بازگشت لیگ قهرمانان؛ بررسی و رتبه‌بندی هر ۳۶ تیم

تام هریس،نیک میلر،کانر اونیل/اتلتیک:

۳۶. صباح

باشگاه صباح تنها در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد، اما پس از پیروزی در یک بازی برگشت تماشایی مقابل هاپوئل بئرشبع، به دومین تیم آذربایجانی تاریخ تبدیل شد که موفق به صعود به لیگ قهرمانان اروپا می‌شود.

آن‌ها فصل گذشته در رقابت‌های داخلی موفق شدند قره‌باغ را پشت سر بگذارند. سرمربی لیتوانیایی‌شان، والداس دامبراوسکاس، نیز برای جمع‌آوری پول جهت دریافت مدارک مربیگری خود در یک برنامه تلویزیونی مسابقه‌ای شرکت کرده بود.

داستانی واقعاً باورنکردنی است، اما به نظر می‌رسد آن‌ها در لیگ قهرمانان کار بسیار دشواری پیش رو داشته باشند.

۳۵. اسلوان براتیسلاوا

اسلوان ماه گذشته با پیروزی در وقت‌های اضافه مقابل تسلیه اسلوونی، جواز حضور در لیگ قهرمانان را به دست آورد و در آن مقطع تنها یک شکست در ۱۸ بازی رسمی داشت.

سرمربی آن‌ها چهره‌ای آشناست: یایا توره. اسلوان همچنین هشت فصل متوالی قهرمان لیگ اسلواکی شده است.

آن‌ها برای گلزنی روی آندراژ شپورار، مهاجم سابق میدلزبرو، حساب می‌کنند و تیگران بارسقیان، وینگر ارمنستانی تیم، نیز بازیکنی خلاق است که علاقه زیادی به شوت‌زنی از راه دور دارد.

با این حال، آخرین حضور اسلوان در لیگ قهرمانان چندان خاطره‌انگیز نبود؛ آن‌ها هر هشت بازی خود را واگذار کردند و ۲۷ گل دریافت کردند. بنابراین، هنوز کار زیادی برای انجام دادن دارند.

۳۴. وایکینگ

این هم تیم دیگری است که فصل گذشته با قهرمانی غافلگیرکننده، به سلطه چندساله یک تیم در فوتبال داخلی پایان داد. وایکینگ با کنار زدن بودو/گلیمت قهرمان نروژ شد و این فصل نیز پس از ۱۹ بازی، با سه امتیاز کمتر از همین تیم در رده دوم قرار دارد.

زلاتکو تریپیچ در هر دو بازی رفت و برگشت مقابل دینامو زاگرب کرواسی گلزنی کرد تا وایکینگ برای نخستین بار راهی مرحله لیگ لیگ قهرمانان شود.

این وینگر ۳۳ ساله در بهترین فرم دوران حرفه‌ای خود قرار دارد و در همین فصل لیگ برتر نروژ تاکنون ۱۶ پاس گل داده است؛ هیچ بازیکن دیگری بیش از هفت پاس گل ثبت نکرده است.

۳۳. لاسک

پیروزی باورنکردنی لاسک مقابل سلتیک برای صعود به لیگ قهرمانان در ماه گذشته، یکی از بزرگ‌ترین بازگشت‌های تاریخ این رقابت‌ها خواهد بود. لاسک در حالی که بازی را با شکست ۴-۰ دنبال می‌کرد، در نهایت با نتیجه ۵-۴ پیروز شد.

لاسک در فصل ۲۰۲۵-۲۶ تنها برای دومین بار در تاریخ خود قهرمان لیگ اتریش شد و زوج هجومی پویای موزس اوسور و ساموئل آدینیران نقش اصلی را در این موفقیت ایفا کردند.

دیت‌مار کوه‌باوئر، سرمربی تیم، لاسک را با سیستم تهاجمی ۳-۵-۲ به میدان می‌فرستد و آندرس آندراده، مدافع میانی پانامایی، مهم‌ترین بازی‌ساز تیم از خط دفاع به شمار می‌رود.

۳۲. آ.ا.ک آتن

آ.ا.ک آتن در بازی برگشت پلی‌آف، با ارائه نمایشی کاملاً برتر، لِفسکی صوفیه را ۴-۰ شکست داد و جواز حضور در مرحله لیگ را به دست آورد.

