چهار بازی ملی، کلی مصدوم و مربیانی ناراضی؛چرا وقفه بازی‌های ملی همه را کلافه کرده است؟
نیک میلر/نیویورک تایمز
ارلینگ هالند، الکساندر ایساک، کودی خاکپو، الکس اسکات، نیکو اورایلی، ازری کونسا، یان پل فان هکه، میکی فان ده فن، کای هاورتز، پاتریک دورگو، برایان بروبی، دن بالارد و کریستوس تزولیس چه وجه اشتراکی دارند؟
اگر گفتید «همه آن‌ها بازیکنان لیگ برتر انگلیس هستند»، از نظر فنی درست گفته‌اید؛ اما فقط نصف امتیاز را می‌گیرید! اگر هم پاسخ دادید «همه آن‌ها بازیکنان لیگ برتر هستند که پس از نخستین وقفه بازی‌های ملی در این فصل، در حالی به باشگاه‌هایشان برمی‌گردند که دچار انواع مختلفی از مصدومیت شده‌اند»، تبریک می‌گوییم؛ پاسخ کاملاً درست است و تمام امتیاز را می‌گیرید!
فهرست مصدومان واقعاً طولانی است. البته بعضی از این مشکلات جسمانی جزئی‌اند و ممکن است بازیکنان مصدوم بتوانند در بازی‌های آخر هفته به میدان بروند؛ اما برخی دیگر، مهره‌های کلیدی تیم‌هایشان را برای مدتی طولانی از میادین دور نگه خواهند داشت.
به نظر می‌رسد الکس اسکات به دلیل مصدومیت عضله چهارسر ران، حدود دو ماه دور از میادین باشد. کودی خاکپو نیز از ناحیه ران آسیب دیده، هرچند هنوز زمان مشخصی برای بازگشتش اعلام نشده است. برایان بروبی، پاتریک دورگو، کای هاورتز و کریستوس تزولیس هم از ناحیه همسترینگ مصدوم شده‌اند؛ مصدومیت‌هایی که شدت و مدت دوری ناشی از آن‌ها هنوز مشخص نیست.
در همین حال، رافینیا هنگام حضور در اردوی تیم ملی برزیل از ناحیه ران آسیب دید و کیلیان امباپه نیز به دلیل مشکلی در زانویش، اردوی تیم ملی فرانسه را ترک کرد.
مصدومیت در فوتبال اتفاق تازه‌ای نیست، اما بعید است چنین موجی از آسیب‌دیدگی‌ها به افزایش محبوبیت وقفه طولانی‌تر بازی‌های ملی منجر شود. در سال‌های گذشته، در ماه‌های سپتامبر، اکتبر و نوامبر سه وقفه در نظر گرفته می‌شد که طی هرکدام دو بازی برگزار می‌شد. اما در تقویم امسال، وقفه سپتامبر طولانی‌تر شده و به چهار مسابقه رسیده است؛ در مقابل، وقفه ماه نوامبر کوتاه‌تر خواهد بود.
این تغییر، دوره‌ای فشرده از فوتبال ملی را رقم زده است. نمی‌توان با قطعیت گفت که این برنامه مستقیماً باعث موج اخیر مصدومیت‌ها شده، اما بعید است فشار ناشی از آن هم کمکی به شرایط کرده باشد.
باشگاه‌ها از این وضعیت راضی نیستند، اما به نظر می‌رسد بسیاری از مربیان تیم‌های ملی نیز با این برنامه موافق نیستند.
مائوریسیو پوچتینو، سرمربی تیم ملی آمریکا، گفت: «این وقفه به‌دلیل چهار مسابقه، دوره بسیار دشواری است. سفرهای زیادی در پیش داریم و مسافت‌ها هم طولانی‌اند. باید به باشگاه‌ها نشان بدهیم که مراقب بازیکنان هستیم و لازم است با احتیاط رفتار کنیم، شرایط تک‌تک آن‌ها را در نظر بگیریم و ریسک نکنیم. باید مسئولانه عمل کنیم.»
توماس توخل نیز در آغاز این وقفه بازی‌های ملی نسبت به آن تردید داشت. هرچند در پایان توانست جنبه‌های مثبتی در این برنامه پیدا کند، همچنان ترجیح می‌داد که تقویم به شکل سابق باقی بماند.
