بازگشت فوتبال ایتالیا؛ سری A آماده یک فصل متفاوت

استفاده دوباره از همان چهره‌های قدیمی فوتبال ایتالیا، سال گذشته هم مورد توجه قرار گرفته بود. با شروع فصل جدید، این وضعیت کمی کم‌رنگ‌تر شده است. برای مثال، آنتونیو کونته و استفانو پیولی که هر دو اخیراً قهرمان لیگ شده‌اند، در حال حاضر بدون تیم هستند. با این حال، مکس آلگری خیلی زود پس از اخراج از میلان، پاداش گرفت و هدایت ناپولی را بر عهده گرفت.

رینو گتوزو که شکست ایتالیا مقابل بوسنی در پلی‌آف را در زنیتسا تجربه کرد، حالا سرمربی لاتزیو است. مائوریتزیو ساری نیز سومین سرمربی آتالانتا در یک سال اخیر است؛ باشگاهی که پس از جدایی جان پیرو گاسپرینی و پیوستن او به رم، همچنان در جست‌وجوی ثبات روی نیمکت بوده است.

یکی از مربیان جوان‌تر، موفق‌تر و پیشروتر فوتبال ایتالیا، وینچنزو ایتالیانو، نیز مانند روبرتو دی‌زربی پیش از خودش، برای رسیدن به یک باشگاه بزرگ از ایتالیا خارج شد. ایتالیانو پس از اینکه ناپولی در سال صدمین سال تأسیس خود تصمیم گرفت به سراغ نام بزرگی مثل آلگری برود، بولونیا را ترک کرد و هدایت بشیکتاش را بر عهده گرفت؛ او پیش از آن با بنفیکا نیز مذاکره کرده بود.

همان‌طور که درباره ناامیدی ناشی از کمبود استعدادهای جدید صحبت می‌شود، نگاه به رکود در روند جوان‌گرایی فوتبال ایتالیا نیز تنها بخشی از واقعیت را نشان می‌دهد. این تابستان، نخستین بازیکن ایتالیایی با ارزش انتقال ۱۰۰ میلیون یورو را شاهد هستیم؛ رقمی که در مورد ساندرو تونالی در واقع به ۱۰۸ میلیون یورو می‌رسد.

اینکه تونالی توانسته خودش را در لیگ برتر انگلیس ثابت کند، باید مایه افتخار فوتبال ایتالیا باشد. انتقال بعدی او پس از نیوکاسل، بازگشت به سری A نبود؛ چنین انتقالی از نظر مالی عملاً غیرممکن بود. در عوض، او در انگلیس ماند و به تاتنهامِ روبرتو دی‌زربی پیوست.

روند دیگری هم در فوتبال ایتالیا در حال تثبیت شدن است: انگلیسی‌ها بازیکنان ایتالیایی را دوست دارند. پس از ساندرو تونالی، حالا ریکاردو کالافیوری، جان‌لوئیجی دوناروما، مایکل کایوده و چند بازیکن دیگر، بهترین استعدادهای جوان ایتالیا زودتر از هر زمان دیگری راهی لیگ برتر می‌شوند.

لیورپول سال گذشته جووانی لئونی را به خدمت گرفت و چلسی امسال برای جذب مارکو پالسترا ۵۷ میلیون یورو پرداخت کرد. شاید این اتفاق خبر خوبی برای سری A نباشد، اما باید نگاه مثبت‌تری به آینده فوتبال ایتالیا ایجاد کند. برای نخستین بار، سه باشگاه بزرگ ایتالیا دیگر انتخاب قطعی نسل بعدی استعدادها نیستند؛ به‌خصوص برای بازیکنانی که خارج از آکادمی‌های یوونتوس، اینتر و میلان رشد کرده‌اند.

رئیس اینتر، جوزپه ماروتا، از این وضعیت ناراضی بود. او مدعی شد آلساندرو لوچی، مدیر برنامه‌های پالسترا، به قولش عمل نکرده است؛ ادعایی که لوچی با قاطعیت رد کرد. همانند اتفاقی که برای باشگاه سابق لئونی، پارما، رخ داد، واقعیت این است که باشگاه مادر پالسترا، آتالانتا، می‌توانست از انتقال او به انگلیس درآمد بسیار بیشتری نسبت به فروشش به یک باشگاه ایتالیایی داشته باشد.