در ترکیب این تیم چند نام آشنا نیز دیده می‌شود. لوکا یوویچ، مهاجم سابق رئال مادرید، میلان و فیورنتینا، در خط حمله قرار دارد و لوورو مایر، هافبک سابق وولفسبورگ، نیز در تابستان با انتقالی مهم به این تیم پیوست.

۳۱. اسلاویا پراگ

قهرمان جمهوری چک فصل گذشته در مرحله لیگ برای مدتی کوتاه هوادارانش را به یک شگفتی امیدوار کرد. آن‌ها در هوای زیر صفر پراگ، مقابل بارسلونا پیش افتادند، اما تیم کاتالان در ادامه بر شدت بازی افزود و در نهایت ۴-۲ پیروز شد.

اسلاویا زیر نظر سرمربی خود، ییندژیخ ترپیشوفسکی، فوتبالی مستقیم و فیزیکی ارائه می‌دهد و با شدت قابل‌توجهی پرس می‌کند؛ شدتی که شاید از چنین تیمی انتظار نداشته باشید.

با این حال، در نهایت هیچ نقشه تاکتیکی نمی‌تواند فاصله عظیم کیفیت بازیکنان این تیم با قدرت‌های بزرگ فوتبال اروپا را جبران کند. اسلاویا در رقابت‌های فصل گذشته حتی موفق به کسب یک پیروزی هم نشد.

۳۰. فنرباغچه

فنرباغچه طی چند سال اخیر سرمایه‌گذاری سنگینی انجام داده و پیروزی خارج از خانه مقابل لیون فرانسه در دیدارهای پلی‌آف ماه گذشته نشان داد که این تیم را باید جدی گرفت.

مهاجم تنومند کوزوویی، ودات موریقی، در خط حمله قرار دارد و روملو لوکاکو نیز برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی با او رقابت می‌کند. میسون گرینوود و ناتان آکه هم شروع قدرتمندی در دوران حضورشان در سوپرلیگ ترکیه داشته‌اند.

۲۹. اشتوتگارت

سباستین هوینس، سرمربی جوان و موردتوجه اشتوتگارت، از زمان برعهده گرفتن هدایت تیم در سال ۲۰۲۳، تحول بزرگی در این باشگاه ایجاد کرده است.

این مربی ۴۴ ساله اشتوتگارت را از خطر سقوط نجات داده و طی سه فصل، برای دومین بار به سهمیه لیگ قهرمانان رسانده است؛ آن هم با سبک فوتبالی جذاب و تماشایی.

اشتوتگارت همچنین توانست هافبک دفاعی کلیدی خود، آنژلو اشتیلر، را حفظ کند و قرارداد قرضی بیلال الخنوس، مهاجم بااستعداد سابق لسترسیتی، را نیز دائمی کرد. به همین دلیل امیدواری‌هایی وجود دارد که این تیم سرانجام برای نخستین بار از سال ۲۰۱۰ بتواند به مرحله حذفی لیگ قهرمانان برسد.

۲۸. گالاتاسرای

گالاتاسرای در اختیار داشتن ویکتور اوسیمن، یکی از قابل‌اعتمادترین گلزنان فوتبال جهان را به‌عنوان یک امتیاز بزرگ دارد. مهاجم نیجریه‌ای در هر یک از هشت فصل اخیر لیگ، موفق شده تعداد گل‌هایش را دورقمی کند.

متأسفانه این ثبات و قابل‌اعتماد بودن در سایر بخش‌های تیم دیده نمی‌شود. گالاتاسرای در فصل گذشته مرحله پلی‌آف حذفی را با برتری ۵-۲ مقابل یوونتوس آغاز کرد، اما با وجود اینکه در بیشتر دقایق بازی یک بازیکن بیشتر داشت، این برتری را از دست داد.

آن‌ها در نهایت پس از کشیده شدن بازی به وقت‌های اضافه به‌سختی از این مرحله عبور کردند؛ در بازی برگشت ۳-۲ شکست خوردند. با این حال، همین تقابل به‌خوبی ظرفیت گالاتاسرای برای رقم زدن لحظات فوق‌العاده و در عین حال نمایش‌های عجیب و فاجعه‌بار را نشان داد.

۲۷. لانس

لانس پس از یک فصل درخشان در لیگ یک فرانسه که در آن با قرار گرفتن در رده دوم، پشت سر پاری‌سن‌ژرمن، به سهمیه لیگ قهرمانان رسید، حالا طعم یک خانه‌تکانی به سبک قدیمی لیگ برتر انگلیس را چشیده است.

