پرس در لیگ برتر تغییر کرده؛همان‌طور که برنتفورد به روبرتو دی‌زربی نشان داد
احمد ولید/تاکتیک نویس اتلتیک
پرس کردن تیمی که تحت هدایت روبرتو دی‌زربی بازی می‌کند، همیشه با ریسک خاصی همراه است؛ چون اگر پرسینگ به‌درستی اجرا نشود، راه برای پاس‌های عمقی و ترکیبیِ سریع تیم او باز می‌شود و حریف می‌تواند با چند پاس عمودی از فشار خارج شود.
اما از زمانی که دی‌زربی در سال ۲۰۲۲ هدایت برایتون را بر عهده گرفت، سبک پرسینگ در لیگ برتر تغییر کرده است.
گسترش پرسینگ نفر‌به‌نفر، تسلط تیم‌ها بر ساختارهای مختلف پرس و تأکید بیشتر بر شدت و توان فیزیکی باعث شده ریسک رویارویی با تیم‌های دی‌زربی تا حد زیادی کاهش پیدا کند.
پرسینگ شدید باعث شده تیم‌ها در برابر بازی‌سازی سریع از عقب زمین دیگر آن‌قدر آسیب‌پذیر نباشند. حالا نتیجه این نبرد بیشتر از هر چیز به استراتژی، کیفیت بازیکنان و نحوه اجرای پرس بستگی دارد.
در هفته نخست فصل جدید لیگ برتر، برنتفورد در همین بخش از بازی مقابل تاتنهامِ روبرتو دی‌زربی عملکرد درخشانی داشت و نقش مهمی در پیروزی ۳-۰ این تیم ایفا کرد.
شاگردان کیث اندروز در تمام نیمه نخست اجازه ندادند تاتنهام حملاتش را از عقب زمین شکل دهد. پرس بی‌نقص برنتفورد در نهایت به گل ویتال یانلت هم منجر شد تا اختلاف به ۲-۰ برسد.
برنتفورد برای مقابله با ساخت بازی ۲-۲ تاتنهام، از ایگور تیاگو استفاده کرد تا زمین را به دو نیمه تقسیم کند و تاتنهام را به سمت چپ هدایت کند.
مهاجم برزیلی کمی به ژان-پل فن‌هِکه نزدیک‌تر ایستاد و با تغییر مسیر دویدن‌هایش، زاویه پاس به مدافع میانی را بست.
پشت سر او، ماتیاس ینسن و مامادو سانگاره، لوکاس برگوال و ساندرو تونالی را یارگیری کردند؛ یانلت در نقش منطقه‌ای قرار گرفت و وینگرها هم عقب‌تر ایستادند تا فول‌بک‌های تاتنهام را پوشش دهند.
اما وقتی دروازه‌بان تاتنهام، آنتونین کینسکی، توپ را به مارکوس سِنِسی رساند، ینسن به سمت مدافع میانی حرکت کرد و هم‌زمان مسیر پاس به برگوال را بست.
در این شرایط، نبود گزینه مناسب برای پاس، سنسی را مجبور کرد توپ را بلند ارسال کند. جای‌گیری عقب‌تر دانگو اوآتارا به او اجازه داد برای توپ هوایی رقابت کند و یانلت و ناتان کالینز نیز آماده بودند تا توپ دوم را جمع کنند.
در نمونه‌ای دیگر، برنتفورد دقیقاً از همان ساختار استفاده می‌کند و پاس کینسکی به سنسی، ماشه آغاز پرس است.
به محض اینکه دروازه‌بان توپ را به سنسی می‌رساند، ینسن به سمت مدافع میانی می‌رود و هم‌زمان مسیر پاس به برگوال را می‌بندد.
در همین لحظه، تیاگو در موقعیتی قرار دارد که هر پاس رو به عقب را تحت فشار قرار دهد، سانگاره تونالی را یارگیری می‌کند و یانلت همچنان در نقش منطقه‌ای خود قرار دارد.
سنسی توپ را به اندی رابرتسون در سمت چپ می‌رساند، اما اوآتارا آماده است بلافاصله فشار را روی مدافع وارد کند. این موضوع به مایکل کایوده اجازه می‌دهد ماتیِس تل را دنبال کند و کالینز نیز برای حمایت از فول‌بک راست عقب می‌کشد. در نهایت، پاس رابرتسون به تل نمی‌رسد و پرس هماهنگ برنتفورد بار دیگر نتیجه می‌دهد.
در جریان پرس از جلو، نقش اولیه مدافعان میانی برنتفورد، ناتان کالینز و کریستوفر آیر، جلو کشیدن و یارگیری کانر گالاگر و ریچارلیسونِ عقب‌کشیده بود.