با وجود تمام مشکلات سری A، به‌خصوص ضعف درآمدهای حق پخش بین‌المللی و مشکلات زیرساختی، کمبود سرمایه‌گذاری یکی از آنها نیست. در مجموع، حدود یک میلیارد یورو وارد بازار نقل‌وانتقالات شده که بالاترین رقم خارج از لیگ برتر است.

۱۳ باشگاه سری A مالک خارجی دارند. سه تیمی که به لیگ برتر صعود کرده‌اند، یعنی ونتسیا، مونتسا و فروزینونه، همگی مالک آمریکایی دارند. البته هیچ‌کدام از آنها پس از بازگشت به سطح اول فوتبال ایتالیا به اندازه کومو هزینه نکرده‌اند. با این حال، دریک، یکی از مالکان متعدد ونتسیا، توانست تیم لیویک را برای سرمایه‌گذاری در باشگاه متقاعد کند. برای کسانی که نام او را نمی‌شناسند، لیویک همان مدیری است که دیوید بکام را به لیگ MLS آورد.

اگر حالا با خودتان می‌گویید: «عالیه! چیزی که سری A نیاز داشت همین بود؛ چند بازیکن سرشناس دیگر که در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای‌شان هستند!» نگران نباشید. بله، اینتر در تابستان امسال جان استونز را به خدمت گرفته است، اما فعلاً این انتقال یک استثنا محسوب می‌شود. برخلاف تابستان گذشته، هنوز خبری از موج ورود بازیکنانی مثل لوکا مودریچ، ادین ژکو، چیرو ایموبیله و جیمی واردی به سری A یا بازگشت دوباره آنها به این لیگ نیست.

در عوض، باشگاه‌ها بیشتر به سمت استعدادهای جوان، تکنیکی و خلاق رفته‌اند؛ بازیکنانی که در لیگ‌هایی با ساختار نفر به نفر و خطوط دفاعی فوق‌العاده فشرده، می‌توانند تفاوت ایجاد کنند.

یوونتوس نه‌تنها کنان ییلدیز، شماره ۱۰ خود، را حفظ کرد، بلکه یک شماره ۱۰ دیگر به نام کریم آلاج‌بیگوویچ نیز به تیم اضافه کرد.

کومو نیکو پاز را حفظ کرد و ماتیا لیبرالی، هافبک تکنیکی و دریبل‌زن، را متقاعد کرد به‌جای بازگشت به میلان، فوتبالش را در کنار دریاچه ادامه دهد.

رم نیز قرارداد پائولو دیبالا را تمدید کرد و رودریگو مورا را از پورتو به خدمت گرفت؛ بازیکنی که برخی با خوش‌بینی معتقدند می‌تواند در آینده به انتقالی ۱۰۰ میلیون یورویی به پاری‌سن‌ژرمن برسد.

باشگاه‌های لیگ برتر در تابستان امسال بیش از ۲.۵ میلیارد یورو هزینه کرده‌اند؛ رقمی تقریباً برابر با مجموع هزینه‌های ایتالیا، آلمان، فرانسه و اسپانیا.

با وجود تمام مشکلات سری A، به‌خصوص ضعف درآمدهای حق پخش بین‌المللی و مشکلات زیرساختی، کمبود سرمایه‌گذاری یکی از آنها نیست. در مجموع، حدود یک میلیارد یورو وارد بازار نقل‌وانتقالات شده که بالاترین رقم خارج از لیگ برتر است.

۱۳ باشگاه سری A مالک خارجی دارند. سه تیمی که به لیگ برتر صعود کرده‌اند، یعنی ونیزیا، مونزا و فروزینونه، همگی مالک آمریکایی دارند. البته هیچ‌کدام از آنها پس از بازگشت به سطح اول فوتبال ایتالیا به اندازه کومو هزینه نکرده‌اند. با این حال، دریک، یکی از مالکان متعدد ونیزیا، توانست تیم لیویک را برای سرمایه‌گذاری در باشگاه متقاعد کند. برای کسانی که نام او را نمی‌شناسند، لیویک همان مدیری است که دیوید بکام را به لیگ MLS آورد.

اگر حالا با خودتان می‌گویید: «عالی است! چیزی که سری A نیاز داشت همین بود؛ چند بازیکن سرشناس دیگر که در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای‌شان هستند!» نگران نباشید. بله، اینتر در تابستان امسال جان استونز را به خدمت گرفته است، اما فعلاً این انتقال یک استثنا محسوب می‌شود. برخلاف تابستان گذشته، هنوز خبری از موج ورود بازیکنانی مثل لوکا مودریچ، ادین ژکو، چیرو ایموبیله و جیمی واردی به سری A یا بازگشت دوباره آنها به این لیگ نیست.