برنتفورد هافبک کلیدی و بااستعداد این تیم، مامادو سانگاره، را از چنگ لانس خارج کرد و کریستال پالاس نیز پیر ساژ، سرمربی سابق تیم، را به خدمت گرفت.

با وجود اینکه هنوز بازیکنان بااستعدادی در ترکیب لانس حضور دارند، از دست دادن این دو مهره کلیدی باعث شده تصور اینکه این تیم بتواند در لیگ قهرمانان تأثیر قابل‌توجهی بگذارد، دشوار باشد.

۲۶. فاینورد

حقیقت تلخ این است که فوتبال باشگاهی هلند، که زمانی از احترام و اعتبار زیادی در اروپا برخوردار بود، دیگر قدرت بزرگی در فوتبال قاره محسوب نمی‌شود.

هیچ تیمی از لیگ اردیویسه فصل گذشته نتوانست به مرحله حذفی لیگ قهرمانان راه پیدا کند و حالا Opta این لیگ را حتی ضعیف‌تر از چمپیونشیپ، سطح دوم فوتبال انگلیس، ارزیابی می‌کند.

این شرایط خبر چندان خوبی برای فاینورد نیست؛ تیمی که فصل ۲۰۲۵-۲۶ را با فاصله قابل‌توجه ۱۹ امتیازی نسبت به پی‌اس‌وی آیندهوون، قهرمان اردیویسه، به پایان رساند.

۲۵. شاختار دونتسک

تماشای شب‌های لیگ قهرمانان در استمفوردبریج، بدون حضور ساکنان همیشگی این ورزشگاه یعنی چلسی، احتمالاً کمی زمان می‌برد تا به آن عادت کنیم.

اما خودِ شاختار دونتسک از زمانی که روسیه به اوکراین حمله کرد، دائماً مجبور به سازگاری با شرایط جدید بوده است. به همین دلیل انتظار می‌رود این تیم در خانه موقت خود در غرب لندن، از حمایت قابل‌توجه جامعه مهاجران اوکراینی برخوردار شود.

با این حال، یک ویژگی آشنا و دلگرم‌کننده در این تیم شاختار وجود دارد: ترکیب آن مملو از بازیکنان برزیلی است.

این تیم اوکراینی سال‌هاست یکی از مسیرهای اصلی ورود استعدادهای برزیلی به فوتبال اروپا محسوب می‌شود؛ بنابراین در جریان رقابت‌های لیگ قهرمانان در استمفوردبریج، انتظار تماشای مقدار قابل‌توجهی از «ژوگو بونیتو»، یعنی فوتبال زیبا و تماشایی برزیلی، را داشته باشید.

۲۴. بودو/گلیمت

قبلاً هم بودو/گلیمت را دست‌کم گرفته‌ایم؛ بنابراین پس از عملکرد فوق‌العاده این تیم و رسیدنش به مرحله حذفی فصل گذشته، صعود قابل‌توجهش در این رده‌بندی کاملاً منطقی است. بودو/گلیمت در مسیر آن شگفتی بزرگ، تیم‌هایی مثل اینتر، اتلتیکو مادرید و منچسترسیتی را هم شکست داد.

گلیمت در حال حاضر در فرمی ویرانگر قرار دارد؛ این تیم در ۱۹ بازی رسمی اخیر خود شکست نخورده و در این مدت ۵۹ گل به ثمر رسانده است. آن‌ها همچنین از استعدادهای جذابی در خط حمله، از جمله ینس پتر هاوگه، و هافبک همه‌کاره و باکس‌تو‌باکس خود، پاتریک برگ، بهره می‌برند.

۲۳. ویارئال

عملکرد ویارئال در این رقابت‌ها در فصل گذشته، صادقانه بگوییم، افتضاح بود. آن‌ها تنها یک امتیاز به دست آوردند و در هفت مسابقه از هشت بازی مرحله لیگ شکست خوردند.

این نمایش ضعیف و بی‌رمق به‌طرز عجیبی با فرم خوب آن‌ها در رقابت‌های داخلی در تضاد بود؛ ویارئال در لالیگا سوم شد و حتی بالاتر از اتلتیکو مادرید، یکی از تیم‌هایی که در نهایت به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان رسید، قرار گرفت.

پس این بار دیگر باید انتظار داشت که ویارئال بتواند عملکرد فصل گذشته را بهبود ببخشد؛ مگر اینکه باز هم اتفاقی عجیب رخ دهد.

