مصیبت‌های تمام‌نشدنی بایرن؛ آزمون سخت مونیخی‌ها در مادرید

بایرن مونیخ هنوز در بوندس‌لیگا شکست نخورده، اما دیگر آن تیم مقتدر و مطمئن فصل گذشته نیست. مصدومیت‌های پیاپی، مشکلات جسمانی سرمربی، درگذشت پدر یوشوا کیمیش و حاشیه‌هایی که پیرامون لنارت کارل شکل گرفته، آرامش را از باشگاه گرفته است. حالا در چنین شرایطی، بایرن باید در لیگ قهرمانان اروپا به مصاف اتلتیکو مادرید برود؛ تیمی که برای دشوار کردن زندگی حریفان، به چیزی بیشتر از یک توپ فوتبال نیاز ندارد.

وقتی فوتبال دیگر مهم‌ترین مسئله نیست

آخر شب بود و یوشوا کیمیش پس از تساوی ۲ بر ۲ مقابل بوروسیا دورتموند، رختکن را ترک کرده بود. در مسیر خروجی ورزشگاه، گروهی از خبرنگاران انتظارش را می‌کشیدند. او دلایل زیادی داشت که بدون توقف از کنارشان بگذرد. می‌توانست قدم‌هایش را تند کند، سوار خودرو شود و به خانه برگردد.

اما کیمیش وقتی میکروفن‌ها را دید، مسیرش را تغییر داد و به سمت خبرنگاران رفت.

این نخستین بار نبود که هافبک بایرن تصمیم می‌گرفت درباره موضوعاتی حرف بزند که معمولاً فوتبالیست‌ها ترجیح می‌دهند برای خودشان نگه دارند. کیمیش بارها نشان داده که در برابر پرسش‌های دشوار سکوت نمی‌کند؛ حتی وقتی پاسخ دادن به آن‌ها برایش آسان نیست.

یکی از خبرنگاران درگذشت پدرش، برتولد، را تسلیت گفت؛ مردی که یازده روز پیش در ۵۷ سالگی درگذشته بود.

کیمیش گفت: «هفته گذشته برای خانواده‌ام و خودم واقعاً سخت بود. پدرم همیشه همراهم بود، همیشه کنارم می‌ایستاد و حمایتم می‌کرد. حتی در دوره‌هایی که خودم به توانایی‌هایم ایمان نداشتم، او به من باور داشت.»

او پس از سه مسابقه غیبت، برای دیدار حساس مقابل دورتموند به ترکیب بایرن بازگشته بود. بازگشتی که احساسات متناقضی برایش داشت. از یک طرف، حضور دوباره در کنار هم‌تیمی‌ها و بازگشت به زندگی عادی را ضروری می‌دانست؛ از طرف دیگر، زمین فوتبال جایی بود که بیش از هر زمان دیگری جای خالی پدرش را احساس می‌کرد.

«چون اتفاقاً وقتی داخل زمین هستم، بیشتر از هر زمان دیگری به پدرم فکر می‌کنم.»

کیمیش در غیاب مانوئل نویر بازوبند کاپیتانی بایرن را بر بازو داشت. او در روزهایی به زمین برگشته بود که تیمش بیش از هر زمان دیگری به حضور بازیکنان باتجربه و تأثیرگذار نیاز داشت.

اما دیدار مقابل دورتموند فقط یک مسابقه دشوار دیگر نبود. بایرن در پایان آن بازی، علاوه بر دو امتیازی که از دست داده بود، با نگرانی‌های تازه‌ای درباره وضعیت بازیکنانش روبه‌رو شد.

تعداد بازیکنانی که به دلیل مصدومیت زمین را ترک کردند، حتی از گل‌های زده بایرن بیشتر بود.

کیمیش پس از مسابقه گفت: «در نهایت، مهم این است که یک تیم واقعی باشیم. یکی دو هفته گذشته برای ما آسان نبود. اتفاقی که برای سرمربی افتاد… در چنین شرایطی است که می‌فهمید تیم بودن واقعاً چه معنایی دارد.»

حرف‌های او شاید بهترین توصیف از وضعیت کنونی بایرن باشد؛ باشگاهی که مشکلاتش دیگر به نتایج داخل زمین محدود نمی‌شود.

بایرن هنوز نباخته، اما دیگر مثل گذشته نیست

فصل گذشته، بسیاری از برنامه‌های بایرن به‌خوبی پیش می‌رفت. تیم در بوندس‌لیگا برتری محسوسی داشت و با اعتمادبه‌نفس بازی می‌کرد. پس از هشت هفته، فاصله مونیخی‌ها با نزدیک‌ترین تعقیب‌کننده‌شان به پنج امتیاز رسیده بود.