در عوض، باشگاه‌ها بیشتر به سمت استعدادهای جوان، تکنیکی و خلاق رفته‌اند؛ بازیکنانی که در لیگ‌هایی با ساختار نفر به نفر و خطوط دفاعی فوق‌العاده فشرده، می‌توانند تفاوت ایجاد کنند.

یوونتوس نه‌تنها کنان ییلدیز، شماره ۱۰ خود، را حفظ کرد، بلکه یک شماره ۱۰ دیگر به نام کریم آلاج‌بیگوویچ نیز به تیم اضافه کرد.

کومو نیکو پاز را حفظ کرد و ماتیا لیبرالی، هافبک تکنیکی و دریبل‌زن، را متقاعد کرد به‌جای بازگشت به میلان، فوتبالش را در کنار دریاچه ادامه دهد.

رم نیز قرارداد پائولو دیبالا را تمدید کرد و رودریگو مورا را از پورتو به خدمت گرفت؛ بازیکنی که برخی با خوش‌بینی معتقدند می‌تواند در آینده به انتقالی ۱۰۰ میلیون یورویی به پاری‌سن‌ژرمن برسد.

در میان باشگاه‌هایی که امسال صدمین سال تأسیس خود را جشن می‌گیرند، هیچ‌کدام به اندازه فیورنتینا دست به ولخرجی نزده‌اند. این باشگاه از الگوی تاتنهام، تیم سابق فابیو پاراتیچی، مدیر ورزشی جدید فیورنتینا، پیروی کرده و از یک نبرد نفس‌گیر برای بقا به یک بازار نقل‌وانتقالاتی پرهزینه و جاه‌طلبانه رسیده است.

پاراتیچی بارها و بارها کارت بانکی خانواده کومیسو را کشیده و بازیکنانی مانند آرتور آتا، یکی از بهترین هافبک‌های لیگ، و کریست اینائو اولای از ترابزون‌اسپور را به خدمت گرفته است؛ انتقالی که مبلغ آن عملاً می‌تواند هزینه دستمزد محمد صلاح را تأمین کند.

با این حال، هیچ خریدی به اندازه فرانکو ماستانتوئونو نتوانسته هواداران را هیجان‌زده کند؛ بازیکنی که فیورنتینا او را به‌صورت قرضی از رئال مادرید به خدمت گرفته است. او در کنار نیکو پاز، پس از پایان دوران حضور لیونل مسی در تیم ملی آرژانتین، وظیفه دشوار پر کردن خلأ خلاقیت در تیم ملی را بر عهده خواهد داشت.

من در سوپرکلاسیکو در بوئنوس‌آیرس حضور داشتم؛ همان مسابقه‌ای که ماستانتوئونو با یک ضربه آزاد حیرت‌انگیز برای ریورپلاته گل زد؛ یکی از بهترین گل‌هایی که در تمام عمرم از نزدیک دیده‌ام. فلورانس همیشه عاشق هنرمندان بوده و حضور یک‌ساله ماستانتوئونو در ورزشگاه آرتمیو فرانکی واقعاً هیجان‌انگیز است.

کمتر از دو هفته تا پایان پنجره نقل‌وانتقالات باقی مانده، ترکیب تیم‌ها هنوز کامل نشده و مربیان هم برای تقویت تیم‌هایشان به مدیران ورزشی فشار می‌آورند. اما اگر بخواهیم تصویری کلی از شرایط ارائه کنیم، چهره‌های تازه‌ای روی نیمکت‌ها دیده می‌شوند.

درست است که نسل قدیمی و مربیان باتجربه همچنان حضور پررنگی دارند، اما در عین حال، کنجکاوی زیادی درباره کارلوس کوئستا، ۳۱ ساله وجود دارد و اینکه او چگونه از پس یک بازسازی دیگر در پارما برمی‌آید.

سپس سسک فابرگاس، ۳۹ ساله را داریم و این پرسش که آیا می‌تواند کومو را در نخستین فصل حضورش در لیگ قهرمانان اروپا، به مدعی قهرمانی تبدیل کند یا نه.

اگر مثل من شیفته سری A باشید، احتمالاً این سؤال‌ها را از خودتان می‌پرسید:

آیا باید برای حضور ایگناسیو آباته، ۳۹ ساله، روی نیمکت تورینو هیجان‌زده باشیم؟ او فصل گذشته یووه استابیا را به پلی‌آف صعود به دسته دوم رساند.