۲۲. رئال بتیس

رئال بتیس پس از ۲۱ سال دوباره به لیگ قهرمانان اروپا بازگشته و این تنها دومین حضور آن‌ها در تاریخ این رقابت‌هاست. هواداران پرشور بتیس بدون شک از تک‌تک لحظات این تجربه لذت خواهند برد.

مانوئل پیگرینی، مربی باتجربه و محبوب، چهره‌ای آرام و قابل‌اعتماد روی نیمکت تیم است. درون زمین نیز آنتونی، ستاره سابق منچستریونایتد که دوران حضورش در این باشگاه چندان موفق نبود، حالا در سویل بار دیگر درخشش خود را از سر گرفته و جذابیت و خلاقیت خاصی به تیم بخشیده است.

برای صعود به مراحل بالاتر، بتیس احتمالاً به کمی شانس نیاز خواهد داشت. چه خوب که آن‌ها به‌تازگی تروی پاروت، ستاره محبوب فوتبال ایرلند، را نیز برای تقویت خط حمله به خدمت گرفته‌اند.

۲۱. کلوب بروژ

کلوب بروژ یکی از آن باشگاه‌های حساب‌شده و به‌خوبی اداره‌شده‌ای است که استعدادهای جوان و ارزشمند را با مهارت خاصی کشف می‌کند.

آن‌ها جدیدترین الماس خود، کریستوس تزولیس، مهاجم ۲۴ ساله یونانی، را تابستان امسال با مبلغ ۳۴ میلیون پوند (۴۶.۴ میلیون دلار) به آرسنال فروختند.

تزولیس فصل گذشته در لیگ حرفه‌ای بلژیک ۱۷ گل زد و ۲۳ پاس گل داد؛ بنابراین غیبت او می‌تواند ضربه جدی به شانس کلوب بروژ در لیگ قهرمانان وارد کند.

البته این باشگاه به از دست دادن ستاره‌هایش عادت دارد و در سال‌های اخیر بازیکنانی همچون ایگور تیاگو و آنتونیو نوسا نیز از این تیم جدا شده‌اند.

بنابراین اگر نسل جدید استعدادهای کلوب بروژ چند شگفتی رقم زد، تعجب نکنید.

۲۰. لیل

با اینکه اولیویه ژیرو دوران حرفه‌ای فوق‌العاده‌ای داشته، اما دشوار است بتوان از تیمی دفاع کرد که برای رهبری خط حمله به مهاجمی متکی است که اواخر همین ماه ۴۰ ساله می‌شود.

لیل در عوض، خط میانی جوان‌تری ساخته بود که در آن ایوب بوعادی، هافبک ۱۸ ساله‌ای که وظیفه کنترل ریتم بازی را بر عهده داشت، بدون تردید ستاره اصلی تیم در فصل گذشته بود.

با این حال، بوعادی راهی منچسترسیتی شده و همین موضوع باعث شده امیدهای لیل برای یک ماجراجویی موفق در مرحله حذفی لیگ قهرمانان، کمی دور از دسترس‌تر به نظر برسد.

۱۹. اسپورتینگ

رسیدن اسپورتینگ به مرحله یک‌چهارم نهایی، یکی از بزرگ‌ترین و در عین حال شایسته‌ترین شگفتی‌های فصل گذشته لیگ قهرمانان بود.

آن‌ها در مسیر این موفقیت، به‌طور مشهور یک پیروزی غافلگیرکننده مقابل پاری‌سن‌ژرمن، قهرمان نهایی رقابت‌ها، به دست آوردند؛ آن هم در شرایطی که تنها ۲۶ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشتند.

تکرار چنین موفقیتی بعید به نظر می‌رسد، هرچند اسپورتینگ در تابستان چند خرید هوشمندانه انجام داده است؛ از جمله نستوری ایرانکوندا، ستاره استرالیا در جام جهانی.

۱۸. پی‌اس‌وی آیندهوون

پی‌اس‌وی فصل گذشته با اقتدار قهرمان اردیویسه شد، اما در لیگ قهرمانان نتوانست انتظارات را برآورده کند.

آن‌ها ناپولی را ۶-۲ و لیورپول را ۴-۱ در هم کوبیدند؛ دو تیمی که در آن مقطع قهرمان لیگ داخلی خود بودند. با این حال، پی‌اس‌وی پس از آن دیگر هیچ مسابقه‌ای را نبرد و نتوانست از مرحله لیگ صعود کند.