او پیش از پیروزی سه بر صفر انگلیس مقابل جمهوری چک در روز سه‌شنبه به خبرنگاران گفت:
«در ابتدا از این موضوع خوشم نمی‌آمد؛ اینکه پس از یک تورنمنت طولانی، با یک وقفه طولانی دیگر روبه‌رو شویم و بازیکنان بعد از آن همه مسابقه، مدت زیادی را در اردوی تیم ملی بگذرانند.»
او ادامه داد: «البته این برنامه نکات مثبتی هم دارد؛ فرصت بیشتری برای برگزاری تمرین‌های متوالی و جلسات فنی فراهم می‌شود و می‌توان پیشرفت بازیکنان را بهتر دید. اردوی خوبی داشتیم، اما ترجیح می‌دادم سه اردوی جداگانه برگزار شود تا بازیکنان بیشتری فرصت پیدا کنند در فاصله بین اردوها توانایی‌هایشان را نشان دهند. به‌هرحال، شرایط همین است و ما هم سعی کردیم بیشترین بهره را از آن ببریم.»
برخی مربیان صریح‌تر از این هم انتقاد کردند. روبرتو مانچینی، سرمربی ایتالیا، گفت: «من از این اردو لذت بردم و فکر می‌کنم بازیکنان هم همین‌طور بودند، اما برگزاری چهار مسابقه در چنین فاصله کوتاهی بیش از حد دشوار است؛ به‌خصوص برای خود بازیکنان.»
لوئیس دلافوئنته، سرمربی تیم ملی اسپانیا، نیز گفت: «مطمئنم هیچ‌کس برای پرسیدن نظر من درباره این برنامه با من تماس نگرفت. اصلاً با ما مشورت نکردند. قرار است طی ۱۱ روز چهار مسابقه برگزار کنیم؛ با احتساب سفرها و تمام مسائل جانبی، فشار این برنامه بسیار زیاد است. ما با کمال میل در همه مسابقات شرکت می‌کنیم، اما این برنامه مناسب‌ترین شکل ممکن نیست.»
ژاوی هرناندز، سرمربی جدید تیم ملی هلند، انتقادهای تندتری مطرح کرد. او در نشست خبری گفت:
«این برنامه مناسب نیست؛ نه برای تیم‌های ملی و نه برای باشگاه‌هایی که بازیکنانشان را در اختیار تیم‌های ملی قرار می‌دهند و گاهی آن‌ها را مصدوم پس می‌گیرند. فشرده کردن تقویم مسابقات، تنها سه ماه پس از جام جهانی، یعنی دعوت کردن دردسرها. تمرین، سفر و ریکاوری پس از مسابقات را هم باید در نظر گرفت. واقعاً عجیب است که در چنین مقطعی از فصل، وقفه‌ای با این حجم از مسابقات برنامه‌ریزی شود.»
البته همه‌چیز هم منفی نبود. بعضی مربیان تلاش کردند از این فرصت به شکل خلاقانه‌تری استفاده کنند. یورگن کلوپ عملاً دو گروه جداگانه از بازیکنان را به تیم ملی آلمان دعوت کرد تا به بازیکنانی که در شرایط عادی شاید حتی شانسی برای حضور در تیم ملی نداشتند، فرصت بدهد توانایی‌هایشان را نشان دهند.
حذف وقفه ماه اکتبر عملاً یک هفته به تقویم مسابقات داخلی اضافه می‌کند. از نظر تئوری، این تغییر می‌تواند میزان سفر بازیکنان را هم کاهش دهد. بازیکنان اهل آمریکای جنوبی یا آفریقا که در اروپا بازی می‌کنند، برای پیوستن به تیم‌های ملی کشورشان تنها یک بار مجبور به سفر رفت‌وبرگشت طولانی خواهند شد، نه دو بار.
اما در عمل، آیا این تغییر واقعاً از میزان سفر بازیکنان کم می‌کند؟
مائوریسیو پوچتینو به مسافت‌هایی اشاره کرد که تیم ملی آمریکا طی این وقفه طی کرده بود: از آتلانتا به اورلاندو، از اورلاندو دوباره به آتلانتا، از آنجا به سنت‌لوئیس و در نهایت از سنت‌لوئیس به آریزونا. این تیم در کمی بیش از دو هفته، نزدیک به ۲۵۰۰ مایل، معادل حدود ۴۰۰۰ کیلومتر، سفر کرد.