آیا دومنیکو تدسکو، ۴۰ ساله، می‌تواند استانداردهایی را که تیاگو موتا و ایتالیانو در بولونیا ایجاد کردند، حفظ کند؟

و در نهایت، آلبرتو آکوییلانی، ۴۲ ساله، چقدر می‌تواند برای ساسولو موفق باشد؟ او پیش‌تر در رده‌های پایه فیورنتینا عملکرد موفقی داشت و با کاتانزارو نیز به شکلی غیرمنتظره خود را به فینال پلی‌آف رساند.

دو انتصاب، بیش از بقیه جلب توجه می‌کنند. یکی فابیو گروسو در فیورنتینا است. مالدینی پیش‌تر نام گروسو را به‌عنوان یکی از گزینه‌های جایگزین خود برای هدایت تیم ملی ایتالیا مطرح کرده بود؛ البته در صورتی که خودش به‌عنوان مدیر فنی به کارش ادامه می‌داد.

قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶ به‌تدریج برای خودش نامی ساخته، بدون اینکه بخواهد با جهش‌های بزرگ و ناگهانی مسیر حرفه‌ای‌اش را طی کند. او ابتدا با فروزینونه به سری A صعود کرد و سپس همین کار را با ساسولو انجام داد. حالا پاراتیچی او را انتخاب کرده تا فیورنتینا را به جمع تیم‌های اروپایی برساند.

انتصاب دوم، روبن آموریم در میلان است. اگر شرایط آموریم در منچستریونایتد را در نظر بگیریم ــ او در میانه فصل هدایت تیمی را بر عهده گرفت که ترکیبش با سبک بازی او تناسب چندانی نداشت و همزمان باشگاه در حال بازسازی ساختار مدیریتی خود بود ــ باز هم نمی‌توان فراموش کرد که کمتر از دو سال پیش، آموریم یکی از هیجان‌انگیزترین مربیان جوان اروپا بود.او در آن مقطع توانست اسپورتینگ را به نخستین قهرمانی لیگ در نزدیک به دو دهه برساند.

آموریم هدایت تیمی را بر عهده می‌گیرد که بازیکنانش با سیستم سه مدافع آشنایی دارند، اما تا امروز دست‌وپایشان بسته بوده است. جری کاردیناله، مالک میلان، از او می‌خواهد این محدودیت‌ها را کنار بزند و برای پیروزی بجنگد. برای کمک به او، کاردیناله دو گران‌ترین خرید تاریخ باشگاه را انجام داده؛ میلان برای جذب گونچالو راموس از پاری‌سن‌ژرمن ۷۴ میلیون یورو و برای دیه‌گو موریرا، بازیکن چندپسته استراسبورگ، حدود ۵۰ میلیون یورو پرداخت کرده است. در کنار آنها، ماریو گیلا، یکی از بهترین مدافعان میانی لیگ، نیز به تیم اضافه شده؛ بازیکنی که فاصله چندانی با حضور در تیم ملی اسپانیا، قهرمان جهان، ندارد.

این اتفاق نشان‌دهنده تغییری بنیادین در شیوه مدیریت میلان است. کاردیناله برای اصلاح شرایط، بیشتر از هر مالک دیگری در لیگ در محل باشگاه حضور دارد. او یک روز پس از پایان فصل گذشته، تیم مدیریتی قبلی را برکنار کرد و شخصاً جست‌وجو برای انتخاب سرمربی جدید را بر عهده گرفت و مذاکرات برای انتقال‌های ذکرشده را نیز پیش برد.

میلان فصل گذشته تا ماه مارس در کورس قهرمانی بود، آن هم در شرایطی که ترمز دستی‌اش کشیده شده بود. بنابراین بازگشت به جمع چهار تیم اول برای کاردیناله‌ای که شخصاً وارد جزئیات شده، هدفی بیش از حد محتاطانه است. او جاه‌طلبی‌های بسیار بزرگ‌تری دارد.

البته اگر قرار باشد به بازارهای شرط‌بندی اتکا کنیم، شرایط کمی متفاوت است. اینتر همچنان با اختلاف زیادی مدعی اصلی قهرمانی محسوب می‌شود؛ تیمی که فصل گذشته با یک مربی تازه‌کار، دروازه‌بانی که دوران اوجش را پشت سر گذاشته، یک مدافع میانی تحت فشار، حضورهای مقطعی دنزل دومفریس و مارکوس تورام و عملکردی نه‌چندان ثابت در بازی‌های بزرگ، دو جام داخلی را فتح کرد.