تهدید هجومی که در آن دو پیروزی بزرگ نمایان شده بود، از آن زمان تا حدی تضعیف شده است؛ اسماعیل صیباری، هافبک تیم ملی مراکش، تابستان امسال راهی بایرن مونیخ شد.

۱۷. آر‌بی لایپزیگ

تابستان برای آر‌بی لایپزیگ با تحولات زیادی همراه بوده است. آن‌ها ابتدا اوله ورنر، سرمربی تیم، را برکنار کردند و مارتین دمیکلِیس، سرمربی سابق مایورکا، را جایگزین او کردند.

این تصمیم کمی عجیب و حتی سخت‌گیرانه به نظر می‌رسید؛ چرا که ورنر تنها یک سال پس از آنکه لایپزیگ فصل را در رده هفتم به پایان رسانده بود، تیم را به مقام سوم بوندس‌لیگا رسانده بود.

دمیکلِیس اما کارش در لیگ قهرمانان را بدون ستاره اصلی تیم، یان دیامونده، آغاز می‌کند؛ بازیکنی که با مبلغ ۱۲۵ میلیون پوند به رئال مادرید فروخته شد.

آیا مارک گیو، خرید ۱۵ میلیون پوندی لایپزیگ از چلسی، و کریستوفر انکونکو که پس از یک دوره قرضی در میلان به تیم بازگشته، می‌توانند جای خالی او را پر کنند؟

در مجموع، شرایط فعلی لایپزیگ چندان شبیه تیمی نیست که بتوان آن را مدعی جدی لیگ قهرمانان دانست.

۱۶. پورتو

دلایل زیادی برای تحسین این تیم پورتو وجود دارد. هدایت این تیم بر عهده فرانچسکو فاریولی، سرمربی جوان و آینده‌دار ایتالیایی است که سبک بازی جذابی را در تیمش جا انداخته و توانسته نخستین قهرمانی پورتو در لیگ پرتغال از سال ۲۰۲۲ را به ارمغان بیاورد.

متأسفانه سامو آگهووا، بهترین گلزن تیم، که مهاجمی تنومند با قد ۶ فوت و ۴ اینچ (حدود ۱۹۳ سانتی‌متر) است، در ماه فوریه دچار پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) شد. به همین دلیل هنوز مشخص نیست که او تا چه اندازه بتواند در رقابت‌های لیگ قهرمانان برای پورتو به میدان برود. بدون حضور او در خط حمله، شانس‌های پورتو به شکل قابل‌توجهی کاهش پیدا می‌کند.

۱۵. استون ویلا

استون ویلا در شرایطی مملو از ابهام قرار دارد؛ آنها تعداد زیادی از بازیکنان کلیدی خود، از جمله مورگان راجرز، ازری کونسا، اولی واتکینز، یوری تیلمانس و امیلیانو مارتینز را از دست داده‌اند و بازیکنانی که جایگزین آنها شده‌اند، عمدتاً جوان یا گزینه‌هایی با ریسک بالا هستند.

نگرانی اصلی این است که آیا ویلا می‌تواند همزمان از پس فشارهای لیگ قهرمانان و لیگ برتر برآید یا نه. اما اگر اونای امری بتواند در چنین شرایطی این تیم را به موفقیت برساند، واقعاً باید او را در حد یک جادوگر واقعی دانست.

۱۴. کومو

تازه‌واردها. کوموی تحت مالکیت یک میلیاردر و با هدایت سسک فابرگاس، دقیقاً نمونه یک داستان عاشقانه و احساس‌برانگیز از یک تیم کم‌نام‌ونشان نیست، اما مسیر پیشرفت آنها همچنان بسیار قابل‌توجه بوده است.

کومو فصل گذشته با کسب رتبه چهارم سری A، بالاتر از تیم‌هایی مانند یوونتوس، میلان، آتالانتا و لاتزیو، موفق شد سهمیه لیگ قهرمانان را به دست آورد.

نکته بسیار مهم این است که آنها نیکو پاز را حفظ کرده‌اند؛ بازیکنی که شاید هیجان‌انگیزترین استعداد جوان فوتبال جهان باشد که هنوز در یکی از باشگاه‌های «سطح نخبگان» بازی نمی‌کند. کومو بخش مهمی از امیدهای خود برای رقابت در لیگ قهرمانان را بر محور او بنا خواهد کرد.