این فصل اما شرایط متفاوت است.

بایرن همچنان در لیگ شکست نخورده، ولی رقبا فاصله خود را کاهش داده‌اند. دورتموند پس از تساوی در مونیخ با بایرن هم‌امتیاز شده و حتی در مقاطعی تیم باثبات‌تری به نظر می‌رسد.مشکل بایرن صرفاً این نیست که امتیاز از دست می‌دهد؛ مسئله این است که دیگر نمی‌تواند مانند فصل گذشته برتری خود را به حریفان تحمیل کند.

تساوی مقابل دورتموند نمونه روشنی بود. بایرن فرصت داشت با پیروزی در این مسابقه، برای نخستین بار در فصل جاری فاصله‌ای در صدر جدول ایجاد کند، اما نتوانست.هری کین یک ضربه پنالتی را به تیر افقی کوبید و دو موقعیت بسیار خوب دیگر را نیز هدر داد. مهاجم انگلیسی پس از مسابقه پذیرفت که روز خوبی نداشته است.

در مجموع، توپ بازیکنان بایرن چهار بار به تیر دروازه دورتموند برخورد کرد. آخرین بار، تنها چند ثانیه پیش از سوت پایان، لنارت کارل می‌توانست گل پیروزی را به ثمر برساند، اما ضربه او نیز به تیر افقی خورد.

نکته جالب اینکه هر دو گل بایرن را مدافعان تیم، کنراد لایمر و دایو اوپامکانو، به ثمر رساندند. در سوی مقابل، سرو گیراسی و فابیو سیلوا، دو مهاجم دورتموند، گلزنان تیم مهمان بودند.

برای تیمی که خط حمله‌اش فصل گذشته ۱۰۰ گل به ثمر رسانده بود، چنین اتفاقی معنای خاصی داشت. البته یک مسابقه نمی‌تواند معیار قضاوت درباره توان هجومی بایرن باشد، اما وقتی مصدومیت‌ها را هم در نظر بگیریم، نگرانی‌ها جدی‌تر می‌شوند.

فهرستی از بدبیاری‌های غیرمعمول

مصدومیت و بیماری در فوتبال اتفاق تازه‌ای نیست. هر باشگاهی در طول فصل با غیبت بازیکنان مهم روبه‌رو می‌شود. اما آنچه برای بایرن رخ داده، هم از نظر تعداد اتفاقات و هم از نظر ماهیت آن‌ها غیرعادی است.

ماکس ابرل، مدیر ورزشی باشگاه، پس از دیدار مقابل دورتموند گفت:

اتفاقاتی که این روزها در اطرافمان رخ می‌دهد، واقعاً سخت و طاقت‌فرسا شده است.

مشکلات بایرن با علنی شدن بیماری عصبی جمال موسیالا آغاز شد. سپس مصدومیت‌های موسیالا، مانوئل نویر و لوئیس دیاز به نگرانی‌ها اضافه شدند.

در ادامه، کیمیش پدرش را از دست داد و ونسان کمپانی نیز با مشکلی جدی روبه‌رو شد.

سرمربی بلژیکی بایرن به التهاب پرده‌های مغز مبتلا شد و هنگام حضور در تمرین تیم زیر ۲۳ سال از حال رفت. او در جریان سقوط، شانه‌اش را نیز دررفت و ناچار شد مدتی دور از تیم بماند.

در شرایطی که بایرن بیش از هر زمان دیگری به آرامش و رهبری سرمربی خود نیاز داشت، کمپانی هم نمی‌توانست کنار بازیکنانش باشد.

دیدار مقابل دورتموند ضربه‌های تازه‌ای به تیم وارد کرد.

اسماعیل صیباری پس از برخورد با گرگور کوبل، دروازه‌بان دورتموند، مصدوم شد و در پایان مسابقه با عصا ورزشگاه را ترک کرد. بررسی‌های پزشکی نشان داد که این بازیکن مراکشی دچار پارگی رباط سندسموز در مچ پای راست شده و تحت عمل جراحی قرار گرفته است؛ مصدومیتی که ممکن است چند ماه او را دور از میادین نگه دارد.

سرژ گنابری نیز در نیمه نخست به دلیل آسیب‌دیدگی عضلات پشت ران چپ تعویض شد.