اینتر احتمالاً در فصل جدید به همان اندازه قدرتمند یا حتی بهتر خواهد بود. هسته ایتالیایی تیم تابستان استراحت کرده است. اگر جان استونز آماده باشد، می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. دو استعداد بالکانی خط میانی، پتار سوچیتس و الکساندار استانکوویچ، می‌توانند همان کاری را با خط میانی انجام دهند که پی‌او اسپوزیتو و آنژ-یوان بونی برای خط حمله انجام می‌دهند: جوان‌تر و پویاتر کردن آن.

انتظار می‌رود اندی دیوف نیز یک قدم رو به جلو بردارد و جید اسپنس، جانشین دومفریس، پس از جام جهانی خوبش با تیم ملی انگلیس به اینتر می‌رسد. تمام مدعیانی که می‌خواهند تاج قهرمانی را از اینتر بگیرند، باید گل‌های بسیار بیشتری نسبت به فصل گذشته به ثمر برسانند تا بتوانند به این تیم نزدیک شوند.

تا دو هفته پایانی فصل گذشته، یوونتوس از زمان حضور لوچانو اسپالتی در پایان اکتبر، از نظر میانگین امتیاز به ازای هر بازی و خروجی هجومی، دومین تیم برتر لیگ بود. در نهایت اما اشتباهات فاحش میکله دی‌گرگوریو، دروازه‌بان تیم، تصمیمات ضعیف داوری ــ از جمله اخراج پیر کالولو در دربی ایتالیا که باعث شد IFAB پروتکل استفاده از VAR را اصلاح کند ــ و عملکرد ناموفق چند مهاجم، کار دست یوونتوس داد.

اسپالتی می‌تواند یوونتوس را به تیمی قدرتمند تبدیل کند، به‌خصوص حالا که برمر کاملاً از مصدومیت رباط صلیبی بازگشته، ژان-کلر تودیبو در کنار او قرار گرفته و کولو موانی برای دومین دوره حضورش در تورین برگشته است.خط میانی اما همچنان یک معمای بزرگ است. داگلاس لوئیز پس از دوره‌های قرضی در لیگ برتر انگلیس بازگشته و اگر کسی بتواند ارزش واقعی این سرمایه‌گذاری را از او بگیرد، اسپالتی است.

در مورد ناپولی هم باید گفت: اگر کوین دی‌بروینه فوتبال آنتونیو کونته را سخت و طاقت‌فرسا می‌دانست، صبر کنید تا یک فصل کامل را زیر نظر مکس آلگری تجربه کند.

رم هم همچنان به نقض قوانین فیرپلی مالی (FFP)، پرداخت جریمه و ادامه ولخرجی‌ها مشغول است. جان پیرو گاسپرینی با مدیر ورزشی قدیمی‌اش در آتالانتا، تونی دآمیکو، دوباره همکاری می‌کند؛ پس از اینکه ریکی ماسارا و کلودیو رانیری کنار گذاشته شدند.

داشتن یک فصل کامل از دونییل مالن می‌تواند رم را به یک مدعی تبدیل کند. سانتیاگو کاسترو نیز گل‌های بیشتری از یک مهاجم جوان و آینده‌دار به تیم اضافه می‌کند و در مجموع، رم نسبت به همین مقطع در سال گذشته هماهنگی بسیار بیشتری با روش‌های گاسپرینی خواهد داشت.

اما باشگاه سابق گاسپرینی، آتالانتا، شاید در میان آنچه این روزها از «هفت خواهر» سری A باقی مانده، جذاب‌ترین پروژه باشد؛ چرا که این تیم به‌طور جدی در حال فاصله گرفتن از گذشته است.

برخلاف ایوان یوریچ و رافائله پالادینو، ساری شاگرد مکتب گاسپرینی نیست. او به ۴-۳-۳ اعتقاد دارد، نه ۳-۴-۳. دفاع او منطقه‌ای است، نه نفر به نفر.

نشانه‌های پیش‌فصل امیدوارکننده بوده‌اند. جانلوکا اسکاماکا و جورجو اسکالوینی پس از پشت سر گذاشتن دوران نقاهت ناشی از پارگی رباط صلیبی، دوباره آماده هستند. لازار سامارژیچ در حال تجربه نقشی متفاوت است و جانلوکا گائتانو می‌تواند یکی از آن بازیکنانی باشد که ساری کاری می‌کند نگاه شما به توانایی‌هایشان کاملاً تغییر کند.