۱۳. بوروسیا دورتموند

مثل همیشه، فصل داخلی بوروسیا دورتموند با نوعی جبرگرایی و حسرت همراه است؛ انگار از پیش سرنوشتشان این است که باز هم نتوانند از سد بایرنِ قدرتمند عبور کنند. اما داستان در اروپا می‌تواند متفاوت باشد. دورتموند در سال ۲۰۲۴ به فینال لیگ قهرمانان رسید و معمولاً در رقابت‌های اروپایی فراتر از حد انتظار ظاهر شده است.

آنها کریم آدیمی را به بارسلونا واگذار کرده‌اند، اما کنستانتینوس کارتساس بسیار هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. البته یانیس کنستانتلیاس در پایان ماه گذشته دچار پارگی رباط صلیبی (ACL) شد و به همین دلیل، برای مدتی امکان تماشای این دو استعداد جوان یونانی در کنار یکدیگر را نخواهیم داشت.

انتظار قهرمانی از دورتموند نداشته باشید، اما آنها همچنان می‌توانند در این رقابت‌ها اثر قابل‌توجهی از خود به جا بگذارند.

۱۲. ناپولی

ناپولی فصل گذشته نایب‌قهرمان سری A شد. نقطه‌ضعف اصلی در مورد این تیم این است که با وجود کسب دو اسکودتوی اخیر، آنها هیچ‌گاه نتوانسته‌اند در رقابت‌های اروپایی واقعاً تأثیرگذار ظاهر شوند. از زمان قهرمانی‌شان در جام یوفا در سال ۱۹۸۹، تنها یک بار، آن هم با رسیدن به نیمه‌نهایی لیگ اروپا، توانسته‌اند تا این مرحله پیش بروند.

ماسیمیلیانو آلگری جای آنتونیو کونته را روی نیمکت گرفته و شاید این مربی پس از بازگشتی نه‌چندان موفق به میلان، انگیزه بیشتری برای اثبات دوباره خودش داشته باشد.

۱۱. رم

رم یکی از تیم‌های غیرقابل‌پیش‌بینی این فهرست است؛ تیمی که به همان اندازه که می‌توان تصور کرد در مرحله لیگ خیلی زود کنار برود، می‌توان رسیدن آن به مراحل پایانی حذفی را هم متصور شد.

به نظر می‌رسد دونیِل مالن از زمانی که فصل گذشته از استون ویلا به رم آمد، از یک وینگر خوب به چیزی شبیه مارکو فان‌باستن در دوران اوجش تبدیل شده است! اگر این فرم فوق‌العاده ادامه پیدا کند، تیم جان‌پیرو گاسپرینی می‌تواند چند تیم را غافلگیر کند.

۱۰. منچستریونایتد

منچستریونایتد پس از چند فصل دوری، دوباره به لیگ قهرمانان بازگشته است، اما تیم مایکل کریک همچنان تا حدی یک معماست.

شکست در هفته نخست لیگ برتر مقابل هال سیتی نشانه خوبی نبود، اما آنها خط میانی خود را بازسازی کرده‌اند تا آن را با خط حمله‌ای هماهنگ کنند که فصل گذشته عملکرد نسبتاً خوبی داشت.

اگر مارکوس رشفورد بتواند سهم خودش را در تیم ایفا کند، یونایتد در صورت در اختیار داشتن تمام بازیکنانش، گزینه‌های فوق‌العاده‌ای در خط حمله خواهد داشت.

بنابراین شاید بزرگ‌ترین پرسش درباره این تیم به خط دفاعی مربوط باشد؛ و البته همان سؤال قدیمی که بار دیگر مطرح شده است: آیا واقعاً ایده خوبی است که سرمربی موقت را به‌عنوان سرمربی دائمی منصوب کنیم؟

۹. اتلتیکو مادرید

روزی که دیگو سیمئونه دیگر سرمربی اتلتیکو مادرید نباشد، روز عجیبی خواهد بود. البته این فصل بدون آنتوان گریزمان هم به اندازه کافی عجیب خواهد بود؛ هرچند اتلتیکو آخرین باری که گریزمان را در اختیار نداشت، یعنی در دوره حضور موقت او در بارسلونا، توانست قهرمان لیگ شود.

ماجرای خولیان آلوارز حتی پس از بسته شدن پنجره نقل‌وانتقالات همچنان سایه سنگینی بر تیم انداخته است، اما تا زمانی که سیمئونه روی نیمکت باشد، اتلتیکو که فصل گذشته به نیمه‌نهایی رسید، همچنان یکی از تیم‌های مهم و تأثیرگذار این رقابت‌ها خواهد بود.