در تئوری، این ساختار باید فضای لازم را برای وینگرهای تاتنهام ایجاد می‌کرد تا به آن حمله کنند؛ چیزی که یکی از ویژگی‌های اصلی بازی‌سازی تیم‌های دی‌زربی است. اما کایوده و کین لوئیس-پاتر به‌خوبی از این موضوع آگاه بودند و تقریباً همیشه یک قدم جلوتر قرار داشتند.
در این صحنه نیز برنتفورد همان الگوی پرس را اجرا می‌کند و کینسکی توپ را به فضای پشت سر کالینز و آیر می‌فرستد؛ فضایی که این دو مدافع برای یارگیری گالاگر و ریچارلیسون ترک کرده‌اند.
با این حال، فول‌بک‌های برنتفورد از قبل فضای مرکزی را پوشش داده‌اند و از تل و مایکی مور، دو وینگر تاتنهام، جلوتر هستند.
در نتیجه، لوئیس-پاتر در نبرد هوایی توپ را به دست می‌آورد و با عقب‌کشیدن کالینز برای بازگشت به جایگاهش، نقش منطقه‌ای یانلت به او اجازه می‌دهد توپ دوم را هم تصاحب کند.
هوشیاری کالینز و آیر، لایه محافظتی بیشتری به خط دفاعی برنتفورد اضافه می‌کرد. این دو مدافع میانی هر زمان احساس می‌کردند توپ قرار نیست به بازیکنی که مسئول مهار او هستند برسد، سریع عقب می‌کشیدند تا فضای مرکزی را پوشش دهند.
در این صحنه، تیاگو و ینسن جای خود را عوض می‌کنند، اما مهاجم مرکزی برنتفورد خیلی زود به کینسکی فشار می‌آورد و از وظیفه‌اش خارج می‌شود.
این اشتباه به کینسکی دو گزینه پاس، سنسی و برگوال، می‌دهد؛ با این حال، نقش منطقه‌ای یانلت باعث می‌شود تنها مدافع میانی سمت چپ آزاد بماند.
سنسی تلاش می‌کند از اشتباه تیاگو استفاده کند، اما کالینز و آیر گالاگر و ریچارلیسون را به‌شدت مهار کرده‌اند و همین موضوع مدافع تاتنهام را وادار می‌کند حرکت تل را در پشت خط دفاعی هدف قرار دهد.
کالینز این احتمال را زود تشخیص می‌دهد و برای حمایت از فول‌بک راست، کایوده، عقب می‌کشد و توپ سرگردان را جمع می‌کند.
یانلت در ساختار پرس برنتفورد نقش تور ایمنی را داشت؛ یعنی هر بازیکن آزادی را که در مرکز زمین پیدا می‌کرد پوشش می‌داد و برای تصاحب توپ‌های دوم وارد رقابت می‌شد.
این نقش منطقه‌ای در شکل‌گیری گل برنتفورد اهمیت زیادی داشت، با این تفاوت که در این صحنه این ینسن بود که وظیفه یانلت را بر عهده گرفت.
پیش از گل، تاتنهام صاحب توپ است و ینسن و یانلت جای خود را با یکدیگر عوض می‌کنند. وقتی کینسکی تلاش می‌کند ریچارلیسون را بین خطوط صاحب توپ کند، هافبک دانمارکی عقب می‌کشد تا از مدافعان میانی برنتفورد حمایت کند.
آیر توپ را از ریچارلیسون می‌گیرد و بلافاصله ینسن توپ را از برگوال پس می‌گیرد و شوتش را روانه دروازه می‌کند.
یانلت که از ابتدا در موقعیت بالاتری قرار داشت، به حمله اضافه می‌شود و روی ریباند، توپ برگشتی را به گل تبدیل می‌کند.
در نیمه دوم دیگر نیازی نبود برنتفورد به پرس شدید از بالا ادامه دهد، به‌خصوص پس از اینکه گل کایوده در دقیقه ۴۹ اختلاف را به ۳-۰ رساند. با این حال، هر زمان که برنتفورد تصمیم می‌گرفت از بالا پرس کند، باز هم بارها موفق می‌شد توپ را در یک‌سوم هجومی زمین پس بگیرد.
جمع بندی:
در لیگ برتر، پرس از بالا مقابل تیم‌هایی که در ساخت بازی از عقب بسیار سریع و خطرناک بودند، زمانی یک ریسک بزرگ محسوب می‌شد.
اما حالا که شرایط و الگوی پرس در فوتبال تغییر کرده، این رویکرد دیگر فقط یک ریسک نیست؛ به یک فرصت تبدیل شده است.
کامنت‌ها