در دقایق پایانی، مایکل اولیسه هم روی زمین نشست و پس از مسابقه در حالی ورزشگاه را ترک کرد که کمی می‌لنگید. هرچند نام او در گزارش پزشکی روز یکشنبه باشگاه دیده نمی‌شد و ابرل نیز امیدوار بود مصدومیتش جدی نباشد، وضعیت او نگرانی تازه‌ای برای کادر فنی ایجاد کرد.

حتی یوناس اوربیگ، دروازه‌بان بایرن، از برخورد شدید با یکی از بازیکنان دورتموند بی‌نصیب نماند.

ابِرل با اشاره به وضعیت او گفت: «یوناس هم الان طوری به نظر نمی‌رسد که انگار قرار است به مراسم عروسی برود!»

این شوخی در میان انبوه خبرهای ناخوشایند بایرن، کمی تلخ به نظر می‌رسید.

خط حمله‌ای که هر روز خلوت‌تر می‌شود

مصدومیت‌های اخیر بیشترین فشار را به خط حمله بایرن وارد کرده‌اند.در پایان دیدار مقابل دورتموند، از مجموعه مهاجمانی که فصل گذشته نقش اصلی را در ثبت ۱۰۰ گل تیم داشتند، تنها هری کین در زمین باقی مانده بود.

حالا پیش از سفر به مادرید، مهم‌ترین پرسش این است که بایرن چه ترکیبی را در بخش هجومی به میدان خواهد فرستاد.در صورت غیبت اولیسه، هری کین و لنارت کارل تنها مهاجمان تخصصی در دسترس خواهند بود. در چنین وضعیتی، بایرن ناچار است برای بعضی پست‌های هجومی از بازیکنانی استفاده کند که تخصص اصلی‌شان دفاع است.

آلفونسو دیویس در سمت چپ خط حمله گزینه‌ای قابل‌استفاده است. او نشان داده که از بازی در این نقش استقبال می‌کند و با سرعت، دوندگی و تحرک خود می‌تواند به تیم کمک کند.ناتانیل براون نیز توانایی بازی در پست هافبک هجومی را دارد، هرچند در پست اصلی خود، یعنی دفاع چپ، عملکرد مناسب‌تری ارائه می‌دهد.

آرون دنکس، دستیار کمپانی که در غیاب سرمربی مسئولیت هدایت تیم را بر عهده گرفته، تلاش کرده نگرانی‌ها را کاهش دهد.

او می‌گوید: «ما همچنان بازیکنان زیادی داریم و ترکیبمان از عمق کافی برخوردار است.»

اما واقعیت این است که عمق ترکیب بایرن، دست‌کم در خط حمله، به‌شدت کاهش یافته است.این کمبود بازیکن فقط مسئله انتخاب ترکیب اصلی نیست. وقتی تیمی مجبور باشد در چند مسابقه متوالی با نفرات محدود بازی کند، امکان تغییر تاکتیک، حفظ شدت پرس و استفاده از بازیکنان تازه‌نفس نیز کاهش پیدا می‌کند.

برای بایرن، این مسئله در آستانه دیدار مقابل اتلتیکو اهمیت بیشتری دارد؛ حریفی که معمولاً اجازه نمی‌دهد بازیکنان هجومی با آرامش و آزادی عمل کنند.

لنارت کارل؛ بازیکنی که بایرن به او نیاز دارد، اما آرامشش را گرفته است

در میان مشکلاتی که بیشتر آن‌ها خارج از کنترل باشگاه بوده‌اند، یک حاشیه وجود دارد که بایرن می‌توانست بهتر مدیریتش کند: ماجرای لنارت کارل.

کارل تابستان گذشته با نمایش‌های درخشان خود توجه‌ها را جلب کرد و به یکی از امیدهای آینده بایرن تبدیل شد. اما پس از مصدومیت، برای بازگشت به آمادگی مطلوب با مشکل مواجه شد.

افت عملکرد او انتقادهای اولی هوینس و ماکس ابرل را به دنبال داشت.

هوینس، رئیس افتخاری باشگاه، در مصاحبه‌ای اعلام کرد قصد دارد با کارل «صحبتی جدی» داشته باشد تا به او «فروتنی» یاد بدهد.

چنین اظهارنظری، به‌خصوص وقتی در رسانه‌ها مطرح شود، فشار مضاعفی بر یک بازیکن جوان وارد می‌کند. از آن لحظه به بعد، نه‌تنها عملکرد کارل، بلکه رفتار و واکنش او به انتقادها نیز زیر ذره‌بین قرار می‌گیرد.

کمی بعد، کارل در پیروزی ۶ بر ۱ بایرن مقابل ماگدبورگ در جام حذفی، پس از مدت‌ها نمایش قابل‌قبولی ارائه داد. با این حال، ابرل به‌جای تمجید از او گفت: «لنی باید در زمین نشان بدهد که می‌تواند خودش را از این وضعیت بیرون بکشد.»