۸. لیورپول

موفقیت زیر نظر سرمربی جدید، آندونی ایرائولا، اگر قرار باشد اتفاق بیفتد، به زمان نیاز خواهد داشت. البته بر اساس شروع فصل، حتی همین «اگر» هم بسیار بزرگ به نظر می‌رسد؛ لیورپول فصل را با دو تساوی ۲-۲ مقابل نیوکاسل یونایتد و ناتینگهام فارست آغاز کرده است.

ترکیب لیورپول روی کاغذ استعداد فوق‌العاده زیادی دارد، اما در عین حال با پرسش‌های بسیار بزرگی نیز روبه‌روست. آنها بردلی بارکولا را با رقم اولیه ۱۰۶ میلیون پوند از پاری‌سن‌ژرمن به خدمت گرفته‌اند، اما همچنان در خط میانی با یک خلأ جدی مواجه هستند.

لیورپول یکی دیگر از آن تیم‌هایی است که درباره‌شان می‌توان گفت: اگر همه‌چیز جواب بدهد، فوق‌العاده خواهد بود؛ اما اگر جواب ندهد، اوضاع افتضاح خواهد شد.

۷. اینتر

اینتر که فصل گذشته در ایتالیا دو جام به دست آورد، دنزل دومفریز را از دست داده، اما در عوض ترکیبش را با چند بازیکن انگلیسی تقویت کرده است؛ یعنی سه بازیکن تیم ملی انگلیس، جان استونز، جد اسپنس و کرتیس جونز.

مهم‌تر از همه اینکه لائوتارو مارتینز پس از یک تابستان دیگر پر از شایعات نقل‌وانتقالاتی همچنان در تیم مانده و در داخل و خارج از ایتالیا مهره‌ای حیاتی برای اینتر خواهد بود.

اینتر در دهه گذشته بارها در لیگ قهرمانان فراتر از انتظارات ظاهر شده است ــ به استثنای فصل گذشته ــ و بار دیگر به نظر می‌رسد اینتر محتمل‌ترین تیم سری A برای رقم زدن یک شگفتی در اروپا باشد.

۶. منچسترسیتی

در تابستان امسال آن‌قدر تغییر در منچسترسیتی رخ داده که پیش‌بینی عملکرد این تیم، چه در داخل انگلیس و چه در اروپا، فوق‌العاده دشوار است.

ماجرا فقط به جایگزینی پپ گواردیولا با انزو مارسکا محدود نمی‌شود. جدایی رودری به مقصد بارسلونا پس از آن اتفاق افتاد که سیتی نزدیک به ۸۰۰ بازی در مجموع از بازیکنانی مانند برناردو سیلوا و جان استونز را نیز از دست داده بود. آنها حالا لیگ قهرمانان را با خط میانی‌ای آغاز می‌کنند که تقریباً به‌طور کامل تغییر کرده است.

همه این اتفاقات در شرایطی رخ داده که سیتی طی دو سال گذشته نتوانسته قهرمان لیگ شود.

ممکن است همه‌چیز برای سیتی فوق‌العاده پیش برود؛ یا ممکن است یک فاجعه تمام‌عیار باشد. تماشای اینکه کدام سناریو رقم می‌خورد، قطعاً جذاب خواهد بود.

۵. رئال مادرید

حتی اگر رئال مادرید با تیم جوانانش در لیگ قهرمانان بازی کند، انگار نیرویی اسرارآمیز وجود دارد که باز هم این تیم را در جمع مدعیان قرار می‌دهد!

رئال این فصل به نظر می‌رسد ترکیبی متعادل‌تر و کامل‌تر در اختیار داشته باشد؛ آنها هم روی جوانی، با جذب یان دیومانده، سرمایه‌گذاری کرده‌اند و هم با تجربه بازیکنی مانند برناردو سیلوا ترکیبشان را تقویت کرده‌اند.

اما عامل ناشناخته در مورد این تیم، ژوزه مورینیو است. او از سال ۲۰۱۰ موفق به فتح لیگ قهرمانان نشده، از سال ۲۰۱۵ قهرمانی در لیگ را تجربه نکرده و چند فصل اخیر را در ترکیه و پرتغال سپری کرده است.