فاصله‌های بین شهرها برای تیم‌های اروپایی کمتر است، اما آن‌ها هم در مدت‌زمانی کوتاه سفرهای زیادی انجام دادند. انگلیس ابتدا در خانه مقابل اسپانیا بازی کرد، سپس راهی جمهوری چک شد و پس از آن به کرواسی رفت و در نهایت به لندن بازگشت؛ همه این‌ها در فاصله تنها ۱۱ روز اتفاق افتاد.
ایتالیا نیز ابتدا در خانه بازی کرد، سپس به ترکیه رفت، از آنجا راهی فرانسه شد و در پایان به کشورش بازگشت. برنامه اسپانیا کمی سبک‌تر بود، اما این تیم هم به انگلیس سفر کرد، سپس برای برگزاری دو مسابقه به خانه برگشت و در ادامه راهی کرواسی شد.
برنامه مسابقات در آفریقا حتی عجیب‌تر به نظر می‌رسید. بیشتر تیم‌های ملی این قاره دو مسابقه مقدماتی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۲۷ را برگزار کردند، اما سپس با دیدارهای دوستانه‌ای که عملاً فایده چندانی نداشتند، تقویم خود را پُر کردند. بیشتر این مسابقات در قاره آفریقا برگزار شد و بسیاری از تیم‌ها هم مکان‌های نسبتاً مناسبی را برای بازی‌های دوستانه انتخاب کردند؛ اما بنین پس از برگزاری مسابقات مقدماتی در بورکینافاسو و ساحل عاج، سوار هواپیما شد و برای حضور در بازی خداحافظی لیونل مسی از تیم ملی آرژانتین، به این کشور سفر کرد.
وقتی تیم‌هایی مثل برزیل نیز از این وقفه برای سفر به استرالیا و برگزاری دو مسابقه استفاده می‌کنند و سپس برای یک دیدار دیگر راهی هند می‌شوند، شرایط پیچیده‌تر می‌شود. اروگوئه ابتدا به ژاپن رفت، سپس راهی کره جنوبی شد و در ادامه به هند سفر کرد. کلمبیا و شیلی هم برای برگزاری مجموعه‌ای از دیدارهای دوستانه راهی آمریکا و کانادا شدند.
در این مقطع، هیچ مسابقه رسمی‌ای میان تیم‌های ملی آمریکای جنوبی برگزار نمی‌شود؛ چراکه تمام تیم‌های عضو کنفدراسیون فوتبال آمریکای جنوبی به‌طور خودکار در کوپا آمریکا حضور پیدا می‌کنند و مسابقات مقدماتی جام جهانی نیز تا مدتی برگزار نخواهد شد. وقفه طولانی‌تر، زمان زیادی برای پر کردن تقویم با مسابقات فوتبال در اختیار تیم‌ها قرار می‌دهد و فیفا باید می‌دانست که این فدراسیون‌ها، درست مانند باشگاه‌هایی که در تورهای دورودراز پیش‌فصل و پس از پایان فصل شرکت می‌کنند، تلاش خواهند کرد تا حد امکان از این فرصت درآمدزایی کنند. طبق گزارش‌ها، برزیل برای برگزاری بازی در هند، چهار میلیون دلار، معادل سه میلیون پوند، دریافت کرده است.
شاید این تیم‌ها حتی در صورت برگزاری وقفه‌ای معمولی و کوتاه‌تر نیز چنین سفرهایی را انجام می‌دادند، اما برنامه سفرهایشان به این اندازه فشرده و طاقت‌فرسا نمی‌شد.
ممکن است شرایط سال آینده متفاوت باشد؛ زمانی که این وقفه طولانی دیگر با چنین فاصله کوتاهی پس از طولانی‌ترین جام جهانی تاریخ برگزار نخواهد شد. بااین‌حال، تقویم فوتبال باشگاهی عملاً با یک وقفه طولانی و چشمگیر روبه‌رو شده است؛ وقفه‌ای که ظاهراً با هدف کمک به فوتبال ملی ایجاد شده بود.
اما وقتی بازیکنان همچنان مصدوم می‌شوند، بعضی از آن‌ها ناچارند سفرهای بیشتری انجام دهند و تقریباً هیچ‌یک از مربیان تیم‌های ملی نیز از این برنامه رضایت ندارند، به نظر می‌رسد با راه‌حلی روبه‌رو هستیم که قرار بود مشکلی را برطرف کند، اما در نهایت هیچ‌کس را راضی نکرده است.
کامنت‌ها