ماجرا با ورود میشائیل بالاک پیچیده‌تر شد.

کاپیتان سابق تیم ملی آلمان که مشاور کارل است، هم‌زمان به‌عنوان کارشناس شبکه دازن فعالیت می‌کند. او انتقاد هوینس از نحوه رفتار رسانه‌ای کارل را قابل قبول دانست، اما تأکید کرد که مطرح کردن چنین انتقادهایی در رسانه‌ها، بازیکن جوان را به هدف حملات دیگران تبدیل می‌کند.

ابرل در پاسخ به او پرسید:

بالاک این حرف‌ها را به‌عنوان کارشناس دازن زده یا به‌عنوان مشاور بازیکن؟

پرسشی که به تضاد میان دو نقش بالاک اشاره داشت.

در حالی که بایرن به توانایی‌های کارل در زمین نیاز دارد، بحث درباره رفتار و عملکرد او به یکی از حاشیه‌های باشگاه تبدیل شده است.

با وجود این جنجال‌ها، نشانه‌هایی از بهتر شدن عملکرد کارل دیده می‌شود. او مقابل دورتموند تا آستانه زدن گل پیروزی پیش رفت و تنها تیر دروازه مانع گلزنی‌اش شد.

شاید دیدار مادرید فرصتی باشد تا کارل بار دیگر توجه‌ها را به فوتبالش معطوف کند.

اتلتیکو مادرید؛ بدترین حریف در بدترین زمان؟

بایرن در شرایطی به مادرید سفر کرده که احتمالاً کمتر حریفی می‌توانست به اندازه اتلتیکوی دیه‌گو سیمئونه برایش دردسرساز باشد.

توماس مولر زمانی اتلتیکو را «قلدرترین تیم فوتبال جهان» توصیف کرده بود. تعبیری اغراق‌آمیز، اما گویا برای تیمی که سال‌هاست به سرسختی، جنگندگی و توانایی برهم زدن برنامه‌های حریفان شهرت دارد.

اتلتیکو معمولاً به حریف اجازه نمی‌دهد مسابقه را مطابق میل خود پیش ببرد. بازیکنان این تیم با درگیری‌های فیزیکی، تکل‌های محکم و فشار مداوم، تلاش می‌کنند جریان بازی را مختل کنند.

برای بایرنی که هم از نظر تعداد بازیکن محدود شده و هم فشار روانی زیادی را تحمل می‌کند، چنین مسابقه‌ای می‌تواند آزمونی بسیار دشوار باشد.

یکی از نگرانی‌های اصلی، حفظ کیفیت بازی هجومی در برابر دفاع سرسخت اتلتیکو است.

بایرن برای ایجاد موقعیت به حرکت بازیکنان میان خطوط، استفاده از فضاهای کناری و هماهنگی مهاجمان نیاز دارد. غیبت احتمالی چند بازیکن مهم می‌تواند این هماهنگی را مختل کند.

از سوی دیگر، بازیکنانی مانند دیویس و براون که ممکن است در پست‌های غیرتخصصی به میدان بروند، باید وظایف هجومی خود را با مسئولیت‌های دفاعی هماهنگ کنند.

در چنین شرایطی، نقش هری کین اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. او نه‌تنها باید تهدید اصلی بایرن در محوطه جریمه باشد، بلکه احتمالاً برای ارتباط میان خط میانی و حمله نیز مسئولیت سنگین‌تری خواهد داشت.

البته مسئله فقط تاکتیک نیست.

بایرن در سه مسابقه نخست خود در لیگ قهرمانان اروپا دو بار مساوی کرده و همین نتایج، رسیدن به جمع هشت تیم نخست مرحله لیگ را دشوارتر کرده است.

قرار گرفتن در میان هشت تیم برتر به معنای صعود مستقیم به مرحله یک‌هشتم نهایی و فرار از دو مسابقه اضافی پلی‌آف در ماه فوریه خواهد بود.

برای تیمی که همین حالا با کمبود بازیکن و فشردگی مسابقات روبه‌رو است، حذف این دو مسابقه می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد.

بنابراین دیدار مقابل اتلتیکو فقط یک مسابقه حیثیتی برابر حریفی بزرگ نیست؛ نتیجه آن می‌تواند بر برنامه بایرن در ادامه فصل نیز تأثیر بگذارد.

آزمون واقعی اتحاد بایرن

ماکس ابرل معتقد است بایرن در این روزها بیش از هر چیز به قدرت تحمل سختی‌ها نیاز دارد.

