل حریفی مصمم به پیروزی برسند؟

ناگلزمان در پاسخ گفت:

«این حرف‌های بی‌معنی را تمام کنید.»

اما پس از آن، برخی از بازیکنانش ــ از جمله یوشوا کیمیش ــ در منطقه میکسدزون مستقیماً با این حرف مخالفت کردند و پذیرفتند که اکوادور «بیشتر از ما خواهان پیروزی بود».این اتفاق چیزی بیشتر از یک اشتباه نبود، اما اشتباهی بود که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد یورگن کلوپ مرتکب شود.

چند روز بعد، پس از شکست مقابل پاراگوئه در ضربات پنالتی، دوربین‌ها روی ناگلزمان در نیمکت تیم ملی ماندند؛ جایی که او در حالی که بدنش را به جلو و عقب تکان می‌داد، از اتفاقی که تازه رخ داده بود کاملاً مات و مبهوت به نظر می‌رسید.

و در همان زمان، کلوپ در تلویزیون مقابل مردم آلمان صحبت می‌کرد و دقیقاً می‌دانست درباره مشکلات تیم و چیزهایی که باید اصلاح شوند چه بگوید.

این تضاد از نظر تصویری و رسانه‌ای، غیرقابل چشم‌پوشی بود و در آن مقطع، مسیر اتفاقات بعدی تقریباً اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید.با این حال، همچنان دفاع‌های قدرتمندی از ناگلزمان وجود داشت. تونی کروس و فلیکس کروس در گفت‌وگویی با میشائل بالاک در کانال تیک‌تاک خود، درباره کیفیت بازیکنان در دسترس آلمان صحبت کردند و معتقد بودند مشکل اصلی کمبود استعداد در سطح جهانی است.

آن‌ها گفتند آلمان:

«حتی یک بازیکن در سطح جهانی ندارد. ما بازیکنانی داریم که پتانسیل تبدیل شدن به ستاره‌های جهانی را دارند، اما بین این دو تفاوت زیادی وجود دارد.»

آرسن ونگر نیز که در همان پادکست حضور داشت، از ناگلزمان دفاع کرد و گفت او:

«در این تورنمنت هیچ اشتباه بزرگی مرتکب نشده است… در همین جام جهانی می‌توان دید که داشتن یک گلزن واقعی چقدر اهمیت دارد… آلمان در حال حاضر چنین بازیکنی ندارد.»

با وجود این دفاع‌ها، تصویر ایجادشده در رسانه‌ها و افکار عمومی، به‌ویژه مقایسه دائمی میان ناگلزمان و کلوپ، شرایط را برای ادامه کار سرمربی جوان آلمان بسیار دشوار کرده بود.اما هر دوی آن‌ها درباره وظیفه‌ای صحبت می‌کردند که بزرگ‌تر از یولیان ناگلزمان بود. او سرمربی تیم ملی است و مربی خوبی هم محسوب می‌شود، اما ونگر و کروس هر کدام مشکلاتی را در زمینه پرورش استعدادها، سبک بازی و زیرساخت‌های فوتبال آلمان شناسایی کردند؛ مسائلی که فراتر از اختیارات و جایگاه هر کسی جز ــ صادقانه بگوییم ــ یورگن کلوپ است.

ناگلزمان در سوم ژوئیه استعفا داد. همان شب، پیش از دیدار انگلیس مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو، کلوپ بار دیگر در شبکه مگنتا حاضر شد تا درباره شرایطی که پیش چشمش در حال شکل‌گیری بود صحبت کند.او گفت: «ما باید چیزها را از پایه تغییر دهیم.» جمله‌ای که احتمالاً اولین لحظه در تمام این تورنمنت بود که هواداران آلمانی در خانه، همگی با آن موافق بودند.

و حالا این خود کلوپ است که مسئول اجرای این تغییرات بنیادین خواهد بود. تغییری که آلمان نیز مدت‌هاست در انتظار آن است.