فلورنتینو پرز، رئیس باشگاه، به مورینیو اعتماد دارد؛ اما آیا این اعتماد به‌تنهایی کافی خواهد بود؟

۴. بارسلونا

قهرمان اسپانیا بیش از یک دهه است که در فینال لیگ قهرمانان حضور نداشته، اما پس از دو قهرمانی در لالیگا با هانسی فلیک، حالا هدف اصلی آنها باید موفقیت در اروپا باشد.

خط حمله بارسلونا با رافینیا و لامین یامال هدایت خواهد شد، اما یک علامت سؤال بزرگ درباره نبود یک مهاجم نوک تخصصی وجود دارد. رابرت لواندوفسکی و فران تورس از تیم جدا شده‌اند و خولیان آلوارز نیز به بارسلونا نپیوسته است. البته شروع درخشان آنتونی گوردون شاید تا حدی این مشکل را پوشش دهد.

در سایر خطوط، بارسلونا بسیار قدرتمند به نظر می‌رسد؛ به‌خصوص پس از جذب رودری که باعث شده آنها حالا هشت بازیکن از تیم قهرمان اسپانیا در جام جهانی را در اختیار داشته باشند.

۳. بایرن مونیخ

برای درک اینکه هری کین از زمان پیوستن به بایرن مونیخ تا چه اندازه فوق‌العاده بوده، کافی است بدانید که او در حال حاضر یکی از مدعیان اصلی کسب توپ طلا است؛ آن هم در سالی که تیم ملی و باشگاهش نه جام جهانی را برده‌اند و نه لیگ قهرمانان را.

با حضور کین، مایکل اولیسه و لوئیز دیاز، تماشای بایرن تحت هدایت ونسان کمپانی واقعاً لذت‌بخش بوده است. همین که پاری‌سن‌ژرمن در اوج قدرتش فصل گذشته توانست آنها را در نیمه‌نهایی شکست دهد، نشان می‌دهد بایرن تا چه اندازه قدرتمند بوده است.

شاید این همان سالی باشد که بایرن دوباره جام را بالای سر ببرد.

۲. آرسنال

آرسنال فصل گذشته تنها چند پنالتی با فتح همه‌چیز فاصله داشت و نشانه‌های ابتدایی این فصل حاکی از آن است که در لیگ برتر، هیچ تیمی حتی به آنها نزدیک نیست. بنابراین شاید هدف اصلی آرسنال در این فصل، لیگ قهرمانان باشد.

بزرگ‌ترین تردید درباره آنها همین‌جاست. آرسنال ترکیبی به‌شدت عمیق دارد و حتی بسیاری از بازیکنان ذخیره روی نیمکت، از نظر کیفیت چیزی از بازیکنان ترکیب اصلی کم ندارند. اما برخی از مهره‌های اصلی تیم، به‌خصوص در خط حمله، در دسته «فوق‌العاده اما نه در سطح نخبگان» قرار می‌گیرند.

آیا همین مسئله می‌تواند مانع آرسنال برای فتح بزرگ‌ترین جام باشگاهی اروپا شود؟

۱. پاری‌سن‌ژرمن

هت‌تریک قهرمانی؟

تنها سه باشگاه در تاریخ توانسته‌اند سه بار پیاپی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا/لیگ قهرمانان شوند: رئال مادرید در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۲۰۱۰، بایرن مونیخ و آژاکس در دهه ۱۹۷۰.

واقعاً دلیل چندانی وجود ندارد که تصور کنیم پاری‌سن‌ژرمن نمی‌تواند به این جمع تاریخی اضافه شود. آنها در تابستان بخشی از بازیکنان مازاد ترکیبشان را کنار گذاشته و خط حمله خود را نیز بازسازی کرده‌اند.

تورِس، مگنس آکیوش و میکا گودتس گزینه‌های ذخیره‌ای برای سه مهاجم اصلی و از همین حالا ترسناک آنها، یعنی خویچا کواراتسخلیا، دزیره دوئه و عثمان دمبله خواهند بود.

مگر اینکه اتفاقی غیرمنتظره در رقابت‌های داخلی رخ دهد، لوئیز انریکه بار دیگر می‌تواند در لیگ فرانسه به بازیکنان کلیدی‌اش فرصت استراحت بدهد و آنها را با انرژی و آمادگی کامل برای بازی‌های بزرگ اروپایی حفظ کند.

همین عمق ترکیب و امکان مدیریت انرژی بازیکنان در لیگ داخلی، شاید یکی از بزرگ‌ترین دلایلی باشد که پاری‌سن‌ژرمن را مدعی شماره یک قهرمانی می‌کند.