او می‌گوید: «این روزها باید بسیار مقاوم باشیم. تیم تا اینجا چنین روحیه‌ای داشته و باید در هفته‌های آینده هم آن را حفظ کند.»

هری کین نیز از فشار روانی سنگینی صحبت کرده که بازیکنان با آن روبه‌رو شده‌اند، هرچند معتقد است تیم تاکنون به‌خوبی این شرایط را مدیریت کرده است.

فصل گذشته، بازیکنان بایرن بارها بر روابط خوب داخل رختکن و اتحاد تیم تأکید داشتند. حالا همان ویژگی باید در شرایطی کاملاً متفاوت به کمکشان بیاید.

وقتی تیم پیروز می‌شود، گل می‌زند و در صدر جدول فاصله مطمئنی با رقبا دارد، صحبت درباره اتحاد و روحیه جمعی چندان دشوار نیست. ارزش واقعی این ویژگی‌ها زمانی مشخص می‌شود که نتیجه‌ها مطابق انتظار نیستند و مشکلات یکی پس از دیگری ظاهر می‌شوند.

بایرن در هفته‌های اخیر دقیقاً با چنین وضعیتی روبه‌رو شده است.

کمپانی دور از نیمکت بوده، کیمیش با مصیبتی شخصی دست‌وپنجه نرم کرده، نویر غایب بوده و مهاجمان تیم یکی پس از دیگری مصدوم شده‌اند.

در چنین شرایطی، بازیکنان باتجربه باید مسئولیت بیشتری بپذیرند و جوان‌ترها نیز زودتر از آنچه تصور می‌کردند، برای حضور در مسابقات بزرگ آماده شوند.

ابِرل می‌گوید:

بایرن مونیخ در هفته‌های گذشته نشان داده که وقتی اعضای تیم کنار یکدیگر می‌ایستند، می‌توانند بر مشکلات زیادی غلبه کنند.

امید باشگاه این است که همین اتحاد به تیم کمک کند پاییز دشوار را پشت سر بگذارد و شانس موفقیت در هر سه رقابت را حفظ کند.

اگر بایرن بتواند بدون آسیب جدی به اهدافش این دوره را پشت سر بگذارد،با بازگشت مصدومانش به بازی های آینده امیدوارتر خواهد شد.

اما برای رسیدن به آن روز، ابتدا باید از آزمون‌های پیش رو عبور کند.

مادرید؛ جایی برای اثبات قدرت بایرن

وقتی کیمیش پس از دیدار دورتموند مقابل خبرنگاران ایستاد، از توانایی تیمش ابراز اطمینان کرد.

او گفت: «وقتی در رختکن کنار بقیه می‌نشینم، واقعاً احساس می‌کنم تیم خیلی خوبی داریم. برای همین مطمئنم دو سه روز دیگر هم دوباره با تمام توان به میدان می‌رویم.»

کیمیش می‌دانست بازگشت به فوتبال نمی‌تواند اندوه از دست دادن پدرش را از بین ببرد. با این حال، حضور در کنار هم‌تیمی‌ها برایش اهمیت داشت.

او درباره بازگشت به زندگی عادی گفت: «هرچند گاهی دلت می‌خواهد دنیا برای مدتی از حرکت بایستد.»

اما مسابقات فوتبال منتظر کسی نمی‌مانند.

بایرن امشب در مادرید به میدان می‌رود؛ با فهرستی بلند از مصدومان، سرمربی‌ای که دوران نقاهت را پشت سر می‌گذارد، بازیکنانی که فشار زیادی تحمل کرده‌اند و جوانانی که شاید ناچار شوند زودتر از انتظار مسئولیت‌های بزرگ‌تری بپذیرند.

مونیخی‌ها هنوز در بوندس‌لیگا شکست نخورده‌اند و همچنان در هر سه رقابت برای موفقیت می‌جنگند. بنابراین صحبت از فروپاشی بایرن زودهنگام است.

اما فاصله میان تیمی که فقط شکست نمی‌خورد و تیمی که می‌تواند قهرمان شود، در همین شب‌های دشوار مشخص می‌شود.

دیدار مقابل اتلتیکو مادرید فرصتی است تا بایرن نشان دهد پشت همه مشکلات و بدبیاری‌های اخیر، هنوز تیمی منسجم و قدرتمند وجود دارد.

شاید بایرن نتواند جلوی اتفاقات ناخوشایند را بگیرد، اما هنوز می‌تواند تصمیم بگیرد که چگونه به آن‌ها واکنش نشان دهد.